Inhoudsopgave van Editie 6 - 2025 - Mijn Geheim Special

Het is de laatste keer dat ik je op deze bladzijde mag verwelkomen. Bijna 35 jaar geleden stond mijn eerste column in Mijn Geheim, over mijn gezin. Met dank aan de middelste die pyjama’s door de wc spoelde, legoblokjes in de videorecorder propte en met een stalen, met chocola besmeurd gezicht beweerde dat hij écht géén smarties gepikt had. Van het ene verhaal kwam het andere en tien jaar later zat ik in de redactie. Tot nu toe. Ineens ben je 67 en is je werkzame leven voorbij. Tijd om afscheid te nemen. Gelukkig kan ik dat doen met deze Special vol mooie, oprechte verhalen van mensen die, net als iedereen, hun weg zoeken in het leven. Zoals Emma die als transgender de perfecte vrouw wilde zijn om uiteindelijk te…

Irina ‘Tien jaar werkte ik bijna ononderbroken door’ “Een geluk bij een ongeluk. Die uitspraak is, denk ik, zelden op iemand zo van toepassing geweest als op mij. In 2017 belandde ik met mijn auto tegen een boom en heeft de brandweer mij uit het verkreukelde wrak moeten knippen. De ambulancebroeder die mij naar het ziekenhuis vervoerde, ken ik via-via en hij vertrouwde mij later toe dat hij niet dacht dat ik het zou halen. Hoe het ongeluk precies is gebeurd, is onduidelijk. Ik ben om de een of andere reden van de weg geraakt. Misschien week ik uit voor een dier dat overstak, maar aannemelijker is dat ik niet lekker ben geworden achter het stuur. Ik had de dagen ervoor regelmatig flauwtes gehad, waarschijnlijk door een combinatie van stress en…

“Zo rond mijn 25e ben ik bij de dierenambulance begonnen als bijrijder. Van daaruit woonde ik een keertje een informatieavond van het asiel bij en hoorde dat daar steeds heel veel kittens binnenkomen. Blijkbaar zijn er nog veel ‘oeps-nestjes’ en zwerfkatten die jonkies krijgen. Ik besloot gastgezin te worden voor zulke kittens. Dat kon ook, omdat ik thuiszat vanwege mijn gezondheid. In een groepsapp krijg je bericht als er een nestje geplaatst moet worden. Daar staat bij hoe oud de kittens zijn en wat ze nodig hebben. Dan heb je als gastgezin de keus om je wel of niet beschikbaar te stellen. Als er meerdere aanmeldingen zijn, bepaalt het asiel waar de kittens op dat moment het beste passen. Als het kittens zijn die nog moeten socialiseren, ga ik stap…

“Eindelijk was ik twaalf jaar en mocht ik aan de puberteitsremmers. Mijn stem zou niet mannelijk worden en baardgroei zou uitblijven; die ellende bleef me gelukkig bespaard. Met deze stap stond ik pas aan het begin van een lang traject, maar eindelijk gebeurde er iets. Al voelde het tegelijk alsof alles stilstond. Terwijl mijn leeftijdsgenoten lichamelijk en mentaal veranderden, bleef ik achter. Zij puberden, ik bleef een kind en was helemaal nog niet klaar voor de middelbare school, waar ikdan ook elke dag met tegenzin mijn opwachting maakte. Met mijn halflange haar was ik het mikpunt van pesterijen. Mijn klasgenoten wisten niet goed wat ze eigenlijk met mij aan moesten. Was ik nu een jongen of een meisje? Waar anderen hun eerste verliefdheden beleefden, wilde ik gewoon spelen. Tegelijk zag…

“Als hij met zijn kleine handjes naar me reikt en me aankijkt, twijfel ik geen seconde: ik ben gewoon oma. Geen ‘soort van’. Geen ‘bijna’. Geen ‘ook een beetje’. Nee, gewoon oma. Zo wordt er ook over me gesproken in dit jonge gezin. En hoewel Louis met zijn negentien maanden al wat woorden uitspreekt en ook echt oma tegen me zegt, voel ik het ook elke keer als hij naar me lacht en ik aan hem denk. Hij weet niet beter. Ik wel. De ouders van Louis’ moeder Fleur zijn gescheiden en verdergegaan met andere partners. In beide samengestelde gezinnen is het helder: we zijn allemaal opa en oma. Ook de tweede man van Fleurs moeder is gewoon opa, zoals ik als tweede vrouw van Fleurs vader, gewoon oma ben.…

