“De telefoon ging, toen ik die ochtend in mijn studentenkamertje voor school zat te werken. Het was mama. ‘Ik heb zojuist gehoord dat ik de ziekte van Parkinson heb,’ vertelde ze. Ik schrok enorm. Parkinson? Mijn Moeder? Hoe kon deze ‘oudemensenziekte’ haar treffen? En ging je daar niet dood aan?
Na vijftien jaar dokteren was ze door de huisarts doorverwezen naar de neuroloog. En zoals afgesproken belde ze mij om te laten weten hoe dat bezoek was geweest. Ik verwachtte te horen welke onderzoeken er nu kwamen, maar het scenario dat er direct een diagnose zou zijn, dat deze bom gedropt zou worden, nee, dat zag ik niet aankomen. En dat gold zeker ook voor haar. Als ze dat had geweten, was ze absoluut niet alleen naar die afspraak gegaan.…
