Ooit was er een tijd dat, als je ging slapen, je niet zeker wist hoelang dat zou kunnen zijn. Hoeveel keer je in de nacht op zou moeten staan, wakker werd gemaakt, iets zou moeten doen, regelen of geruststellen. Ik heb het natuurlijk over de – overigens geweldige – periode toen onze dochters klein waren en hier veilig in hun bedjes lagen. Er was altijd wel iets. Een baby die moest drinken, dat is logisch. Een peuter met een nachtmerrie, eentje die niet kon slapen, monsters die weggejaagd moesten worden onder bedden vandaan, een pijntje hier of daar, noem het allemaal maar op. In ieder geval was het nooit vanzelfsprekend dat als wij naar bed gingen, we daar ook tot de volgende ochtend in zouden blijven liggen. Het hoort erbij…
