Inhoudsopgave van Editie 61 - 2022 - Helden Magazine

“Deze foto is van Willems afscheidswedstrijd in 1983 en ook mijn afscheid staat voor de deur. Willem was als voetballer en is als mens uniek; een bijzondere verschijning met een bijzonder karakter en een bijzondere manier van spelen. Die traptechniek, dat dirigeren, z’n loopje, tactisch inzicht en hardheid; de combinatie van al die kwaliteiten heb ik nooit meer bij een voetballer van wereldniveau gezien. Ik werd Feyenoord-fan in de tijd dat Willem daar ging spelen en vaak heb ik gedacht: ben ik nou voor Feyenoord vanwege Feyenoord of omdat Willem daar speelt? Bij partijtjes op het plein wilde ik altijd ‘Willem van Hanegem’ zijn en ik probeerde als rechtsbenige ook kromme ballen met m’n linkerbuitenkant te geven, maar helaas… Mijn mooiste live-herinnering is van 1974 toen ik als geboren en…

Op wat voor club heeft Poetin gezeten? Wat zeiden zijn vader en moeder? Ik bedoel: als hij bij ons op de club had gezeten, dan was dit nooit gebeurd Ik kom uit een echt voetbalgezin, uit de sloppenwijken van Bussum. Wij woonden naast de velden van SDO, Samenspel Doet Overwinnen, door tegenstanders overigens omgedoopt in Stinkende Dames Onderbroeken. Daarmee is de clou van dit verhaal eigenlijk al verteld, maar dat is niet erg. Wij waren zeer verbonden met de club. Mijn vader was jeugdvoorzitter, mijn moeder runde de kantine, mijn broer en ik speelden in de vertegenwoordigende jeugdteams en later in het eerste en mijn zus moest komen kijken. Er was in die tijd nog geen meisjesvoetbal. Wij waren de helft van de week op de club en werden ook…

Kun je niet vliegen, loop Kun je niet lopen, ga Kun je niet gaan, kruip Maar blijf nooit stilstaan Nooit dalen, immer opgaan Het is een deel van het gedicht Nooit de moed opgeven dat Stig Broeckx gedurende zijn lange revalidatie heeft omarmd. Hij staat niet stil bij wat die noodlottige dag op de fiets hem allemaal heeft afgenomen. Hij grijpt juist de kans die hij heeft gekregen door het zware ongeluk te overleven. Moed is zijn beste medicijn. Zijn glas is altijd halfvol. Iedere dag houdt hij zich vast aan zijn nieuwe levensmotto: zeg nooit, nooit. Hij zou het immers nooit kunnen overleven. Hij zou altijd een kastplantje blijven. Hij zou nooit meer kunnen lopen en praten. Zelfstandig leven? Onmogelijk! En fietsen kon hij zeker vergeten. Maar de wielrenner…

De vroege voorjaarszon verlicht de haven: Volendam op z’n mooist. Henk Veerman en Joey Veerman poseren in alle rust op de visserskotter VD64 en onder de gesloten visafslag, een Volendams monument. Waar de veilingmeester zwijgt, zitten Henk en Joey nooit om een praatje verlegen. Ze zijn spraakmakend, mét en zonder bal. Als tandem zorgden ze voor vermaak in Heerenveen, maar begin dit jaar scheidden hun wegen. FC Utrecht en PSV beleefden meteen plezier aan de spits en de middenvelder, hoewel Henk geblesseerd raakte en diens hoop is gevestigd op ‘knallen in de play-offs’. De fotograaf spot immense klompen. Ze herinneren aan historische tijden, dat de vissersvloot 258 botters telde en je in de haven over de schepen kon lopen. Uiteraard heeft de pandemie de bedrijvigheid in de Volendamse haven geen…

1997: Masterclass van Tiger Woods Met de woorden ‘Hello world’ maakte hij in augustus 1996 bekend dat hij prof werd. Tiger Woods had als golfprofessional nog geen bal geslagen, maar was gelijk de best verdienende golfer ter wereld. Nike had hem meteen een contract ter waarde van 43 miljoen dollar voorgeschoteld. Eldrick ‘Tiger’ Woods werd op 30 december 1975 geboren in een buitenwijk van Los Angeles. Hij was de zoon van een zwarte vader en Thaise moeder. Vader Earl, zelf verre van een begenadigd golfer, had het plan voor zijn enige kind al klaarliggen toen Tiger nog in de wieg lag: op een dag moest zijn zoon de wereld gaan verbazen. Op het moment dat hij kon staan, kreeg Tiger een golfclub in z’n handen. Hij groeide voor hij prof…

