Inhoudsopgave van Editie 2 - 2021 - Mijn Geheim Special

In gedachten laat ik de verhalen in dit nummer nog eens de revue passeren. Het is geen bewuste keuze geweest, maar het thema ‘discriminatie’ loopt als een spontaan, rood draadje door deze Special. Misschien een ‘stille’ boodschap? Want discriminatie, mensen achterstellen of uitsluiten op grond van kenmerken die er helemaal niet toe doen, zorgt voor een verdeelde samenleving. En waar dat toe kan leiden heeft de geschiedenis al vaak laten zien. Ook, of misschien wel juist, in persoonlijke verhalen. Zo vertelt Catherine Keyl hier hoe groot de impact van de vervolgingen in de Tweede Wereldoorlog nog altijd zijn; zo groot dat ook ‘naoorlogse’ kinderen van ouders met een oorlogstrauma ‘mee moeten lijden’. Ze heeft het zelf ervaren (pag. 6). En Yvonne ontdekte als veertiger hoe het voelt om anders behandeld…

‘Ik was er nog en tegelijk was niets meer zoals het was’ “Het zat erop. Oké, of ik genezen was, of de kanker écht volledig uit mijn lijf was, kan nooit met zekerheid gezegd worden, want ondanks de stevige aanpak kan er ergens een minuscuul klein kankercelletje zijn achtergebleven dat op een dag in alle vrolijkheid besluit zich te gaan delen. Maar voor nu was het even mooi geweest met dit avontuur. Ik zou het van de daken moeten schreeuwen van blijdschap. Toch voelde ik me allesbehalve goed. Want ik had de kanker dan wel overleefd, ik rouwde om alles wat ik door deze ziekte had verloren. Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal. De onbezorgdheid van het leven was ik totaal kwijt. Door de confrontatie met de dood schoot…

Richella 22 jaar jonger ‘Niet leeftijd als getal, maar geestelijke leeftijd is belangrijk’ “De dag dat mijn vader thuiskwam met zijn jongere vriendin staat in mijn geheugen gegrift. Ik was veertien en voel nog de afkeer toen hij op de bank haar hand pakte en ons vertelde dat we haar nog heel vaak zouden zien. Niet het feit dat er een nieuwe vrouw in zijn leven was, vond ik moeilijk, maar wel dat ze slechts zeven jaar ouder dan ik en maar liefst achttien jaar jonger dan mijn vader was. Ik was een recalcitrante puber en riep met veel gevoel voor drama dat ik nooit, maar dan ook echt nóóit aardig tegen haar zou zijn. Een voornemen dat gelukkig geen standhield. Des te ironischer was het toen ik twintig jaar…

Na een ingrijpende gebeurtenis kan het prettig zijn om steun te vinden bij mensen die hetzelfde hebben meegemaakt als jij. Door contact met lotgenoten kun je je ervaringen delen en vragen stellen aan anderen. Dat kan in een lotgenotengroep of online. Er zijn verschillende lotgenotengroepen voor nabestaanden van zelfdoding. Bijvoorbeeld voor ouders die een kind hebben verloren zoals Sylvia, of voor mensen die hun partner, vader/moeder of broer/zus hebben verloren. Onderaan op de homepage van www.slachtofferhulp.nl. klik je onder het kopje ‘wat is er gebeurd?’ zelfdoding aan en ga je vervolgens naar ‘kan lotgenotencontact mij verder helpen?’ Vul hier je gegevens in om je aan te melden of om meer informatie op te vragen. Na je aanmelding volgt er een telefoongesprek waarin je situatie wordt besproken en wordt nagegaan of…

“De reden dat ik hier het verhaal van Lamin en mij vertel, is omdat ik graag wil laten zien hoe het voor een witte vrouw is om verliefd te worden op een zwarte man. Ik was me er nooit van bewust dat sommige mensen zich boven anderen verheven voelen, alleen vanwege hun huidskleur. Voor mij is Lamin gewoon Lamin. Een fantastische man die heel veel voor mij betekent. Hij kookt graag voor mij en maakt heerlijke Afrikaanse schotels klaar, zoals rijst met kip in palmolie en groente. Ook kunnen we uren praten. In de 23 jaar dat we elkaar kennen, zijn we nog steeds niet uitgepraat. Omdat ik al wat ouder was, toen ik Lamin leerde kennen, hebben we geen kinderen. Dat vind ik soms wel jammer, want ik had…

