Inhoudsopgave van Editie 3 - 2025 - Mijn Geheim Special

Het is veertien jaar geleden dat ik naar Hoorn reed om Wanda Beemsterboer te interviewen over de gewelddadige dood van haar jongste dochter. Wanda had er een boek over geschreven: ‘Mam, ik bel je zo terug’. Dat was wat Nadine zei, toen haar moeder haar opbelde. Het zou haar laatste teken van leven zijn. Kort erna werd ze door haar ex-vriend om het leven gebracht. Dit interview is me altijd bijgebleven. Mooi om nu, in deze Special, het verhaal van Jacqueline te mogen brengen, de oudere zus van Nadine. Over de pijn van het verdriet en het gemis, maar ook over de woede op de dader. Een boosheid die haar in zekere zin gegijzeld hield, tot ze járen later heel bewust voor een andere weg koos, die van het hart.…

“Zodra je aan kinderen begint, weet je dat je ze in bruikleen hebt. Op een dag zullen ze uitvliegen en met een beetje mazzel groeien ze onder jouw ouderlijke begeleiding op tot evenwichtige, sterke, volwassenen. Alleen als dat moment van uitvliegen gekomen is, stiekem eerder dan verwacht, is het toch wel even slikken. Van jongs af aan heb ik kinderen gewild. Ik had er zo’n mooi en romantisch beeld bij. Gezellig, een happy family, allemaal blij en vrolijk en heel veel onvoorwaardelijke liefde! Dus toen ik Yves op mijn 22ste ontmoette en hij me een jaar later ten huwelijk vroeg, was ik zielsgelukkig. En op mijn 24e werden we de trotse ouders van onze zoon Jip, een prachtbaby. Lekker vol ook. Maar hij had veel last van darmkrampjes en de…

“Terwijl ik buiten geniet van het zonnetje, voel ik dankbaarheid. Na drieënhalf jaar intensieve arbeid is mijn boek nu eindelijk af. Destijds had ik geen idee dat dit proces zo’n impact op me zou hebben. Het riep herinneringen op uit een ver verleden, toen ik zelf ‘struggelde’ met relaties. Ook al ligt die tijd ver achter me, de emoties staan me nog helder bij. Ik weet nog precies wanneer ik een stukje van mezelf verloor, omdat ik het geluk van de ander belangrijker maakte dan mijn eigen geluk. Ik denk terug aan die keren dat ik als een energieke unicorn de relatie inging om er vervolgens als een uitgeput shetlandertje uit te komen. Tja, soms kom je erachter dat het niet haalbaar is om een ongelijkwaardige dynamiek gelijkwaardig te maken.…

“Met 23 weken zwangerschap kom ik op controle bij mijn collega, die constateert dat mijn baarmoeder wel erg hard gegroeid is. Dat verbaast me niets: mijn broertje en ik waren beiden meer dan vier kilo bij onze geboorte. Als verloskundige weet ik dat ik me daar niet per se zorgen over hoef te maken. Ook grotere baby’s kunnen prima probleemloos geboren worden. De groei-echo wuif ik nonchalant weg. ‘Vind je dat echt nodig? Ik wil wel een suikertest doen hoor, maar verder doen we nu toch nog niet zoveel met een grote baby?’ Mijn collega glimlacht. ‘Grote kans dat je gelijk hebt, maar het kan natuurlijk ook veel vruchtwater zijn.’ Even schrik ik, daar had ik niet aan gedacht. ‘Zo voelt het niet,’ vervolgt ze, ‘maar bij ieder ander had…

Als je je wankel voelt, beslis niets! Ik voel je sterke behoefte om je gevoelens te kunnen delen. Dat kan niet met iedereen, maar dat maakt jouw ervaring niet minder belangrijk. Is deze eenzaamheid nieuw of raakt zij aan iets ouds? Soms versterkt oude eenzaamheid de eenzaamheid van nu. Grote beslissingen nemen terwijl je je kwetsbaar voelt, is riskant. Praat met een deskundige om helder te krijgen wat je nu écht nodig hebt. Bij Twan blijven voor de kinderen klinkt nobel, maar zij hebben gelukkige ouders nodig, niet per se ouders die samen zijn. Zorg goed voor jezelf. Je gevoel doet ertoe. Ga eerst eens in therapie Blijf nooit alleen voor de kinderen bij elkaar. Die fout heb ik gemaakt. Mijn kinderen vonden dat ik veel eerder had moeten scheiden.…

