Helden Magazine komt bij de topsporters en hun families over de vloer. In Helden delen winnaars hun geheimen en laten topsporters zich van hun onbekende kant zien. Door de exclusieve interviews leert u de mens achter de topsporter kennen.
“Deze foto is van Willems afscheidswedstrijd in 1983 en ook mijn afscheid staat voor de deur. Willem was als voetballer en is als mens uniek; een bijzondere verschijning met een bijzonder karakter en een bijzondere manier van spelen. Die traptechniek, dat dirigeren, z’n loopje, tactisch inzicht en hardheid; de combinatie van al die kwaliteiten heb ik nooit meer bij een voetballer van wereldniveau gezien. Ik werd Feyenoord-fan in de tijd dat Willem daar ging spelen en vaak heb ik gedacht: ben ik nou voor Feyenoord vanwege Feyenoord of omdat Willem daar speelt? Bij partijtjes op het plein wilde ik altijd ‘Willem van Hanegem’ zijn en ik probeerde als rechtsbenige ook kromme ballen met m’n linkerbuitenkant te geven, maar helaas… Mijn mooiste live-herinnering is van 1974 toen ik als geboren en…
BARBARA@HELDEN.MEDIA TWITTER: BARBARABAREND INSTAGRAM: BARBARABAREND FACEBOOK: BARBARABAREND1T Als ik kwam kijken, stuurde Danny me weg. ‘Je hoeft mij niet uit te leggen hoe ik een flesje geef of een luier verschoon, gaan jullie nou maar voetballen’ Johan Cruijff zou op 25 april 75 zijn geworden. Helaas is hij al zes jaar niet meer onder ons. Om hem te herdenken, reisden we naar Barcelona om bij zijn vrouw Danny thuis herinneringen op te halen met zoon Jordi. Over Johan waren moeder en zoon eensgezind. Nooit een dag was hij negatief, altijd dacht hij in mogelijkheden. En hij was vooral een familieman. Danny wil maar al te graag haar rol in het leven van Johan bagatelliseren, haar rol in de schaduw van Johan. Maar Jordi schetst een heel ander beeld van zijn…
VADER “Mijn vader had een geweldig charisma. Als hij er dan ineens niet meer is, ontstaat er een grote leegte. Mijn moeder voelt die leegte het meest. Tegelijk horen we elke dag mooie dingen over hem, dat sterkt ons ook wel weer. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik hem met iedereen moest delen. Hij was er altijd voor mij en mijn zussen, altijd. Mijn moeder had het gevoel dat ze hem moest delen wel. Eerst dacht ik als kind: waarom vraagt iedereen toch een handtekening aan m’n vader? Maar op een gegeven moment begreep ik het wel. Mijn vader was altijd heel toegankelijk, nam voor ieder kind de tijd. Ik heb dat nooit als vervelend ervaren, nooit het gevoel gehad dat ik hem moest delen of dat we…
Op wat voor club heeft Poetin gezeten? Wat zeiden zijn vader en moeder? Ik bedoel: als hij bij ons op de club had gezeten, dan was dit nooit gebeurd Ik kom uit een echt voetbalgezin, uit de sloppenwijken van Bussum. Wij woonden naast de velden van SDO, Samenspel Doet Overwinnen, door tegenstanders overigens omgedoopt in Stinkende Dames Onderbroeken. Daarmee is de clou van dit verhaal eigenlijk al verteld, maar dat is niet erg. Wij waren zeer verbonden met de club. Mijn vader was jeugdvoorzitter, mijn moeder runde de kantine, mijn broer en ik speelden in de vertegenwoordigende jeugdteams en later in het eerste en mijn zus moest komen kijken. Er was in die tijd nog geen meisjesvoetbal. Wij waren de helft van de week op de club en werden ook…
“Weten jullie al wat het wordt, Kiki?” vraagt Marit Bouwmeester. “Voordat ik zwanger was dachten we altijd dat een meisje heel leuk zou zijn. Maar eenmaal zwanger hadden we meteen het gevoel: dit is een jongen. En dat klopte,” antwoordt Kiki Bertens. Marit: “Wij hadden ons ingesteld op een jongetje. Ik zag mezelf ook altijd al als jongensmoeder. Maar het wordt een meisje.” In Hotel Des Indes in Den Haag ontmoeten Kiki en Marit elkaar. Kiki is op dat moment ruim 33 weken zwanger, Marit dertig weken. “Ik dacht dat ik snel zwanger was, meteen na de Spelen in Tokio,” zegt Marit, “maar volgens mij was jij er nóg sneller bij.” Kiki, lachend: “Ik ben inderdaad tijdens de Spelen al zwanger geraakt, in Tokio speelde ik mijn laatste toernooi. Ik…
Materiaal “Ik ben al zeventien jaar beroepswielrenner, maar iedere keer als ik bij een koers kom en zie dat er drie of vier fietsen voor me klaar hangen in de vrachtwagen, dan voel ik me een bevoorrecht mens. Dat blijft speciaal. Als wielrenner zijn er weinig dingen belangrijker dan je fiets. Ik ben een materiaalfreak. Van jongs af aan heb ik grote interesse in fietsen gehad. Net als voor de historie en de kampioenen van het wielrennen. Wat dat betreft ben ik van de oude stempel. Ook al zit er een flinke generatiekloof tussen, ik kijk anders naar kampioenen als Mathieu van der Poel en Wout van Aert dan naar andere collega’s. Het materiaal waar ze op rijden en de manier waarop ze op hun fiets zitten, horen daar ook…
