Inhoudsopgave van Editie 2 - 2024 - Mijn Geheim Special

Wetkom Als talenmens is het natuurlijk niet zo vreemd dat juist woorden mij kunnen inspireren. In mijn puberteit stond mijn agenda - behalve met foto's van popidolen - vol met taalgrapjes als: ‘Een kus is een opdruk van een afdruk die met nadruk gegeven wordt, waarvan de herdruk verlangd wordt en die indruk uitdrukt op de bloeddruk.’ Dat was voor een hunkerende puber een magische uitspraak. Of zinnen die mijn meer fi losofi sche kant aanspraken: ‘Deze dag is de eerste dag van de rest van je leven.’ Nu erg cliché, maar vijftig jaar geleden getuigde dit nog van een baanbrekend inzicht. Ik heb het niet van een vreemde. Toen mijn moeder ging verhuizen naar een verzorgingshuis - die bestonden destijds nog - hebben wij haar appartement leeggehaald. Uit een…

Al vanaf haar jeugd worstelt Marleen (37) met haar emoties, maar pas op haar dertigste kreeg ze de diagnose borderline. Dat betekende een gerichtere behandeling, die helaas werd bemoeilijkt door heftige verliezen in haar leven. Nu vertelt ze haar verhaal aan anderen om taboes te doorbreken en mentale gezondheid bespreekbaar te maken. “Mijn ouders gingen scheiden, toen ik nog jong was. Mijn vader - een zachtaardige man - kampte met depressies en mijn moeder probeerde zich als alleenstaande werkende moeder staande te houden. Ze had het altijd druk met de kerk en met werk. Ik voelde me te veel. Mijn broer en zij hadden hetzelfde rustige karakter, ik was het tegenovergestelde. Dat gaf me het gevoel dat ik er niet bij hoorde en dat uitte zich in mijn gedrag. Soms…

“Leven met schulden was jarenlang een tweede natuur voor me. Ieder dubbeltje omdraaien doet iets met je zelfbeeld. Je gunt jezelf niets, ook niet als dat best wel eens kan. En krijg je iets cadeau, dan voel je je verwennerij-onwaardig. En dat terwijl de schulden mij niet eens zelf aan te rekenen waren. Behalve dan dat ik te naïef en goedgelovig ben geweest. Daardoor ben ik absoluut de mist ingegaan, toen ik mijn ex-vriend leerde kennen. We woonden al snel samen, op zijn aandringen, nadat we elkaar via een dating-site hadden ontmoet. Hij was mijn eerste grote liefde en plaatste me op een voetstuk. Ik wist niet wat mij overkwam, schuchter en onbeholpen als ik was in de liefde. Toen hij vertelde dat hij zijn huis uit moest, omdat zijn…

In haar praktijk als levenspadbegeleider helpt Babet Bruns mensen met het ontwikkelen van inzicht en bewustzijn op levensgebieden waar zij zich belemmerd of onmachtig voelen. In haar visie is de mate van een gezond welzijn onlosmakelijk verbonden met de mate waarin iemand in staat is te leven vanuit zijn eigen kracht, vrij van verlangens en verwachtingen van anderen. In deze rubriek vertellen cliënten hun ervaringen. Deze keer: Jessica (39) is haar sterke zelf kwijt stoere, “Mensen in mijn omgeving zien mij vaak als een sterke, zelfverzekerde vrouw. Marieke? Die gaat voor niemand opzij, zeggen ze dan. Maar dat is alleen wat ze zien. Ik ben gewend om me stevig neer te zetten. Ik werk bij de politie en kom in veel situaties, waarin ik me niet kan permitteren me te gedragen als…

“Ik zie ons nog staan in dat bos, in een halve kring rond de urn, terwijl mijn schoondochter - altijd praktisch - probeerde in te schatten waar de wind precies vandaan kwam. Mijn twee dochters stonden aan weerszijden van me en hadden allebei een arm om me heen geslagen. De kleinkinderen, toen vijf en drie, stonden er maar een beetje bedremmeld bij. Die begrepen duidelijk niet helemaal waarom iedereen ineens zo plechtig deed en bedrukt keek. Het was een frisse, maar zonnige middag aan het begin van de lente, een klein halfjaar na het overlijden van Mart, mijn enige zoon. In die mahoniehouten urn zat zijn as. Van alles wat hij was geweest en had gedaan, was alleen dat beetje stof nog over. Al was het toch meer dan ik…