“Pas op latere leeftijd ben ik begonnen met harp spelen. Nooit eerder heb ik iets met muziek gedaan, terwijl ik veel mensen om me heen heb die muziek maken. Mijn zoon is muzikaal en heeft op Codarts gezeten, de internationale kunstvakhogeschool in Rotterdam. Hij speelt onder meer prachtig piano, net als mijn man. Ook mijn moeder kon met ieder instrument overweg. Ze speelde orgel, maar ook mondharmonica en accordeon. Vroeger stimuleerde ze me om ook een instrument te gaan bespelen. ‘Want als je muziek kunt maken, blijft dat altijd bij je. Je muziek pakt niemand je meer af,’ zei ze dan. Maar ik begon er niet aan. Pas een paar jaar geleden, lang nadat mijn moeder overleden was, vatte het vonkje vlam, aangewakkerd door professor Eric Scherder, die ik vaak…

“Rond 2010 werd ik door mijn toenmalige vriendin besmet met het Starbucks-mokkenvirus. Eerst dacht ik: wat moet je hier nu mee? Maar nadat ze me had uitgelegd waarom ze dit deed - een leuk aandenken aan de plaats waar je bent geweest - startte ik mijn eigen verzameling, niet wetende dat die zo uit de hand zou lopen: ik heb nu 400 mokken van deze Amerikaanse kof? eketen uit verschillende Europese landen en steden. Op Facebook sloot ik me aan bij diverse community’s met verzamelaars: je staat ervan versteld hoeveel mensen er zo’n mokkenverzameling op nahouden en wat sommige doen om die uit te breiden, zoals een lege koffer meegeven aan iemand in de luchtvaartwereld met het verzoek die gevuld met Starbucksmokken mee terug te nemen. Dat heb ik nooit…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Ineens lag dat pakketje daar, op de ladekast bij de voordeur. Op een woensdagmiddag, vlak voor kerst. Ik zag het meteen liggen toen ik thuiskwam. Het viel uit de toon in ons rommelige huisje. Het paste er niet. Het straalde bijna. Het was geen standaardpakketje van neutraal karton, het was een roze doos met motiefjes en een merknaam erop. Dat merk kende ik wel. Mijn favoriete parfumwinkel. Dat wil zeggen, het zou mijn favoriete parfumwinkel zijn als ik het geld had gehad om daar te kunnen shoppen. Dat geld heb ik niet, want ik moet rondkomen van een bijstandsuitkering. Daar klaag ik niet over, maar ik houd eerder een stukje maand over dan een paar euro. Geld…

“Nadine was zo’n meisje waar je alleen maar van kon houden. Altijd vrolijk en positief. Ook ging alles haar gemakkelijk af. School deed ze met tien vingers in haar neus, ze was knap, had een prachtig lichaam en danste de sterren van de hemel. Als zus was ik daar weleens jaloers op. Niet omdat ik het haar niet gunde, ik gunde haar de wereld! Maar in mijn leventje liep alles niet zo vanzelf. Ik moest wél mijn best doen op school, de band met mijn ouders verliep in die tijd niet altijd even vloeiend en zo rond mijn vijftiende was ik zelfs suïcidaal. Ik vond deze wereld een rare, onveilige plek. Ik wilde hier helemaal niet zijn. Nadine en ik schelen vier jaar, ik ben de oudste. Toen we jong…

“Met mijn opa en oma had ik een goede band. We gingen regelmatig naar ze toe, ze woonden op zo’n kwartiertje rijden van ons vandaan. Als we op zondag op bezoek kwamen, was er bijna altijd verse appeltaart. Opa bakte de lekkerste van de hele wereld! Daarnaast maakte hij veel grapjes en dat vond ik leuk. Met oma speelde ik spelletjes. Toen ik klein was, hielden we het bij een potje pesten. Oma vertelde me dat ik als klein meisje sliste en dat ze me daarmee soms plaagde. Dan deed ze me na: ‘Oma, zullen we nog een potje pesssssten?’ Later werd het rummikub, dat hebben we nog lang gedaan. Met Pasen verstopten opa en oma eieren die mijn broers en ik dan mochten gaan zoeken. Alleen vergaten ze elk…

“Nadat ik voor het eerst in maanden weer eens een yogales had gevolgd en me daarna heerlijk ontspannen voelde, besloot ik dat er iets moest gebeuren. Gezonder eten, gezonder leven, meer bewegen. Ik zocht een locatie waar ik mezelf hierin kon 'onderdompelen' en vond een plek in het zuiden van India. Een yoga ayurveda retreat met heel goede recensies. Alles verzorgd, gezonde ayurvedische maaltijden uit eigen tuin, meditatie, yoga-filosofie, spirituele lessen en iedere dag drieënhalf uur yoga. Count me in! Wat een belevenis. Helemaal in mijn eentje naar India. Heet, ver, lang, vreemd en onbekend. Maar dat geeft zo veel energie-borreltjes! Ik schommel in de hangmat in de schaduw van de palmbomen, koester me in de warmte, luister naar het vogelgezang en sluit genietend mijn ogen. Eventjes maar, want het…

