Mijn Geheim Special Editie 2 - 2021

In gedachten laat ik de verhalen in dit nummer nog eens de revue passeren. Het is geen bewuste keuze geweest, maar het thema ‘discriminatie’ loopt als een spontaan, rood draadje door deze Special. Misschien een ‘stille’ boodschap? Want discriminatie, mensen achterstellen of uitsluiten op grond van kenmerken die er helemaal niet toe doen, zorgt voor een verdeelde samenleving. En waar dat toe kan leiden heeft de geschiedenis al vaak laten zien. Ook, of misschien wel juist, in persoonlijke verhalen. Zo vertelt Catherine Keyl hier hoe groot de impact van de vervolgingen in de Tweede Wereldoorlog nog altijd zijn; zo groot dat ook ‘naoorlogse’ kinderen van ouders met een oorlogstrauma ‘mee moeten lijden’. Ze heeft het zelf ervaren (pag. 6). En Yvonne ontdekte als veertiger hoe het voelt om anders behandeld…

Schrijvend over haar leven deed Catherine verrassende ontdekkingen “A ls mijn vorige partner Peter er niet op had aangedrongen, was dit boek er nooit gekomen. Ik heb er ook nog zo’n vijf, zes jaar over nagedacht voordat ik het besloot te schrijven. Directe aanleiding was een vraag van de vriend van Peters kleindochter, tijdens mijn bezoek aan hem in Zuid-Afrika. Op het moment dat die bewuste vraag kwam, zaten we gezellig met de familie bij elkaar in de tuin en deden een spelletje Triviant. In een spelvraag kwam het woord nazi voor en daarop vroeg deze jongen: ‘Wat is een nazi?’ De stemming sloeg direct om, weg was de warmte. Er stond een nazi in de tuin en die liet zich niet zomaar verjagen. Ik was verbijsterd. Nu is de…

Horizontaal 1. Deftige danspartij 7. Voortdurend 13. Italiaanse omroep 14. Ereambt 16. Paraplu 17. Operatiekamer 18. Versierder 20. Ter inzage 21. Walkant 22. Drietal 24. Vogelhuis 27. Geconcentreerde smaakstof 29. Nobel 30. Binnen 31. Platina 32. Pit 33. Voorzetsel 34. Watering 35. Biljartstok 37. Noot 38. Leger 39. Herrie 40. Aartsbisschop 41. Oosterse titel 44. Luchtstrijdkrachten 46. Slee 47. Uniek 49. En volgende (afk.) 50. Haast 51. Boordsel 53. Kracht 55. Zieke 57. Raad eens 59. Vuurwapen 60. In handen 62. Salaris 65. Bronzen Kruis (afk.) 66. Klap 68. Bloem 69. Vermoeid 70. Onwetendheid 71. Kapot. Verticaal 1. Grafkuil 2. Vaartuig 3. Chinese maat 4. Alletwee 5. Slagader 6. Onderricht 7. Vis 8. Hekkensluiter 9. Kleinigheid 10. Amsterdams Peil 11. Zangstem 12. Kaartkleur 15. Kleine vrucht 18. Spoorstaaf 19. Landbouwgerei…

‘Ik was er nog en tegelijk was niets meer zoals het was’ “Het zat erop. Oké, of ik genezen was, of de kanker écht volledig uit mijn lijf was, kan nooit met zekerheid gezegd worden, want ondanks de stevige aanpak kan er ergens een minuscuul klein kankercelletje zijn achtergebleven dat op een dag in alle vrolijkheid besluit zich te gaan delen. Maar voor nu was het even mooi geweest met dit avontuur. Ik zou het van de daken moeten schreeuwen van blijdschap. Toch voelde ik me allesbehalve goed. Want ik had de kanker dan wel overleefd, ik rouwde om alles wat ik door deze ziekte had verloren. Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal. De onbezorgdheid van het leven was ik totaal kwijt. Door de confrontatie met de dood schoot…

Als je kanker hebt gehad is het heel confronterend dat daarna niets meer is zoals het was. Dat je niet verder kunt gaan op het punt waar je was gebleven en je jouw vertrouwde leven moet loslaten. Hoe nu verder? Wat kun je nog wel en wat spreekt je aan? Waar gaat je hart sneller van kloppen en durf je daarop te vertrouwen? ‘Dit boek brengt geluk’ van Evelien van der Werff is geen zelfhulpboek, maar een boek om jezelf te ontdekken. Zie het als een gebruiksaanwijzing voor geluk. Een simpele manier om een leven te krijgen waar je graag de wekker voor zet. De sleutel tot een mooi leven vol geluk en voldoening ligt in het zien van jezelf en het herkennen van je ego. Door inzicht te krijgen…

“Als kind kon ik al slecht alleen zijn en dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Misschien heeft het te maken met het feit dat ik enig kind ben gebleven, dat ik daarom altijd op zoek was naar sociaal contact. Toen ik op mijn achttiende op kamers ging, stortte ik me in het uitgaansleven. Al snel stond ik onder mijn medestudenten bekend als feestbeest. En die reputatie had ik dubbel en dwars verdiend. Ook na mijn afstuderen, inmiddels alweer vijf jaar geleden, bleef ik drie avonden per week uitgaan, donderdag tot en met zaterdag. Dat kon ook, want ik werk de eerste vier dagen van de week. De coronabeperkingen waren dan ook een hard gelag voor me. Toen de horeca begin vorig jaar moest sluiten, was ik echt van slag. ‘Als…