“Negatieve gebeurtenissen maken helaas vaak diepere indruk dan positieve. Ik heb een heel fijne, onbezorgde jeugd gehad, maar als je vraagt naar mijn meest scherpe herinnering uit die tijd, dan zal ik toch vertellen over die keer dat ik op mijn fietsje werd aangereden door een brommer. Mijn ouders waren warme, liefdevolle mensen, maar ik zie ook nog glashelder voor me hoe mijn moeder woedend mijn kleurdoos in de kliko mikte, omdat ik net mijn zusje bijna een oog had uitgestoken met een kleurpotlood. En die ene tik met een lepel op mijn vingers, die ik zo rond mijn tiende tijdens het avondeten van mijn vader kreeg, voel ik nog steeds. Uitgerekend die paar vervelende voorvallen zijn al die jaren bewaard gebleven in mijn hoofd. Jammer toch? En juist ook…

Schrijvend over haar leven deed Catherine verrassende ontdekkingen “A ls mijn vorige partner Peter er niet op had aangedrongen, was dit boek er nooit gekomen. Ik heb er ook nog zo’n vijf, zes jaar over nagedacht voordat ik het besloot te schrijven. Directe aanleiding was een vraag van de vriend van Peters kleindochter, tijdens mijn bezoek aan hem in Zuid-Afrika. Op het moment dat die bewuste vraag kwam, zaten we gezellig met de familie bij elkaar in de tuin en deden een spelletje Triviant. In een spelvraag kwam het woord nazi voor en daarop vroeg deze jongen: ‘Wat is een nazi?’ De stemming sloeg direct om, weg was de warmte. Er stond een nazi in de tuin en die liet zich niet zomaar verjagen. Ik was verbijsterd. Nu is de…

Als je kanker hebt gehad is het heel confronterend dat daarna niets meer is zoals het was. Dat je niet verder kunt gaan op het punt waar je was gebleven en je jouw vertrouwde leven moet loslaten. Hoe nu verder? Wat kun je nog wel en wat spreekt je aan? Waar gaat je hart sneller van kloppen en durf je daarop te vertrouwen? ‘Dit boek brengt geluk’ van Evelien van der Werff is geen zelfhulpboek, maar een boek om jezelf te ontdekken. Zie het als een gebruiksaanwijzing voor geluk. Een simpele manier om een leven te krijgen waar je graag de wekker voor zet. De sleutel tot een mooi leven vol geluk en voldoening ligt in het zien van jezelf en het herkennen van je ego. Door inzicht te krijgen…

In Nederland is draagmoederschap onder omstandigheden mogelijk. Wensouders kunnen een draagmoeder binnen de eigen kring zoeken. Voor de kosten die de draagmoeder heeft, kunnen de wensouders een vergoeding geven, maar het bevorderen van commercieel draagmoederschap is verboden. Als een draagmoeder is bevallen, is ze wettelijk gezien de moeder en zorgdrager van de baby. Daarom moet ze er eerst mee instemmen dat de wensouders de officiële ouders van het kind worden. Dit gebeurt via de rechter. In juli 2019 werd er in het kabinet echter een wetsvoorstel aangekondigd. Dit voorstel heet ‘Wet kind, draagmoederschap en afstamming’. Deze wetswijziging houdt in het kort in dat de wensouders direct na de geboorte de officiële ouders van het kind zijn, mits er aan de volgende punten is voldaan: – er is een draagmoederschaps-overeenkomst opgesteld,…

Babet weet mensen meer inzicht te geven in zichzelf en hun leven Deze keer: Sylvia’s onverklaar baar overgewicht zorgt voor problemen Drie jaar geleden was ik 41 en gelukkig. Mijn huwelijk was – en is nog steeds – goed. We hebben twee gezonde, leuke kinderen en ik werkte al meer dan twintig jaar vol passie als juffie op een basisschool. Ik was alleen heel dik en daar leek jarenlang niets tegen te doen. Dat had ik aanvaard. Tot zo’n drie jaar geleden de gevolgen ervan merkbaar werden: chronische rugpijn en een waardeloze conditie. Ik hield mijn kinderen niet meer bij tijdens het wandelen. Dat vond ik het ergst, niet hoe ik eruitzag. Daar schaamde ik me niet voor. De problemen met mijn overgewicht zijn begonnen rond mijn zeventiende. Ik kwam…

