Inhoudsopgave van Editie 3 - 2023 - Mijn Geheim Special

Welkon Wat me in dit nummer opvalt is hoe oude pijnen uit je kindertijd kunnen doorwerken in je volwassen leven. Zo hebben Balam (pag.34) en Kim (pag.54) geen veilige, liefdevolle jeugd gekend. Later leidde dat tot een laag zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen en moeizame relaties. Want hoezo kan iemand om jou geven als zelfs je eigen ouders dat niet doen? Zo'n vastgezette overtuiging veroorzaakt diepe angsten: bindingsangst en verlatingsangst. Zelf hard weglopen om de pijn van het vertrek van die ander voor te zijn. Of de ander pleasen (en jezelf vergeten) om er maar voor te zorgen dat je niet verlaten wordt. Allebei begrijpelijke, maar ongezonde overlevingsmechanismen. En wat betekent het voor een kind als je door je ouders te vondeling wordt gelegd? Mischa is geadopteerd uit Korea en dit was…

relatie “Tot mijn twaalfde zat ik goed in mijn vel. Ik was levenslusting, avontuurlijk en altijd op pad met een van mijn twee neste veriendinnen: Viola of Fiona. Viola was meisjesachtig, we reden onze poppen rond in de kinderwagen. Fiona was jongensachtig, we speelden dat onze fietsen politiemotoren waren. Die afwisseling langharige hockeymeisjes. Dat ik branie had, eigenwijs was en altijd met gekke ideeën kwam, maakte mij populair. Ik werd verliefd op Heleen, gaf haar al mijn aandacht en we kregen verkering. Klasgenoten reageerden normaal. Kinderen vinden niet zo snel iets raar, pas als een ander ze vertelt dat ze iets vreemd behoren te vinden. Toen onze mentor lucht kreeg van onze prille liefde, stapte hij na een schoolreisje op me af: ‘Saskia, wat er ook gebeurt: blijf altijd jezelf.'…

Nooit heb ik iemand zo gehaat als Esmeralda. Ik zag in haar mijn aartsvijand, het ergste kwaad dat me kon overkomen. Ik overdrijf niet als ikeg dat ik haar dood heb gewenst, zo diep ging mijn afschuw. En kijk nu naar ons. Het onvoorstelbare is gebeurd: we zijn vriendinnen geworden. Misschien is mijn aanvankelijke afkeer beter te begrijpen als je weet dat mijn man mij voor haar in de steek liet. Esmeralda was zijn secretaresse. Hij had een goedlopend architectenbureau, genoot aanzien, was lang en knap. Ik wist wel dat er veel vrouwen naar hem lonkten, maar had nooit verwacht dat hij op avances zou ingaan. Op een zaterdagochtend in mei, zeventien jaar terug, stond hij met zijn koffers onderaan de trap. ‘Ik ga bij je weg. Esmeralda en ik…

“Bob en ik kennen elkaar al mijn hele leven, min één dag. Ik kreeg hem namelijk een dag na mijn geboorte. Er zijn foto's van ons samen, in de couveuse. Daarop lijkt Bob heel groot, omdat ik nog zo heel klein ben. Verder zie je op die foto's bijna alleen maar slangetjes en plakkertjes. Je moet goed kijken om mij te vinden. Mijn moeder was pas negenentwintig weken zwanger, toen de bevalling niet langer viel tegen te houden. Daar kwamen bovendien de nodige complicaties bij kijken en mijn leven hing die eerste dagen aan een zijden draadje. Later heb ik weleens gehoord dat de kans dat ik het zou redden maar zo'n tien procent was. Maar ik ben er nog steeds. Mijn zusje, met wie ik de baarmoeder negenentwintig weken…