Een jongen wilde een selfie maken. Voor hij dat deed, zei hij tegen me: ‘Jij kan echt niet rennen.’ Dat klopte De eerste keer dat mijn moeder een hardloper door onze straat zag joggen, wilde ze de politie bellen omdat ze dacht dat hij een inbreker was. Waarom zou je anders rennen? Een poging om het fenomeen aan haar uit te leggen, iets over conditie en lichaamsgewicht, mocht niet baten, zij bleef het een verdachte activiteit vinden en riep telkens dat we die lui in de gaten moesten houden. Ondanks mijn moeder ben ik later in mijn leven een sportief type geworden. Als er bij een spel een bal betrokken was, had ik het meestal in een halve middag onder de knie, met basketbal, voetbal en tafeltennis als grootste voorkeuren.…

Slaapkamer Tweeling zijn: lust of last… “Een lust. Als mijn tweelingbroer Quinten en ik vaak ruzie zouden hebben gehad, dan had ik misschien een ander antwoord gegeven. Maar iedereen weet dat wij een heel goede band hebben. Daarom vind ik het niet erg om onderdeel van een tweeling te zijn.” Curaçao of Nederland… “Ik heb deze vraag een keer eerder gehad bij een spelletje voor het TikTok-kanaal van Ajax. Ik moest in twee doeltjes schieten. Het ene doeltje stond voor Nederland, het andere voor Curaçao. Ik schoot precies in het midden. Ik voel me een jongen van beide werelden.” Waar Jurriën was, was zijn tien minuten oudere tweelingbroer Quinten, en andersom. In hun jeugd werden ze niet los gezien van elkaar. Dat veranderde vorige zomer, toen Quinten van Ajax naar…

BARBARA@HELDEN.MEDIA TWITTER: BARBARABAREND INSTAGRAM: BARBARABAREND FACEBOOK: BARBARABAREND1T Als ik kwam kijken, stuurde Danny me weg. ‘Je hoeft mij niet uit te leggen hoe ik een flesje geef of een luier verschoon, gaan jullie nou maar voetballen’ Johan Cruijff zou op 25 april 75 zijn geworden. Helaas is hij al zes jaar niet meer onder ons. Om hem te herdenken, reisden we naar Barcelona om bij zijn vrouw Danny thuis herinneringen op te halen met zoon Jordi. Over Johan waren moeder en zoon eensgezind. Nooit een dag was hij negatief, altijd dacht hij in mogelijkheden. En hij was vooral een familieman. Danny wil maar al te graag haar rol in het leven van Johan bagatelliseren, haar rol in de schaduw van Johan. Maar Jordi schetst een heel ander beeld van zijn…

Sinds kort speelt Gijs van Lennep, jonkheer van geboorte, met vrienden eindelijk weer een potje golf. Op de Hilversumsche, zijn favoriete baan. Sinds hij een nieuwe heup heeft, gaat het weer ouderwets lekker, vertelt Van Lennep met zichtbare tevredenheid. Die heup zat hem daarvoor al een tijdlang in de weg. Niet zozeer in het dagelijks leven, maar wel zodra hij op de golfbaan zijn ooit zo soepele swing wilde inzetten. “Daarom heb ik toch nog maar even een nieuwe heup genomen. Ik speel voor de gezelligheid, maar wil wel winnen.”Om diezelfde reden onderging Van Lennep een ooglidcorrectie. Met het snookeren had hij er last van. Het kwam zijn spel niet ten goede, merkte hij. “Ik zag die ballen niet meer scherp, joh. Of ik die ingreep alleen vanwege het snookeren…

Natuurlijk waren er ook toen in Hamme racisten, die het niet konden hebben dat in hun favoriete ploeg iemand excelleerde die niet tot hetzelfde ras behoorde We leven in tijden die in staat zijn om de toekomst een hak te zetten. De mens graaft z’n graf. Niet met het verstand op nul, maar met beschikbaarheid van de volledige menselijke geest. De klimaatopwarming, de virussen, de oorlogen; zij zullen het menselijk wezen ten onder laten gaan. We gaan niet eens terug naar het stenen tijdperk, we gaan in één rechte lijn door naar nergens. En al bijna even erg: we zullen niet meer kunnen voetballen, wielrennen, tennissen, zwemmen of – minder erg – aan biatlon of padel kunnen doen. Was vroeger alles beter? Niet per se, maar we waren verder van…

TALLONS DOORBRAAK “Het was een geweldig jaar: acht challenger-titels en een ongelooflijke serie van 26 overwinningen op rij om 2021 mee te eindigen. Dat slaat natuurlijk nergens meer op. Novak Djokovic was in 2021 de laatste die me versloeg, in de tweede ronde van de US Open. Daarna kwam ik in een flow, bleef maar winnen. Ik was fysiek zo goed, barstte van het zelfvertrouwen. Op een gegeven moment dacht ik voor een wedstrijd: wie moet mij gaan verslaan? Ik was een niveau beter dan de rest op het niveau van de challengers. Het enige waar ik op moest letten, was dat ik niet naast mijn schoenen ging lopen. Vertrouwen is alles in tennis. Als je dat hebt, is tennis heel makkelijk. Ik weet ook hoe het is om wedstrijden…

