Ons huis wordt bevolkt door dieren, en ja, door huisdieren die ervoor bedoeld zijn om bij een mens te wonen. (Niet door allerlei ongedierte, zeg maar. Althans, dat mag ik hopen.) Toch hoorde ik mezelf vanmorgen uitroepen dat ik ons huis vond gaan lijken op een kinderboerderij, want eigenlijk ontbreken er alleen wat geiten of een kip, maar dat is het dan ook. Ik heb die keus mede zelf gemaakt, ik mag het mezelf verwijten als ik in de heel vroege ochtend met pup Oscar in de tuin sta en de konijnen ons huppelend tegemoetkomen. Dat is in de zomer allemaal nog prima en idyllisch, zo in het eerste daglicht, maar nu in regen en wind voelt dat toch anders. Maar goed, wat moet dat moet.
Het goede nieuws is…
