Mijn Geheim Special Editie 2 - 2025

In een paar interviews in deze Special spelen moeders een hoofdrol. Je moeder, de allereerste vrouw in je leven. Ze zet je op de wereld en brengt je op een liefdevolle manier groot. Zo hoort het tenminste te gaan en gelukkig gaat het vaak ook zo, vertellen vijf dankbare dochters (p.48). Ook ik heb een fijne, lieve moeder gehad. Als ik aan haar terugdenk, verschijnt vaak die eerste zwart-wit foto op mijn netvlies, waarop ik als pasgeboren baby veilig in haar armen lig, op een eenpersoonsbed, haar donkere haren nog in de war van de bevalling. Zoals ze naar mij kijkt, zo vol liefde, zo is ze tot haar dood naar mij blijven kijken. Maar zo gaat het helaas niet altijd. Kelly's moeder kon zich emotioneel níet met haar kind…

“Twee jaar geleden maakte ik een carrièreswitch en startte mijn eigen praktijk als bevallingstrauma-therapeut. Oorspronkelijk kom ik uit de marketing, maar nu help ik vrouwen bij het verwerken van stress en emoties rondom hun bevalling. Toen ik me vier jaar geleden voorbereidde op de komst van mijn eerste kind, las ik hoe belangrijk de bevalling is voor de hechting met je kind. Het bracht me terug bij mijn eigen geboorte en relatie met mijn moeder, die zo anders had kunnen zijn. Vorig jaar is ze overleden. Te laat om die relatie nog te helen, maar ik kan wel anderen helpen en daar ga ik nu vol voor. Als enig kind groeide ik op in een klein dorpje in Midden-Limburg. Mijn vader had een drukkerij aan huis en mijn moeder hielp…

“Wat was ik precies van plan, toen ik besloot om midden in de nacht langs het huis van mijn ex-vriend te fietsen? Ging ik aanbellen? Een hoop stennis schoppen beneden op straat? Een ruit ingooien? Of had ik helemaal geen plan? Ik weet het echt niet meer, want ik was op dat moment behoorlijk aangeschoten. Net niet dronken, denk ik, want ik kan me nog wel herinneren wat ik uiteindelijk heb gedaan, met of zonder plan. Ik was met mijn beste vriendin tot sluitingstijd naar de kroeg geweest om voor de zoveelste keer mijn hart uit te storten. Mijn ex had me na een relatie van drie jaar maandenlang belazerd met een ander. Het was toen al een maand uit en mijn verdriet begon plaats te maken voor boosheid. En…

“Als hooggevoelig kind groeide ik op met de overtuiging dat ik vooral een last voor mijn omgeving was en dat het bijzonder was als iemand oprecht van mij hield. ‘Wacht maar tot mensen je beter leren kennen!’ riep mijn moeder geregeld. Want van mij houden was geen gemakkelijke opgave. Dat liet ze me vaak merken. Ik leerde daardoor al vroeg om mijn gevoeligheid te onderdrukken en me aan te passen aan wat mijn omgeving van mij verwachtte. In de hoop om zo toch de broodnodige kruimels liefde te krijgen, waarnaar ik zo snakte. En ik leerde dat ik de behoeftes van anderen boven die van mezelf moest plaatsen. Ik deed er niet toe, de rest des te meer. Dat de hele situatie onveilig was voor mij als kind en later…

“Bij ons thuis hing een schilderij aan de muur van een meisje met een schattig hondje, dat meisje heette Lali. Het schilderij fascineerde mij. Iedereen die op bezoek kwam, begon erover en ook ik stelde mijn moeder er eindeloos vragen over. Helemaal nadat ik doorhad dat het meisje op het schilderij mijn oma was. Maar als oorlogsoverlevende was mijn moeder zo getraumatiseerd dat zij er niet over kón praten. Destijds besefte ik dat nog helemaal niet en ik vroeg me vaak af waarom ze zo zweeg over haar eigen moeder. Ik kreeg pas antwoord op veel van mijn vragen, toen ik na de dood van mijn moeder tot mijn grote verrassing een koffer vond vol met foto's en brieven van mijn oma, die ze in oorlogstijd had geschreven. Daardoor leerde…

“As we speak - nou ja eigenlijk not speak - bevind ik mij op de Monnikenberg in Hilversum, de geboorteplaats van mijn vader. Niet de Berg maar Hilversum. Ik ben drie dagen in stilte-retraite op een prachtige locatie middenin een natuurreservaat. Tussen klooster en herberg, heel bijzonder. Drie dagen rust, stilte, bezinning, overweging en verwerking. Drie dagen telefoon- en contactloos. Een aantal jaar geleden heb ik dit voor het eerst gedaan. Al was dat op een andere locatie en met een iets andere intentie. Geen kerkelijke inslag en meer op meditatie gericht. Daarna viel ik in een gigantische burn-out. Want anders dan ik na mijn retraite vooral tegen mijzelf verklaarde - dat ik alles in mijn leven op de rit had en niets zou willen veranderen - besloot mijn geest…