Vriendin Editie 9 - 2025

Ik heb het al eens verteld op deze plek, maar als tiener was ik twee jaar werkzaam als dierenartsassistente, in een volkspraktijk in Amsterdam-Noord. Ik weet nu nog steeds hoe ik mijn eigen katten in een goede greep houd op de behandeltafel – ik doe het automatisch. Hoe langer ik bij de dierenarts werkte, hoe meer het mij begon te dagen dat je als dierenartsassistente voorál werkt met mensen. Met baasjes. In de levendige wijk in Noord had je die in allerlei soorten en maten. Baasjes konden ongeduldig zijn, nerveus, lief, boos, openhartig, bang of heel erg grappig. Soms namen ze zelfgebakken cake mee. Er was verdriet en opluchting. Met sommige van de baasjes bouwde ik een band op. Daarom vond ik het extra leuk om te lezen hoe dierenarts…

Styliste Paola: “Voor de modereportage op pagina 26 waren we bij CanCanteen in Amsterdam (locatie Cruquius). Een superleuke plek aan het water met een groot terras waar je altijd een ander uitzicht hebt. Binnen is het strak ingericht, maar door het kleurgebruik is het toch een gezellig geheel, met veel hout, bruin en planten. Perfect als achtergrond voor de koraalkleurige mode die deze week centraal staat.” Eindredacteur Ellen interviewde haar eigen zus Helma (pagina 56): “Toen mijn zus vorig jaar ineens bolle nagels kreeg, wist ze – als ic-verpleegkundige – dat er iets met haar longen aan de hand kon zijn. Die kennis heeft haar leven gered, want ze bleek een longtumor te hebben. Omdat het in een vroeg stadium is ontdekt, is ze er nog. Helma vindt het belangrijk…

Indrukwekkend Het leven zit vol onverwachte wendingen, dat bewijzen deze 3 waargebeurde verhalen. Voor altijd jong vertelt het aangrijpende verhaal van Jade Kops. In de zomer van 2021 wordt bij de dan veertienjarige Jade een zeldzame vorm van kinderkanker gediagnosticeerd. Haar leven verandert in één klap: van dansen, vriendinnen, werk en school, naar zware behandelingen en langdurige ziekenhuisbezoeken. € 21,99 Uitgeverij Xander Een week na het begin van de oorlog in de Gazastrook doet de Palestijnse journalist Sami al-Ajrami de deur op slot van zijn huis, waar hij zijn hele leven heeft gewoond. Volgens de instructies van het Israëlische leger evacueert hij met zijn familie naar het zuiden. Hij schrijft over de constante zoektocht naar een veilig onderkomen, naar voedsel en warmte, maar ook over het verdriet van alles achterlaten…

Wat dacht je toen je hoorde van de vondst van het massagraf? “Er was eerst één skelet ontdekt. Ik dacht toen: nou, er is weer wat in Vianen, hoor. Ik dacht meteen dat er een moord had plaatsgevonden. Ik woon inmiddels in Italië, maar ben opgegroeid in Vianen en natuurlijk begonnen vriendinnen en ik onderling te speculeren wat er gebeurd zou kunnen zijn. Vianen voelt nog steeds als mijn stadje. Langzamerhand werden steeds meer skeletten gevonden. Ze bleken toe te behoren aan Britse soldaten die in de achttiende eeuw Nederland hielpen verdedigen tegen de Fransen.” Wanneer kwam je op het idee om hier een thriller op te baseren? “Eigenlijk meteen, het was een no-brainer voor mij. Ik wilde altijd al eens in de geschiedenis van Vianen duiken en wist dat…

Daan: “Ik heb iets met het getal zeven: het staat symbool voor een nieuwe fase in je leven. Vorig jaar werd ik 49 – zeven keer zeven – en wilde ik iets bijzonders doen. Toen Alone op mijn pad kwam, wist ik meteen: dit is het. Bij dit tv-programma moeten negen mensen zien te overleven in de Noorse wildernis. Helemaal in hun eentje, er is zelfs geen cameraploeg bij. Je moet dus zelf filmen. Je krijgt wat basisuitrusting en gereedschap, maar verder moet je je helemaal zelf zien te redden. Voor mij dé kans om mijn wilde kant verder te ontwikkelen, maar dan op een relatief veilige manier: door de alarmknop die je draagt, ben je met een beetje mazzel nooit echt in levensgevaar.” Graag in de natuur “Als kind…

Daar loop ik dan, aan het andere eind van de wereld, alsof het niks is. Ik ben in Australië, samen met een best wel enorm grote groep mensen, die we hier gaan herenigen met familie, kinderen of geliefden. Mensen die elkaar soms al een eeuwigheid niet hebben gezien en elkaar nu bijna in de armen mogen gaan sluiten. Het is ver, een lange, lange reis. Natuurlijk lang niet zo ver als de mensen vroeger moesten reizen om hier te komen. Maandenlang op een schip de oceanen over op zoek naar een beter of ander leven, alles achterlatend om meestal nooit meer terug te komen. Huilende familieleden stonden op de kades in de haven. Afscheid soms voor altijd. Bovendien waren er ook veel minder mogelijkheden om contact te houden, geen telefoon,…