“De vader van mijn twee zoons leerde ik kennen op mijn achttiende. In het begin was onze relatie heel goed en in die tijd kregen we ook een zoontje. Mijn man had geen last van verslavingen. Dat kwam een paar jaar later, nadat zijn moeder gestorven was. Het lukte hem niet om het verdriet een plekje te geven en hij ging steeds meer drinken. We wilden graag nog een tweede kindje, maar omdat ik niet spontaan zwanger werd, gingen we een IVF-traject in. En ook dat gaf veel stress. Ik vond het niet prettig dat hij zoveel dronk, maar praatte het goed voor mezelf. Hij heeft het nu moeilijk, dat gaat straks wel weer over… Hij heeft nu stress, maar als ik eenmaal zwanger ben, is dat weg… Ik raakte…

Tekst: Lizet Jonkers - Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Monique “Mijn man Joost en ik hebben veel geluk gehad met onze zoon Jasper. Om te beginnen was het al een wonder dat we hem kregen, want de natuur werkte niet bepaald mee. En verder was het gewoon een ideaal kind. Een intelligente jongen, die het goed deed op school. Altijd hoge cijfers en nooit problemen. Veel vrienden, maar nooit de verkeerde. Meer een toeschouwer dan een deelnemer, meer een denker dan een doener. Hij heeft ook niet noemenswaardig gepuberd. Het is dat hij de baard in de keel kreeg en van de ene op de andere dag ineens een…

“Mijn zoon liep op zijn achttiende met vrienden een casino binnen, waarna hij verstrikt raakte in de gokwereld. En ik als moeder dacht hem te kunnen redden van zijn gokverslaving. In 2017 sloeg de bom in, toen we via sociale media werden bedreigd. Dat was een cruciaal moment: we zeiden hem dat hij het huis uit moest. Als ouder zet je je kind niet op de wereld om hem op straat te zetten, maar wij waren zelf aan het overleven. Het bleek de ommekeer te zijn. Voor het eerst erkende hij dat hij hulp nodig had. Zelf stond ik ook fysiek op omvallen. Ik moest voor de vijfde keer aan mijn rug geopereerd worden en had al mijn energie nodig om overeind te blijven. Mijn zoon vertrok naar een kliniek in…

“Vijf jaar geleden verhuisde ik naar Alkmaar. Mijn nieuwe woning was met 27m2 niet groot, maar mijn huis stond vol groen. Tijdens corona zat ik net als iedereen veel thuis en mijn planten werden mijn grootste bron van rust en plezier. Ik ging me er steeds meer in verdiepen en ontdekte hoe fijn het is om planten op te kalefateren. Al snel kreeg ik ook de zorg voor planten van anderen. Mijn kamer werd te klein en via een kroegje mocht ik plantenmarkten organiseren. Dat bleek een schot in de roos. Niet lang daarna kreeg ik een zeecontainer ter beschikking waar ik mijn planten kwijt kon. En zo is het plantenasiel Plantastico ontstaan, nu vier jaar geleden. In de winter bleek de container toch te koud en plaatste ik een…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Dus ik loop op maandagochtend met mijn jas nog aan dat kantoor binnen, wacht tot mijn manager opkijkt van zijn scherm en leg dan mijn ontslagbrief recht onder zijn neus op zijn bureau. ‘Lees maar,’ zeg ik. Zonder op een reactie te wachten, draai ik me om en loop het kantoor weer uit, terug de werkvloer op. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik haal een bekertje slappe koffie bij het apparaat, neem plaats achter mijn bureau en start mijn computer op alsof er niks aan de hand is. Maar het is alsof ik voor het eerst in heel lange tijd weer vrijuit kan ademhalen. Ik laat niet meer met me sollen. Dit is míjn leven. ‘Ik…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Ik hoor het mezelf nog denken: dat haal ik nog nét. Om die wensgedachte kracht bij te zetten, drukte ik het gaspedaal ietsje dieper in. Toen was het al oranje. Ik had nog ruim de tijd om te zien hoe het rood werd, voordat ik onder het stoplicht doorschoot. Dat deed ik normaal gesproken natuurlijk nooit, door rood rijden. Maar die keer dus wel. Die hele ochtend liep alles al in de soep. De kinderen maakten ruzie aan de ontbijttafel, waardoor ik niet aan mijn koffie toekwam. Onze jongste van vier moest bij de voordeur plots alsnog heel nodig naar de wc, terwijl hij zijn jas en laarzen al aanhad. Toen we eindelijk onderweg waren, moesten we…

