Helden Magazine komt bij de topsporters en hun families over de vloer. In Helden delen winnaars hun geheimen en laten topsporters zich van hun onbekende kant zien. Door de exclusieve interviews leert u de mens achter de topsporter kennen.
“Ik ben een enorme allround sportfan en heb een jaar of vijf geleden kickboksen ontdekt. Geweldig: een heel moeilijke, gevarieerde, technische sport die veel inzicht en conditie vereist. In maart was ik bij het kickboksgala in Hasselt dat halverwege helaas gestaakt moest worden vanwege ‘ongeregeldheden’. Die dag stond er één vrouwenpartij op het programma. Ik was in één klap geobsedeerd door Tiffany van Soest: ze kwam, zag en overwon, en ik was knock-out. Ze is Amerikaanse met van vaderskant Nederlandse voorouders, heeft gevoetbald, is karateka geweest en absoluut geen dommekracht, maar intelligent – bachelor bewegingsleer – en in kunst geïnteresseerd. Op Instagram heb ik haar een eigen gedicht over de liefde zien voordragen en in een jurk van een ontwerper zien poseren. Ook maakt ze kunstwerken door met verf op…
De zoektocht naar geluk blijkt een grote struggle voor veel succesvolle sporters. Het verhaal van Dekker is herkenbaar voor veel mensen die jong succesvol zijn Met trots presenteren we ons extra dikke zomernummer, waarvan we hopen dat die massaal gelezen wordt. Er is keihard gewerkt, want naast dit zomernummer ligt er ook een Tour de France special van Helden in de winkel. Maar nu over dit nummer. Ik ben zelf op de fiets gestapt met Th omas Dekker. Ik was Th omas al een paar keer privé tegengekomen en kon die ontmoetingen niet plaatsen met het boek Th omas Dekker - mijn gevecht, dat een paar jaar eerder verscheen. We spraken af een keer te fietsen. Uiteindelijk werd het eerst fietsen en daarna bij mij thuis een broodje eten. Het…
MAX VERSTAPPEN “Ik heb hem bij Ziggo van dichtbij mogen meemaken. Hij is uitzonderlijk, zoals zijn rivaal Lewis Hamilton dat ook is. Max is apart, heel droog in zijn bewoordingen, heeft ook wel humor en weet precies wat hij wil. Hij is best wel down to earth, doet geen gekke dingen en is enorm gefocust. Wat dat betreft lijkt Max een beetje op Marco van Basten, die was ook zo gefocust, zag alleen maar dat ene. Ik vind dat heel apart, had die extreme focus niet, had altijd ook andere interesses. Ik kon na een verloren wedstrijd pissig zijn en moest er dan even uit om dat gevoel weg te halen. Mensen dachten als ik ergens zat te eten na een nederlaag: hij zit gewoon te lachen met andere mensen.…
De progressie die de kinderen maakten, was traag te noemen. We zaten weer in de zwembadkantine en ik zocht eens op Google hoelang het behalen van een diploma duurde Onze kinderen zijn begonnen aan zwemles. Eén groot feest. Want als wij ons tijdens de vakanties iets minder zorgen over hun verdrinkingsdood hoeven te maken, ervaren mijn vrouw en ik een buitenlandse reis misschien ook niet meer als een strafexpeditie. Andere ouders, veelal bevriende stellen, hadden ons gewaarschuwd: het hele traject, van hun eerste les tot het daadwerkelijke diploma, zou een regelrechte hel zijn, omdat je telkens weer naar dat bad moet, achter een raampje, aan een tafel, omzoomd door de lucht van chloor en frituurolie. Ik weet niet waar die mensen het over hebben, zei ik de eerste keer, dit…
Ik heb na de bronzen olympische medaille op de 400 meter horden een Gucci-tas gekocht en rijd tegenwoordig in een Porsche Lachend: “Ik denk dat als ik met een Gucci-tas thuis zou komen mijn moeder wel even zou vragen of alles goed met me gaat. Ik ga me niet ineens anders voordoen, ben je gek. Ik heb mezelf de afgelopen tijd na de mooie resultaten wel wat cadeau gedaan. Een sieraad en een leuke vakantie. En ik wil nog een ring laten maken met de olympische ringen. Maar ik ben verder niet van de rare uitspattingen. Van de dure merken ben ik nooit geweest, dan ben ik toch eerder van het sparen. Mijn leven is natuurlijk wel veranderd. Ik kijk misschien wat anders tegen zaken aan door wat ik allemaal…
In de podcast van Helden hoorde ik dat je nog geregeld wakker wordt van die winkeldief, die je weliswaar tegenhield, maar bij de jacht op hem brak je een paar ribben. “Ik had een werkafspraak in Vlaardingen op 11 maart vorig jaar, was te vroeg en ging alvast boodschappen doen. Vanaf de zelfscankassa was het nog dertig meter naar de uitgang. Ineens haalde een man me heel gehaast in. De cassière hoorde ik roepen: ‘Stop! Mag ik even in je tas kijken?’ De man zette het op het rennen. Ik gaf mijn boodschappentas aan de caissière en ging erachter aan. Ik zag hem een winkel in schieten en dacht: als ik die deur gesloten hou, dan kunnen ze binnen de politie bellen. In mijn hoofd was dat een mooi verhaal.…
