Mijn Geheim Special

Het is de laatste keer dat ik je op deze bladzijde mag verwelkomen. Bijna 35 jaar geleden stond mijn eerste column in Mijn Geheim, over mijn gezin. Met dank aan de middelste die pyjama’s door de wc spoelde, legoblokjes in de videorecorder propte en met een stalen, met chocola besmeurd gezicht beweerde dat hij écht géén smarties gepikt had. Van het ene verhaal kwam het andere en tien jaar later zat ik in de redactie. Tot nu toe. Ineens ben je 67 en is je werkzame leven voorbij. Tijd om afscheid te nemen. Gelukkig kan ik dat doen met deze Special vol mooie, oprechte verhalen van mensen die, net als iedereen, hun weg zoeken in het leven. Zoals Emma die als transgender de perfecte vrouw wilde zijn om uiteindelijk te…

“Eindelijk was ik twaalf jaar en mocht ik aan de puberteitsremmers. Mijn stem zou niet mannelijk worden en baardgroei zou uitblijven; die ellende bleef me gelukkig bespaard. Met deze stap stond ik pas aan het begin van een lang traject, maar eindelijk gebeurde er iets. Al voelde het tegelijk alsof alles stilstond. Terwijl mijn leeftijdsgenoten lichamelijk en mentaal veranderden, bleef ik achter. Zij puberden, ik bleef een kind en was helemaal nog niet klaar voor de middelbare school, waar ikdan ook elke dag met tegenzin mijn opwachting maakte. Met mijn halflange haar was ik het mikpunt van pesterijen. Mijn klasgenoten wisten niet goed wat ze eigenlijk met mij aan moesten. Was ik nu een jongen of een meisje? Waar anderen hun eerste verliefdheden beleefden, wilde ik gewoon spelen. Tegelijk zag…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Ik hoor het mezelf nog denken: dat haal ik nog nét. Om die wensgedachte kracht bij te zetten, drukte ik het gaspedaal ietsje dieper in. Toen was het al oranje. Ik had nog ruim de tijd om te zien hoe het rood werd, voordat ik onder het stoplicht doorschoot. Dat deed ik normaal gesproken natuurlijk nooit, door rood rijden. Maar die keer dus wel. Die hele ochtend liep alles al in de soep. De kinderen maakten ruzie aan de ontbijttafel, waardoor ik niet aan mijn koffie toekwam. Onze jongste van vier moest bij de voordeur plots alsnog heel nodig naar de wc, terwijl hij zijn jas en laarzen al aanhad. Toen we eindelijk onderweg waren, moesten we…

“Het was een zonnige zomeravond. Mijn vrienden waren op vakantie en dus besloot ik, geheel uit mijn comfort zone, alleen op pad te gaan. Na een stukje gefietst te hebben, kwam ik ietwat bezweet aan op het terras van een leuk tentje aan het meer in mijn woonplaats. Ik ging zitten en genoot van het uitzicht. Naast mij zat een man van mijn leeftijd. Knap, al keek hij wat zorgelijk. We zaten een half uur zwijgend naast elkaar - onze blikken op oneindig over het meer toen hij me vroeg of ik uit de buurt kwam. En zo maakten we een babbeltje. Rond een uur of tien vond ik het wel mooi geweest. Ik rekende af en zei de man naast mij gedag, waarop hij me een fijne avond wenste.…

“Als hij met zijn kleine handjes naar me reikt en me aankijkt, twijfel ik geen seconde: ik ben gewoon oma. Geen ‘soort van’. Geen ‘bijna’. Geen ‘ook een beetje’. Nee, gewoon oma. Zo wordt er ook over me gesproken in dit jonge gezin. En hoewel Louis met zijn negentien maanden al wat woorden uitspreekt en ook echt oma tegen me zegt, voel ik het ook elke keer als hij naar me lacht en ik aan hem denk. Hij weet niet beter. Ik wel. De ouders van Louis’ moeder Fleur zijn gescheiden en verdergegaan met andere partners. In beide samengestelde gezinnen is het helder: we zijn allemaal opa en oma. Ook de tweede man van Fleurs moeder is gewoon opa, zoals ik als tweede vrouw van Fleurs vader, gewoon oma ben.…

“Het is november. Ik blader door mijn agenda van het afgelopen jaar. Niet dat ik dat elk jaar trouw doe, maar omdat ik op zoek ben naar… ja, naar wat eigenlijk? Naar een overzicht van alles wat is gebeurd? Naar een betekenis achter pittige momenten? Ik sla hem weer dicht. Heb er geen zin in. Die eeuwige zoeker in mij is veranderd; het kleine meisje dat als kind al grote levensvragen stelde. Altijd op zoek naar ‘de weg’ en de lessen die we eruit kunnen leren. Zij die iets te vaak vergat om te genieten en gewoon te zijn. Ik denk terug aan tien jaar geleden, toen ik mijn vriendinnen vroeg: ‘Wat is jullie missie in het leven?’ Het meest inspirerende antwoord kwam van mijn hartsvriendin, die ik nu al…