“Het is november. Ik blader door mijn agenda van het afgelopen jaar. Niet dat ik dat elk jaar trouw doe, maar omdat ik op zoek ben naar… ja, naar wat eigenlijk? Naar een overzicht van alles wat is gebeurd? Naar een betekenis achter pittige momenten? Ik sla hem weer dicht. Heb er geen zin in. Die eeuwige zoeker in mij is veranderd; het kleine meisje dat als kind al grote levensvragen stelde. Altijd op zoek naar ‘de weg’ en de lessen die we eruit kunnen leren. Zij die iets te vaak vergat om te genieten en gewoon te zijn. Ik denk terug aan tien jaar geleden, toen ik mijn vriendinnen vroeg: ‘Wat is jullie missie in het leven?’ Het meest inspirerende antwoord kwam van mijn hartsvriendin, die ik nu al…

“Zeventig was mijn zus Agnes toen ze de diagnose dementie kreeg. Achteraf gezien had ze al veel langer klachten, maar vanaf toen ging het snel. Ze raakte de weg kwijt, in het dorp waar ze haar hele leven had gewoond. Haar eigen huis liep ze straal voorbij. Op een gegeven moment verdwaalde ze zelfs bínnenshuis. Toen mijn zwager de zorg niet meer aankon, verhuisde Agnes naar een verpleeghuis. Na een heftige periode van waan en angst, keerde ze uiteindelijk vooral in zichzelf. Wie ik was, wist ze toen al niet meer. Meestal reageerde ze niet op mijn aanwezigheid. In het beste geval verwarde ze me met een van haar dochters. Toch zocht ik haar elke zondag op. Dan bleef ik een uurtje. In het begin hoop je nog op een…

Geef hem de regie over zijn leven Wij als ouders willen graag dat iets een doel heeft. Zeker als we ervoor betalen. Ik zou zeggen: laat het los en vertel hem dat ook of zoek een ingang om hem te bereiken en leef met hem mee. In beide gevallen heeft hij de leiding. Het is zijn leven. Met kids van die leeftijd kunnen wij toekijken, meebewegen, aansluiten of ons ermee bemoeien. Het eerste werkt niet voor ons en het laatste niet voor hen. Kijk of je in zijn leefwereld af en toe mag meedoen. Wees oprecht geïnteresseerd. Zonder oordeel. Geniet van je grote gozer en zijn eigen keuzes. De verantwoordelijkheid ligt bij hem Eerlijk gezegd denk ik toch echt dat Jasper een schop onder zijn achterste verdient. Het is heel…

“In oktober 2015 besloot ik om drie maanden vrijwilligerswerk te gaan doen in Malawi, in een instelling voor verslavingszorg. Malawi wordt niet voor niets the warm heart of Africa genoemd. Het land is prachtig, maar de mensen zijn minstens zo bijzonder: warm, gastvrij en altijd bereid om te helpen, zelfs met de weinige middelen die ze hebben. ‘Ik werk niet voor niets in de zorg: ik ben er graag voor de ander’ Tijdens mijn werk viel me op dat jongeren werden opgevangen op de afdeling voor volwassenen. Ik vroeg aan Raphael, de psycholoog, waarom er geen aparte afdeling voor hen was. Hij legde uit dat dat niet paste in de plannen van de organisatie. Dan ga ik het zelf doen, dacht ik. Omdat Raphael wel iets zag in mijn plan,…