“In de jaren tachtig ontmoette ik iemand die Barbies verzamelde en dat vond ik zo leuk dat ik er ook mee begon. Eerst kocht ik er eentje, dat werden er tien en nu bestaat mijn verzameling uit zo’n 3500 Barbies, waarvan Madame du Barbie een van de mooiste is. Ik heb niet alleen poppen, het gaat om alles wat verkrijgbaar is rondom Barbie: de huizen, de auto’s - ik heb een op schaal gemaakte Fiat 500 en natuurlijk de kleding. Alles bij elkaar heb ik zo’n 6000 items. Zelf heb ik als kind nooit met Barbies gespeeld, want die waren er toen nog niet. De allereerste barbiepop kwam in 1959 uit. Die heb ik ook in mijn verzameling en daar ben ik erg trots op. Barbie was toen vooral een…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Ik schrok me gek, toen mijn man Jeroen ineens de slaapkamer binnenkwam: ‘Heb je mijn goeie shirt gezien?’ Ik had zo geconcentreerd door het raam naar buiten staan staren dat ik hem helemaal de trap niet op had horen komen. ‘Op het droogrek in de badkamer,’ antwoordde ik, zonder me om te draaien. Als ik me wél had omgedraaid, had Jeroen kunnen zien dat ik knalrood was geworden. Dat wist ik, omdat ik mijn wangen voelde gloeien. Wanneer had ik me voor het laatst zo betrapt gevoeld? Toen ik in havo-3 tijdens dat proefwerk gesnapt was met een spiekbriefje? Gelukkig vroeg Jeroen niet wat ik daar zo voor het slaapkamerraam stond te doen. Dan was ik waarschijnlijk…

MG Waar stond je wieg? “In Kroatië, in Split aan de Adriatische zee. In die tijd was Joegoslavië nog één land. Ik ben de jongste van drie kinderen. Mijn moeder kwam uit Italië en mijn vader uit Split. Thuis werd er Kroatisch gesproken, maar als mijn moeder boos werd, ging ze over in het Italiaans. Dat maakte wel indruk, hoor. Ze was voor mij een goede, sterke moeder. Ze had een groothandel in kleding en een modewinkel aan huis. Mijn vader was ingenieur. We hadden een eigen huis met een tuin en behoorden tot de middenklasse. Als kind was ik altijd buiten. Omdat ik wilde wonen als Pippi Langkous, bouwden mijn vader en broer een klein huisje in de vijgenboom. Dan riep ik naar de mensen die voorbijliepen: ‘Kom, het…

Tekst: Mirjam Leslie Pringle – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Juan was het ergste lot uit de loterij, weet ik nu. Toch was er, zeker in het begin, ook liefde. Ik ontmoette Juan boven op een berg in Andalusië. Ik was daar samen met mijn zus op vakantie en hij kwam het zwembad van het hotel repareren. Het samen zijn voelde gewoon goed, alsof we elkaar al ons hele leven kenden. Dat maakte diepe indruk op mij. Ik kwam uit het bekakte Gooi, had een redelijk beschermd leven geleid en was naïef. Terug in Nederland hielden we contact. We wilden elkaar graag terugzien. Hij zou naar hier komen, maar dat gebeurde niet. Dus reisde ik terug naar Andalusië. Bij Juan thuis zaten een vrouw en een…

“Waren Twan en ik al uit elkaar gegroeid, vóórdat ik ziek werd? Ik kan me nog herinneren dat ik ook toen al af en toe mijn twijfels had. Maar blijkbaar niet genoeg om er echt iets mee te doen. Het gezinsleven, met twee kleine kinderen, slokte ons op. Aan elkaar kwamen we nauwelijks toe. Ik zag het, maar liet het gebeuren. Hij ook. En toen, begin lente 2023, had ik ineens van de ene op de andere dag kanker. Borstkanker. Heel serieus, maar niet hopeloos. Het zou een zware strijd worden, zonder garantie op een overwinning. Twan was er voor me. Onvoorwaardelijk. En tegelijk was hij er ook niet. Hij was er naar zijn vermogens, op zijn manier. Hij deed wat hij kon. Maar sommige dingen kon hij niet. Erover…