“Ik heb altijd gewten dat ik ben geadopteerd. Ik richtte me hierbij vooral op het aankomstverhaal: het Koreaanse meisje dat in Nederland terechtkwam bij twee fantastische ouders en een lieve, grote broer. ‘Wat heb jij geluk gehad,' zeiden mensen me altijd. En zo voelde dat ook. Maar naast dat mooie aankomstverhaal, is er ook het wegbrengverhaal. Dat vond ik helemaal niet zo leuk, dus stopte ik het weg. De liefde tussen ouders en kinderen wordt gezien als onvoorwaardelijke liefde. Het feit dat je zo jong wordt weggedaan, om welke reden dan ook, laat een kras op je harde schijf achter. Onbewust nestelt zich de overtuiging in je, dat je niet goed genoeg bent en dat mensen, zelfs diegene die je blind vertrouwt, je zomaar kunnen verlaten. Mijn adoptieverhaal is dat…