“Ik heb altijd gewten dat ik ben geadopteerd. Ik richtte me hierbij vooral op het aankomstverhaal: het Koreaanse meisje dat in Nederland terechtkwam bij twee fantastische ouders en een lieve, grote broer. ‘Wat heb jij geluk gehad,' zeiden mensen me altijd. En zo voelde dat ook. Maar naast dat mooie aankomstverhaal, is er ook het wegbrengverhaal. Dat vond ik helemaal niet zo leuk, dus stopte ik het weg. De liefde tussen ouders en kinderen wordt gezien als onvoorwaardelijke liefde. Het feit dat je zo jong wordt weggedaan, om welke reden dan ook, laat een kras op je harde schijf achter. Onbewust nestelt zich de overtuiging in je, dat je niet goed genoeg bent en dat mensen, zelfs diegene die je blind vertrouwt, je zomaar kunnen verlaten. Mijn adoptieverhaal is dat…

“Tijdens een vlucht naar Dubai worden we door een passagier uitgenodigd voor een rondleiding door de haven, als we daar zijn. Hier zullen dat weekend de Powerboat Racing-wedstrijden gehouden worden. We nemen de uitnodiging graag aan. Het is alleen al fascinerend om te zien hoe op het water een aantal stuurmannen zich aan het voorbereiden is. We worden voorgesteld aan een van de deelnemers. Deze jongeman vraagt spontaan: ‘Who would like to join me for a ride?' Drie van de vijf collega's steken hun hand op, waaronder ik. Wij willen hem dolgraag vergezellen bij een oefentocht. Deze unieke kans krijg je maar een keer in je leven, toch? Omdat wij niet getraind zijn, gaat de boot uiteraard niet vol gas. We zullen slechts een grote ronde op het water maken.…

“Ik schriff je zoals altijd, maar deze keer voor het laatst. Jouw inkt op het papier was mijn levensader en nu is die gestopt met stromen. Dank je wel voor alles wat je me gaf. Levenslust, steun, moed. Dit zijn de laatste regels die ik Brenda drie jaar terug schreef. Ze zijn voorgelezen op haar uitvaart en mijn brief is in haar kist meegegaan. Ze was mijn allerbeste vriendin, mijn zielsverwant. En het bijzondere is: ik heb haar nooit ontmoet. We leerden elkaar kennen via een oproep voor penvriendinnen in een meidenblad. Zo ging dat vroeger. Het blad plaatste een pagina met advertenties van jongens en meisjes wereldwijd, die op zoek waren naar overzees contact. Ik schreef op Brenda uit Australië, die daar geboren was uit Nederlandse immigranten, van paarden…

Vul in & Win! t.w.v. €69, - De telefoonclutch Hispel van Steureg is praktisch, omdat hij net wat ruimer is dan een telefoonhoesje aan een koord. Wil je je oplader of lipstick meenemen? Geen probleem. Door de diepte van het tasje (4 cm) neem je je mobiel en wat extra's mee. Door het verstelbare riempje kun je de tas als crossbody (kort) of over je schouders (lang) dragen. Alle Steureg producten worden in Nederland gemaakt, rekening houdend met de footprint die wordt achtergelaten. Het leer komt uit Nederland en is kwalitatief zeer hoogwaardig. De producten zijn ontworpen vanuit het idee dat het simpel,effectief en esthetisch moet zijn. Kijk voor meer informatie op: www.steureg.nl. De oplossing van de vorige puzzel was: Melkveehouders…

In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Janneke Tekst: Lizet Jonkers - Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Pieter en ik zijn bijna 25 jaar getrouwd. Samen hebben we twee dochters en een zoon mogen krijgen, die inmiddels alle drie volwassen zijn. Alleen onze jongste dochter van achttien woont nog thuis, maar dat zal ook niet lang meer duren. Ze is al op zoek naar een kamer. Spectaculair of meeslepend is ons leven nooit geweest, maar daar ben ik ook nooit naar op zoek geweest. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad en voor mij zijn veiligheid en stabiliteit het belangrijkst. Ik ben er ook trots op dat we onze kinderen een stevige en liefdevolle basis hebben kunnen…

