Ik reis nog steeds door Australië, samen met een gestaag kleiner wordende, maar nog steeds enorme groep. Bij iedere stop, bij elk ‘afleveradres’, die hier uren of soms zelfs dagen uit elkaar liggen, laten we dolgelukkige mensen achter bij hun zo mogelijk nog blijere familieleden. We vertrekken weer, verder met deze bijzondere reis.
Soms, echt heel soms, kunnen we ons even terugtrekken op steeds een andere hotelkamer. Daar zit ik dus nu, en laat ik rustig de dingen van de dag de revue passeren. Even in m’n eentje, want dat heeft een mens zo nu en dan nodig bij zo’n toch wel intensieve groepsreis. Als het even kan, bel ik naar huis om te vertellen over onze belevenissen, maar vaak kan dat ook niet vanwege het enorme tijdsverschil van soms…
