Mijn Geheim Special Editie 3 - 2025

Het is veertien jaar geleden dat ik naar Hoorn reed om Wanda Beemsterboer te interviewen over de gewelddadige dood van haar jongste dochter. Wanda had er een boek over geschreven: ‘Mam, ik bel je zo terug’. Dat was wat Nadine zei, toen haar moeder haar opbelde. Het zou haar laatste teken van leven zijn. Kort erna werd ze door haar ex-vriend om het leven gebracht. Dit interview is me altijd bijgebleven. Mooi om nu, in deze Special, het verhaal van Jacqueline te mogen brengen, de oudere zus van Nadine. Over de pijn van het verdriet en het gemis, maar ook over de woede op de dader. Een boosheid die haar in zekere zin gegijzeld hield, tot ze járen later heel bewust voor een andere weg koos, die van het hart.…

“Nadine was zo’n meisje waar je alleen maar van kon houden. Altijd vrolijk en positief. Ook ging alles haar gemakkelijk af. School deed ze met tien vingers in haar neus, ze was knap, had een prachtig lichaam en danste de sterren van de hemel. Als zus was ik daar weleens jaloers op. Niet omdat ik het haar niet gunde, ik gunde haar de wereld! Maar in mijn leventje liep alles niet zo vanzelf. Ik moest wél mijn best doen op school, de band met mijn ouders verliep in die tijd niet altijd even vloeiend en zo rond mijn vijftiende was ik zelfs suïcidaal. Ik vond deze wereld een rare, onveilige plek. Ik wilde hier helemaal niet zijn. Nadine en ik schelen vier jaar, ik ben de oudste. Toen we jong…

De woorden zijn horizontaal, verticaal en diagonaal in alle richtingen in de puzzel verstopt. Ze kunnen elkaar ook overlappen. Zoek ze op en streep ze af. De overblijvende letters vormen achter elkaar gelezen de oplossing, die je in de balk zet. De oplossing vind je terug op pagina 66. aars afneming ahoi aken alge alias altijd amper anderdeels arena ares asen auto azijndrinker beha boer bontmuts byte cipier citer dart depri drift ebben eelt elan enig erom erts ever extra flanel gazon giga gnoe half herenhorloge ikon item kain krielaardappel krottenwijk lens manco mare memo mier naam naast nier noch odeur oehoe oker olijf onguur oven ozon panty parade partje pipet pits port pose raaf raar robe robot roemvol rookspek rups sara slagroomgebakje snel sonar spraak trein tuig tulp veestal voos vork vroeg werper…

Julius ‘Die zomer kreeg ik mijn eigenwaarde terug’ “Het was zo’n zomer die iedereen plots overviel, die zó uit de winter getorpedeerd leek te worden, zonder lente om de overgang te verzachten. Ik herinner me hoe de regen wekenlang tegen de schoolruiten sloeg, waar ik mijn laatste loodjes afmaakte voordat ik zou verhuizen. Nog één spreekbeurt, nog één rekentoets, nog één bonte avond en dan zou ik verlost zijn van deze school, waar ik zo gepest werd. En toen was het ineens zomer en vakantie. Meteen op de eerste vrije dag stegen de temperaturen boven de 25 graden. Ik zie mijn moeder nog naar de blauwe lucht kijken, een verhuisdoos in haar hand. ‘Nou, die komt ook even binnenvallen,’ en ze knikte naar de zon die weldadig op onze kruinen…

“Met mijn opa en oma had ik een goede band. We gingen regelmatig naar ze toe, ze woonden op zo’n kwartiertje rijden van ons vandaan. Als we op zondag op bezoek kwamen, was er bijna altijd verse appeltaart. Opa bakte de lekkerste van de hele wereld! Daarnaast maakte hij veel grapjes en dat vond ik leuk. Met oma speelde ik spelletjes. Toen ik klein was, hielden we het bij een potje pesten. Oma vertelde me dat ik als klein meisje sliste en dat ze me daarmee soms plaagde. Dan deed ze me na: ‘Oma, zullen we nog een potje pesssssten?’ Later werd het rummikub, dat hebben we nog lang gedaan. Met Pasen verstopten opa en oma eieren die mijn broers en ik dan mochten gaan zoeken. Alleen vergaten ze elk…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Ik schrok me gek, toen mijn man Jeroen ineens de slaapkamer binnenkwam: ‘Heb je mijn goeie shirt gezien?’ Ik had zo geconcentreerd door het raam naar buiten staan staren dat ik hem helemaal de trap niet op had horen komen. ‘Op het droogrek in de badkamer,’ antwoordde ik, zonder me om te draaien. Als ik me wél had omgedraaid, had Jeroen kunnen zien dat ik knalrood was geworden. Dat wist ik, omdat ik mijn wangen voelde gloeien. Wanneer had ik me voor het laatst zo betrapt gevoeld? Toen ik in havo-3 tijdens dat proefwerk gesnapt was met een spiekbriefje? Gelukkig vroeg Jeroen niet wat ik daar zo voor het slaapkamerraam stond te doen. Dan was ik waarschijnlijk…