Deze keer: Mariska (48) kan haar zoon niet loslaten “Mijn zoon Bram van 23 gaat binnenkort het huis uit. Hij heeft na anderhalf jaar zoeken een huis gevonden waar hij met twee vrienden gaat wonen. Hij is dolgelukkig en heeft het nergens anders meer over. Mijn man en dochter zijn heel blij voor hem en helpen hem waar ze kunnen. Mijn man klust en onze dochter helpt hem speuren naar huisraad op Marktplaats. Maar ik vind het verschrikkelijk dat hij gaat en hou me zoveel mogelijk afzijdig, ik doe gewoon net of het allemaal niet gebeurt. Nooit gedacht dat ik zo'n moeder zou worden die haar kind ten koste van alles bij zich wil houden. Er zijn flink wat woorden over gevallen met mijn man. Hij is heel boos over mijn…

‘Mevrouw Petersen?' Ik zit in de wachtkamer van het ziekenhuis. Het is tijd voor een nieuwe echo. Na zes maanden wordt mijn behandeling met hormooninjecties beëindigd. Over een tijdje zal ik - naar alle waarschijnlijkheid - niet langer in de overgang zitten. Ik ben zenuwachtig voor de echo. Niet door mijn ziekenhuisangst, maar voor de uitslag. Is het weefsel dat weg moest, ook weg? Of is dit hele circus voor niets geweest? Als de situatie onveranderd is gebleven, is een operatie waarschijnlijk de enige optie. De echograaf ziet er vriendelijk uit. ‘Vind je het oké als een vrouwelijke coassistent meekijkt?' De eerste keer dat ik voor een gynaecologische echo kwam, kreeg ik dezelfde vraag. Toen ging het om een mannelijke coassistent. Ik was doodsbang voor het onderzoek, dus zei ik…

“In 2017 werd ik tijdens een vakantie gemeen gestoken in mijn been door een akelige kwal. Ik kwam als het ware onder stroom te staan en kon mijn been niet meer gebruiken. Sindsdien heb ik een soort zebrabeen met guitige streepjes. Dat been begon daarna wel steeds gekker te doen. Onder de douche werden de bruine streepjes zwart en ze gingen steken als er regen kwam. Mijn been ging meer en meer een eigen leven leiden, het ging zomaar trillen zonder dat ik er invloed op had. In het begin schreef ik de vreemde klachten nog toe aan die kwallenbeet, maar dat trillen werd steeds erger. Op mijn werk stond mijn bureau te schudden en mijn man Bart ergerde zich eraan als we televisie zaten te kijken. Hij zei dat…

“Ik heb jaren langer over mijn opleiding gedaan dan de bedoeling was. Deels omdat ik in die periode niet zo lekker in mijn vel zat, maar ook gewoon omdat ik wel van een feestje hield. Rond mijn twintigste kreeg ik een vriend die helemaal gek was van reizen en ik ging graag met hem mee. Alles bij elkaar heb ik zeker tweeënhalf jaar in het buitenland gezeten, van Zuid-Amerika tot aan Australië. Ik heb er geen spijt van, want ik heb er veel mooie herinneringen aan overgehouden. Maar ja, toen was ik ineens negenentwintig en had ik toch eigenlijk wel een echte baan nodig. Zelfs mijn ouders lieten doorschemeren dat ze vonden dat ze inmiddels wel voldoende hadden bijgedragen aan mijn levensonderhoud. Dus moest ik gaan solliciteren. ‘In een opwelling…