Evelien (50) heeft een vriend, 2 dochters en 2 bonuszoons, is therapeut en schrijfster en houdt van dansen, zingen en filosoferen. Trek aan de be bij de huisarts Een gesprek voeren met iemand die verslaafd is, en daar lijkt het hier wel op, is moeilijk. Gelukkig drinkt Freek niet stiekem en functioneert hij nog redelijk. Goede reden om spoedig actie te ondernemen. Hoe je dat het beste kunt doen, weet ik niet. Ik zou eerst aan de bel trekken bij de huisarts. Die kan je tips geven of doorverwijzen. Een gespecialiseerd persoon weet hoe hij een constructief gesprek kan voeren en waar hij op moet letten. Jij kunt Freek steunen door liefdevol te zijn, zonder te oordelen. Zijn hobby is mooi, maar kent ook gevaren. Zeker in deze coronatijd. Erik…

“In mijn modern ingerichte huis valt één voorwerp uit de toon: het houten kruis boven de deur van de woonkamer. Ik vind het niet mooi en ben niet gelovig, maar tóch geeft het me een warm gevoel als ik ernaar kijk. Het herinnert me aan een bijzonder iemand en een goede raad. In onze familie waart het borstkankergen rond. Zo zijn mijn oma, moeder en tante aan borstkanker overleden. Mijn twee zussen hebben de genmutatie niet, ik wel. De angst om jong te sterven heeft mijn leven beïnvloed. Zo houd ik mensen een beetje op afstand, onbewust om mezelf en de ander te beschermen, denk ik. Ook heb ik besloten om geen gehoor te geven aan mijn kinderwens. De angst dat ik ze niet zal zien opgroeien, is te sterk.…

Het Amerikaans handboek voor psychische stoornissen, de DSM-5, wordt wereldwijd gebruikt voor de indeling van psychische stoornissen. Door internationaal dezelfde criteria af te spreken worden onderzoek en communicatie duidelijker. De DSM-5 hanteert één overkoepelende autisme-diagnose: de autismespectrumstoornis (ASS). De DSM-criteria voor autisme zijn onder meer • problemen op het gebied van sociale communicatie en sociale interactie • beperkte, repetitieve gedragspatronen, interesses of activiteiten • over-of ondergevoeligheid voor zintuiglijke prikkels. De meeste mensen met autisme hebben een normale tot hoge intelligentie. Bij ongeveer 30% is sprake van een verstandelijke beperking. Autisme komt voor bij 60 tot 100 personen per 10.000 mensen, ongeveer 1%. In Nederland gaat het om 200.000 mensen. ASS is grotendeels erfelijk bepaald en lijkt vaker voor te komen bij mannen dan bij vrouwen. Uit onderzoek van het Nederlands…

“Als kind kon ik al slecht alleen zijn en dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Misschien heeft het te maken met het feit dat ik enig kind ben gebleven, dat ik daarom altijd op zoek was naar sociaal contact. Toen ik op mijn achttiende op kamers ging, stortte ik me in het uitgaansleven. Al snel stond ik onder mijn medestudenten bekend als feestbeest. En die reputatie had ik dubbel en dwars verdiend. Ook na mijn afstuderen, inmiddels alweer vijf jaar geleden, bleef ik drie avonden per week uitgaan, donderdag tot en met zaterdag. Dat kon ook, want ik werk de eerste vier dagen van de week. De coronabeperkingen waren dan ook een hard gelag voor me. Toen de horeca begin vorig jaar moest sluiten, was ik echt van slag. ‘Als…

Stichting Meer dan Gewenst (MdG) is een stichting voor roze ouderschap, die zich inzet voor LHBT’ers (lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders) die een gezin wensen of hebben. De stichting organiseert informatieve bijeenkomsten over juridische, sociale, medische en wetenschappelijke aspecten van LHBT-ouderschap. Ook worden er activiteiten voor roze gezinnen georganiseerd en speeddates waar wensouders elkaar kunnen ontmoeten. Daarnaast voert MdG een actieve lobby voor verbetering van rechten van ouders en kinderen en geeft voorlichting. Je kunt activiteiten, oproepen van wensouders en het laatste nieuws rondom roze ouderschap ook online volgen via de website www.meerdangewenst.nl, de nieuwsbrief, Facebook, Instagram of Twitter.…

