Helden Magazine komt bij de topsporters en hun families over de vloer. In Helden delen winnaars hun geheimen en laten topsporters zich van hun onbekende kant zien. Door de exclusieve interviews leert u de mens achter de topsporter kennen.
BIJGAAND BEELD IS EEN MANIPULATIE. “Als kind ben ik opgegroeid met Alfred Jodocus Kwak, een animatiebedenksel van Herman van Veen. Mijn ouders draaiden zijn muziek ook heel vaak. Hij heeft een heel mooie, bijzondere stem. Mijn favoriete nummer van hem is Anne, waarin hij zijn pasgeboren dochtertje toezingt. Hoe mooi is dat, zo’n beroep? Als ex-topsporter ben ik best jaloers op hem. Op zijn 77ste staat hij nog te zingen en te springen op het podium en doet hij nog steeds wat hij zijn hele leven lang al het allerleukste vindt en waar hij heel goed in is. Wij sporters hebben een beperkte carrière van zo’n vijftien jaar, dus met een ‘houdbaarheidsdatum’. Ik moest vijf jaar geleden stoppen vanwege een blessure en daarna bedenken wat ik wilde gaan doen. Ik…
We moesten van mijn vrouw iets doen en zo kwamen twee weken later twee jonge vrouwen uit Oekraïne met hun hond voor vier maanden bij ons wonen Wat is er weer veel gebeurd in 2022, wat waren ‘we’ in de sport succesvol. Annemiek van Vleuten startte het WK wielrennen op de weg met een gebroken elleboog, kon dus nooit wereldkampioen worden. Ze maakte het onmogelijke waar en werd het toch. Irene Schouten won drie keer goud en een keer brons in Beijing en werd daarmee de koningin van de Olympische Spelen, op de voet gevolgd door Suzanne Schulting. Onze shorttrackkoningin won twee keer goud, zilver en brons. Thomas Krol pakte goud en zilver, Kjeld Nuis veroverde goud en Ireen Wüst won tijdens haar vijfde Spelen op rij een gouden medaille…
‘MET KONINGSDAG WAS IK IN AMSTERDAM. HET IS BEST LEUK ALS MENSEN ME HERKENNEN EN EEN PRAATJE MAKEN, TOTDAT ZE DRANK OP HEBBEN…’ Jij won alles dit jaar, inclusief de titel ‘mooiste sportvrouw van het jaar’, uitgeroepen door mannenblad FHM. Irene lachend: “Er is veel veranderd, ik sta meer in de belangstelling dan een jaar geleden.” We zien je in de ene na de andere mooie fotoshoot. Doen we jou daar een plezier mee? “Ik vind het leuk om mooie foto’s van mezelf te hebben, maar vooral omdat ik daar later dan op kan terugkijken, zo van: toen zag ik er nog een stuk beter uit.” Vliegen de verzoeken jou om de oren? “Ik word geregeld door bedrijven gevraagd om presentaties te geven, dat vind ik leuk om te doen.…
Ik verlangde toch weer terug naar die tijd, toen het volkrijgen van een boek, in aanloop naar een eindtoernooi of een nieuwe competitiejaar, de grootste uitdaging in het leven was Afgelopen zomer, ergens tijdens die eindeloze schoolvakantie, nam ik onze zesjarige dochter Mia mee naar het huis van mijn ouders, die zelf op dat moment in Turkije vertoefden. We waren er weleens eerder geweest, vier of vijf jaar geleden, maar daar wist onze kleine krullenbol niets meer van, dus de opwinding knalde uit haar nieuwsgierige ogen. ‘Was jij híer een kindje, papa?’ vroeg ze. Samen met mijn broers, we gingen altijd buitenspelen, antwoordde ik. ‘Had je veel speelgoed?’ vroeg Mia. Nee, mijn vader was een gierige narcist die liever flessen vieux leegdronk dan speelgoed voor ons kocht, zelfs de leftovers…
De Tour de France winnen was jouw grote droom. Wat merken je vrouw en kinderen ervan dat dat doel is bereikt? Lachend: “Na de Tour gingen we met het gezin op vakantie naar Italië en daar werd ik geregeld herkend. Maar verder… Mijn motivatie om het beste uit ons team te halen is niet ineens weg, ik ben niet ineens vaker thuis.” Hoe heb je de Tourzege gevierd? “Toen ik op maandag terugkwam uit Parijs hadden mijn vrouw Laura en mijn familie een surpriseparty georganiseerd bij ons in de tuin. Een dag later gingen we samen met zoon Luuk en dochter Nina naar Den Bosch voor de huldiging. Luuk is elf, die krijgt al heel erg mee wat voor werk ik doe. Hij ging op de foto met Jonas Vingegaard…
Als ze de atletiekbaan opstapt voor een wedstrijd transformeert de vrolijke, vriendelijke Femke Bol in Killer Fem, verklapte ze dit jaar in aanloop naar de WK en EK in Helden. “Voor een race zeg ik vaak tegen mijn coach: nu gaat de killermodus aan. In een race wil ik iedereen opeten. Niet letterlijk dan, hè. Zodra ik over de finish ga, is dat gevoel meteen weer weg. Ik vind het moeilijk uit te leggen hoe ik die killermodus weet aan te zetten. Ik zorg dat ik boos word op mezelf of op de hordes. Dat klinkt een beetje raar, hè… Of ik doe alsof er heel veel van een wedstrijd afhangt als het in werkelijkheid niet zo is. Dat helpt voor mij om echt scherp te zijn als het startschot…