“Een vriendin van mij ergert zich nogal aan haar liefje. ‘Ik mag het niet zeggen Wen, maar hij is een beetje verkouden en doet alsof hij doodgaat.’ Ze vertelt me uitgebreid haar zeer herkenbare verhaal. Het doet me namelijk denken aan mijn favoriete ex. Ik zie hem nog liggen op de bank. Hij voelt zich grieperig en is wat verkouden. Ik sta in zijn keuken een soepje voor hem te maken. Deze Florence Nightingale doet dit met alle liefde. Ik zet een kom soep bij hem weg: ‘Hier zul je van opknappen, schat. Geniet ervan!’ Hij probeert vanuit een liggende positie de soep te pakken. Zegt met een bijna verslagen gezicht: ‘Ik kan er niet bij.’ Ik begrijp de boodschap, pak de kom en reik deze aan. Ik denk ondertussen…

“Rouw kent meerdere lagen die je langzaam afpelt, terwijl de jaren vorderen. Dat afpellen is een oneindig proces, het is nooit klaar. Zelfs als je denkt de kern bereikt te hebben, die pit van pijn die altijd in je hart blijft branden, dan nog zit ook daar weer een velletje om. Tóch weer een laagje boosheid, tóch weer een extra schilletje wanhoop om het altijd aanwezige gemis. Toen mijn dochter Ingeborg overleed, was zij pas 24. Volledig onverwacht stierf ze in haar slaap, naar later bleek aan een hersenbloeding. Niemand had het kunnen voorzien en voorkomen. Maar als ouder voel je je altijd verantwoordelijk voor je kind. Zelfs al had ik haar niet kunnen redden, dan nog neem ik het mezelf kwalijk dat ik niet bij haar was. Ze stierf…

lezersvraag In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Aukje (24) “Ik ben opgegroeid bij mijn ouders in het zuiden van het land, maar begon op mijn achttiende aan een studie in de Randstad. Al na een halfjaar heen en weer pendelen met het openbaar vervoer - ik was dagelijks vier uur onderweg - was ik het helemaal beu: ik wilde op kamers. Helaas bleek dat nog niet zo makkelijk geregeld, zeker niet op korte termijn. Kamers waren amper te vinden en bijna niet te betalen. Toen kwam mijn moeder met een verrassend idee: ‘Waarom ga je niet een tijdje bij opa en oma wonen? Zullen ze leuk vinden!’ Ik vroeg me af waarom ik daar zelf niet op was gekomen.…

“Vertel je het wel of vertel je het niet? Dat is een lastig dilemma als je te maken hebt met een, hoe zal ik het noemen, psychische kwetsbaarheid. Al denk ik stiekem dat die term de lading niet dekt, omdat iedereen wel kwetsbaar is op de een of andere manier. Maar ja, het gaat er meer om wat maatschappelijk geaccepteerd is en wat juist niet. Stigma op psychische aandoeningen viert hoogtij, terwijl zoveel mensen er in hun leven mee te maken krijgen. Je bent eigenlijk een uitzondering, als je er géén last van hebt. Maar waarom zijn de oordelen dan zo hard? Ook ik heb ermee te maken. Hoe je het ook wendt of keert, mensen gaan je anders behandelen, als je aangeeft dat je ergens last van hebt. In…

“Sinds mijn scheiding twee jaar geleden sta ik er praktisch gezien in mijn eentje voor met mijn drie kinderen: twee prachtmeiden van nu vier en acht en daartussen een knappe vent van zes. We moeten als gezin rondkomen van de bijstand en de toeslagen. Ik ben heel blij dat we het allemaal krijgen, maar een vetpot is het niet. Ik zeg weleens dat wij alles al tweedehands kopen, behalve ons eten. Geld voor luxe is er dus niet. We maken wel leuke uitjes, maar dan van het soort dat op de fiets kan, met een zak gesmeerde boterhammen in de tas. Ook heel leuk, maar vaak voel ik me schuldig ten opzichte van de kinderen, omdat ik ze zo veel moet ontzeggen. Wij wonen bijvoorbeeld op nog geen tien kilometer…