“Ruim een jaar geleden zag ik het nog helemaal voor me: ik zou voor mijn werk in de luchtvaartbeveiliging naar Zweden vertrekken om daar op een lokaal vliegveld te gaan werken. En om midden in de natuur te gaan leven, in mijn eentje. Nou ja, niet helemaal alleen hoor, maar samen met mijn twee werkhonden en huiskat. Ik keek er erg naar uit, het was een rustgevend vooruitzicht. Ik was al vaker door mijn werkgever voor een langere periode naar Zweden uitgezonden. Dan reed ik er met mijn honden heen. Na afloop van zo'n verblijf vond ik het helemaal niet leuk om weer terug te gaan naar Nederland. In de afgelegen woning die ik in Zweden mocht bewonen, kwam ik helemaal tot mezelf. Het rustige levensritme daar paste veel beter…

“Opposites attrack zeggen ze wel eens, maar ik denk dat dit eerder uitzondering is dan regel. Als ik kijk naar mijn liefdesleven en naar mijn vrienden- en kennissenkring, zie ik vooral banden met gelijkgestemden. Toch heb ik óók die ene uitzondering in mijn leven: Rebekka. Zij is mijn absolute tegenpool, iemand die ik nooit in mijn vriendenkring zou hebben gehad, als we elkaar niet al heel vroeg in onze jeugd hadden leren kennen. Dat is het mooie van kinderen, dat die niet letten op verschillen die er onderling zijn, maar simpelweg concluderen: zij heeft een mooie, rode schep, met haar ga ik in de zandbak. Rebekka en ik zaten op dezelfde basisschool die tussen onze woonwijken in stond. Zij woonde in wat in de volksmond een achterbuurt heette. Er was…

jeugdtrauma “Zal er een dag komen dat ik me echt vrij voel? Zonder die rem diep vanbinnen? Alles wat ik doe, vind ik nooit goed genoeg. Dat is er tijdens mijn jeugd letterlijk ingeramd. Als ik iets fout deed, kreeg ik klappen. Van mijn vierde tot mijn zestiende werd ik door mijn moeder mishandeld. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik jarenlang iedereen wantrouwde. Ik was niet gewend dat mensen om mij gaven, ik kon hun liefde niet toelaten. Dat heeft zeker ook zijn weerslag gehad op mijn liefdesrelaties. Als kind kon ik overleven door me zo onopvallend mogelijk te maken. Dat overlevingsmechanisme bleek later moeilijk los te laten. Tot voor kort hield mijn trauma mij nog altijd in zijn greep en worstelde ik zelfs met suïcidale gedachten. Nu durf ik…

Jij beslist ook over je spaargeld Dit is inderdaad wel heel wat, Janneke. Is het niet verstandig om eens op een rustige manier met Pieter te gaan praten en te vertellen wat je allemaal precies dwarszit? Dat je het plan op deze manier eigenlijk niet zo ziet zitten en dat je voorstelt dat Derek gewoon sowieso mee moet betalen met de investeringen, netjes fifty/fifty. Jij hebt natuurlijk net zo goed het recht mee te beslissen over jullie spaargeld. Je moet dus echt met hem gaan praten, voordat er überhaupt geïnvesteerd gaat worden. Anders is het straks te laat. Ik wens je heel veel succes. Hij denkt goed na, steun je man Steun Pieter, hij is toe aan een nieuwe uitdaging. Hij gaat nog niet meteen stoppen met zijn vaste baan,…

“Bijna vijftien jaar waren Erik en ik samen, toen ik erachter kwam dat hij al een hele tijd vreemdging. Levi, onze jongste, was toen twee, zijn grote zus Rhea nog net geen zeven. Ondanks alles was ik toch nog bereid om te vechten voor ons huwelijk. Voor Erik was het feit dat hij nu betrapt was echter reden om ook maar meteen een punt achter ons te zetten. Paul kende ik van gesprekjes op het schoolplein. Zijn jongste dochter, toen elf, zat op dezelfde basisschool als Rhea. Al een paar weken na mijn scheiding merkte ik dat hij meer toenadering zocht. Daar stond ik voor open. Sterker nog, ik snakte op dat moment naar steun en aandacht. ‘Ik was te veel bezig met mezelf en mijn eigen geluk. En dat…