Vul in & win! t.w.v. €24,99 In het boek ‘Meer dan Majesteit’ doet Rick Evers aan de hand van tientallen gesprekken - met de koningin en de mensen om haar heen - uit de doeken hoe haar leven eruitziet. Haar werk gaat veel verder dan het beeld dat tot nu toe van haar wordt geschetst, aldus Evers. Máxima heeft bepaald geen negen-tot-vijfbaan en vraagt het uiterste van zichzelf én de mensen om haar heen. Niet uit eigenbelang, maar om het land vooruit te helpen. Dit boek biedt een uniek portret van een veelzijdige vrouw: naast koningin, echtgenote en moeder is ze een hardwerkende vrouw met een missie. Met haar werk wil ze zo veel mogelijk mensen bereiken, inspireren en motiveren. ‘Meer dan Majesteit’ verschijnt vóór haar 50e verjaardag op 17…

“Al jaren gaan wij - drie meiden - regelmatig naar de sauna. Een dag waar we altijd naar uitkijken. Ook deze keer. Na diverse saunarondjes zijn we lekker roezig. We zien dat het inmiddels 16.00 uur is. Borreltijd! Onder het genot van een wijntje en wat nachos praten we gezellig verder. Opeens kijk ik recht in de ogen van een jongeman. Hij zit alleen aan een tafeltje en lacht naar mij. Ik knik en lach vriendelijk terug. Vóórdat de jongeman naar buiten loopt, probeert hij mijn blik nogmaals te vangen. Zijn bruine ogen kijken mij indringend aan. De meiden vragen mij of ik hem ken. Dat is niet het geval. We vinden het allemaal een beetje vreemd, maar besteden er verder geen aandacht aan. Dan komt de jongeman opnieuw naar…

“Het was september 1998. Samen met een goede vriendin was ik op verre reis in het Afrikaanse Senegal. In het grote vissersdorp Kafountine maakten we een boottocht naar het eiland Kaeloo. Lamin was onze reisleider en op het moment dat we hem ontmoetten, leek het alsof ik betoverd werd. Alles aan hem trok mij aan. Zijn grote, bruine ogen, zijn prachtige ovalen gezicht, zijn innerlijke rust en vooral ook zijn zachtaardige uitstraling… Ik kon mijn ogen gewoon niet van hem afhouden. Onze blikken kruisten elkaar meerdere keren en tijdens de lunch – heerlijke verse witvis met garnalen – raakten we in gesprek. Lamin nodigde mij uit om de volgende avond samen met hem palmwijn te komen drinken bij de lokale bevolking. Dat wilde ik wel en mijn vriendin ging ook…

Pas op haar 29e kreeg Jopie de diagnose autisme ‘‘Bij vrouwen is er vaker sprake van een verborgen autisme. Omdat er bij specialisten nog weinig kennis hierover is, krijgen vrouwen structureel de verkeerde of geen diagnose. Daarom wil ik mijn verhaal vertellen, misschien herkennen andere onbegrepen vrouwen zichzelf erin en gaan ze op zoek naar hulp. Ik groeide op in Amsterdam en was tot mijn elfde enig kind. Mijn vader verdween uit beeld, toen ik een jaar was, hij had mentale problemen. Omdat hij ons stalkte, verhuisden wij vaak. Pas nadat hij in een instelling belandde, stopte dat. Rond mijn vierde kreeg ik een stiefvader. Mijn moeder is een paar jaar geleden overleden, nu heb ik alleen nog maar hem. Hij is oké, maar begreep mij nooit goed. Eerst gaf…

“Ouders van een autistisch kind raad ik aan om verder te kijken dan probleemgedrag zoals agressie of slordigheid. Wees vooral niet bang om hulp in te schakelen als je vastloopt. Je schiet niet tekort, je zorgt ervoor dat je kind de juiste zorg krijgt. Geef je kind steun, neem het serieus, zorg voor een veilig en comfortabel thuis en laat het kind weten dat het altijd naar je toe kan komen. Als je weet wat er aan de hand is, gaat het vaak stukken beter. Ik ben daar het bewijs van. Ik weiger om mijn autisme als een stoornis te zien, het is een deel van mijn persoonlijkheid, als je dat weghaalt, ben ik niet meer wie ik ben. Natuurlijk zijn er negatieve dingen, mijn onvermogen om te organiseren bijvoorbeeld,…