“In ieder stadje een ander schatje! Dat zeggen we gekscherend als een man er meerdere minnaressen op nahoudt. En het gekke is: niemand die hem veroordeelt. Maar hou je er als vrouw meerdere kerels op na, dan ben je wanhopig, gefrustreerd of een slet. Dat is eigenlijk toch gek? Waarom zou je als vrouw geen gelijke seksrechten mogen hebben? En waarom kan het oordeel niet gewoon achterwege worden gelaten? Je snapt het al. Ik ben er zo een. Zo'n slettebak met een voetbalelftal aan scharrels. Voor mijn beroep reis ik de wereld over en ja: op elke plek waar ik kom, laat ik altijd wel een of twee minnaars achter. Soms met een gebroken hart, soms vol liefde en soms gewoon als vriend. Als vrouw mag je gewoon genieten van…

“Het voelt alsof ik kilo's lichter ben sinds ik mijn destructieve ambitie heb losgelaten. ‘Zonde,’ zeggen criticasters. ‘Sommige mensen knokken hun leven lang om de welstand te bereiken die jij had. En jij gooit die zomaar weg.’ Alsof ik ondankbaar was voor wat ik had bereikt. Maar dat was het niet, ik was er gewoonweg niet gelukkig mee. Ik heb altijd al advocate willen worden. Vanaf de lagere school heb ik er naartoe gewerkt: hoge cijfers halen, zodat ik naar het vwo kon en tijdens het atheneum had ik een schoonmaak-bijbaantje bij een advocaat. Later vloog ik door mijn rechtenstudie heen, was súper gefocust en deed extra vakken en stages. Ik had daardoor zoveel credits opgebouwd, dat ik na mijn afstuderen een prachtige baan kreeg aangeboden aan de Amsterdamse Zuidas.…

“Samen met mijn broertje en mijn ouders groeide ik op in een dorpje vlakbij Nijmegen. Mijn vader was overdag weg voor zijn werk en mijn moeder zorgde thuis voor ons en het huishouden. Als kind was ik al erg sfeergevoelig en raakte makkelijk overprikkeld. Dan werd ik heel boos of ging huilen. Vooral thuis was ik vrij druk, met een grote drang om gezien te worden. Dan kwam ik achter een gordijn vandaan en zong K3-liedjes en deed dansjes voor mijn publiek. De ene keer kreeg ik van mijn vader applaus, maar de andere keer kon hij opeens boos worden, omdat ik te druk was. Door die onduidelijke signalen werd ik júist nog drukker. Op school was ik veel rustiger, een serieus en nieuwsgierig kind dat alles wilde leren. De…

Zoek hulp bij de gemeente Je mag trots op jezelf zijn dat je al jaren zoveel doet voor je grootouders! Maak het beeld dat zij ‘een saai leven’ tegemoet gaan niet te groot. Dat weet je niet. Praat met ze en vraag wat ze het meest zouden missen als jij zou gaan samenwonen. Aan de hand daarvan kun je bij de gemeente hulp zoeken. Je grootouders zullen en kunnen niet van je verwachten dat je eeuwig bij hen blijft. Misschien hebben zij daar ook al over nagedacht. Praat met ze. Wees je ervan bewust dat je een lieve en zorgzame vrouw bent, maar dat je niet verantwoordelijk bent voor hun leven. Het is tijd voor een nieuwe fase Het leven kent fases. Jouw mantelzorgfase was een grote bijdrage aan het…

Als kind was ik gek op achtbanen. Het liefst zo hoog mogelijk, met veel schroevendraaiers, loopings, stukken over het water of in het donker… Als we met de familie naar een attractiepark gingen, was er altijd een groepje dat het attractie-gedeelte liever oversloeg. Pannenkoeken eten met poedersuiker was voor hen wild genoeg. Mijn vader behoorde tot die groep. Als het aan hem lag, brachten we een dagje Efteling in het geheel door in de bootjes. Niet in de wildwaterbaan, maar in de Gondoletta. Zo'n degelijk sloepje dat traag over de waterplas glijdt. Vroeger begreep ik niets van die voorkeur. Waarom zou je de dag zo spenderen als je ook het avontuur op kon zoeken? Snelheid, adrenaline, verrassingen! Inmiddels moet ik zeggen dat ik van mijn liefde voor achtbanen ben genezen.…