MIJN DOORBRAAK “Tot een paar jaar geleden durfde ik nooit vol voor mijn sport te gaan. Ik wist niet wat mijn potentie was en vond het eng om er alles voor op te geven. Dat veranderde in 2019. Bij de meerkamp in Götzis en op de WK in Doha kreeg ik de bevestiging dat ik echt goed kon worden. Vanaf dat moment ben ik ook meer als topsporter gaan leven. Sinds 2016 train ik op Papendal bij mijn coach Ronald Vetter. In dat jaar combineerde ik atletiek met mijn studie Bodem, Water & Atmosfeer in Wageningen, maar die combinatie was lastig. Ik haalde tentamens niet en kreeg last van blessures. Toen wist ik: dit moet anders. Ik besloot om mijn studie op een lager pitje te zetten en vol voor…

Sporters zijn als geen ander in staat de publieke opinie te keren. Daarom ben ik ertegen om alle Russische sporters uit te sluiten Sport en politiek hebben sinds jaar en dag een moeizame verhouding. Denk alleen maar aan de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn toen de zwarte atleet Jesse Owens tijdens een evenement dat de suprematie van blanke ariërs moest aantonen, vier gouden medailles won. En vorige maand nog zagen we hoe tijdens de opening van de Olympische Winterspelen de twee grootste dictators van dit moment, de Russische president Poetin en zijn Chinese evenknie Xi Jinping, vrolijk samen met IOC-baas Thomas Bach op de tribune in Peking zaten. Vier dagen na de sluitingsceremonie startte Poetin zijn oorlog tegen Oekraïne en spoelden in plaats van juichende sporters beelden van gebombardeerde…

Materiaal “Ik ben al zeventien jaar beroepswielrenner, maar iedere keer als ik bij een koers kom en zie dat er drie of vier fietsen voor me klaar hangen in de vrachtwagen, dan voel ik me een bevoorrecht mens. Dat blijft speciaal. Als wielrenner zijn er weinig dingen belangrijker dan je fiets. Ik ben een materiaalfreak. Van jongs af aan heb ik grote interesse in fietsen gehad. Net als voor de historie en de kampioenen van het wielrennen. Wat dat betreft ben ik van de oude stempel. Ook al zit er een flinke generatiekloof tussen, ik kijk anders naar kampioenen als Mathieu van der Poel en Wout van Aert dan naar andere collega’s. Het materiaal waar ze op rijden en de manier waarop ze op hun fiets zitten, horen daar ook…

Ik vind dit een van de mooiste familieportret-in het Rijksmuseum,” zegt rondleider “Iten Robert Uterwijk over David Leeuw met zijn gezin, geschilderd door Abraham van den Tempel. “Ze zijn zo mooi geportretteerd, dat je bijna een spel kunt spelen: wie lijkt het meest op vader en wie op moeder? Oranjeleeuwin Jill Roord kijkt aandachtig en knikt bevestigend. Robert vervolgt: “Op het schilderij zien we links David Leeuw, hij is de vader van het gezin. Hij is getrouwd met Cornelia Hooft en ze hebben samen vijf kinderen: Maria, Pieter, Cornelia, Weyntje en Suzanna. Op het schilderij zie je een aantal voorwerpen terugkomen die te maken hebben met muziek, onder meer een liedboek, een viola da gamba en een klavecimbel. Muziek is een symbool van harmonie, met het portret wil David laten…

Uit wat voor een gezin kom jij? “Ik ben geboren op Curaçao. Mijn ouders kwamen naar Nederland toen ik één was. We woonden tot mijn achtste in Tilburg, Rotterdam en Emmeloord. Mijn vader wilde terug naar Curaçao, had daar een huis gebouwd.” Wat was je eerste kennismaking met sport? “Ik begon met judo, werd toen ik zes of zeven was derde op het NK. Ik vond het leuk, maar toen we teruggingen naar Curaçao, mocht ik niet meer judoën van mijn vader. Ik ging voetballen, heb ook honkbal geprobeerd, want dat is de populairste sport op Curaçao. Mijn oom Arthur Bonevacia heeft het ver geschopt als honkballer, heeft in Amerika gespeeld en later ook in Nederland.” Waarom koos jij uiteindelijk voor atletiek? “Door mijn tante, zij deed aan atletiek. Mijn…

Fietsen, ingelijste wielershirts, bidons, prijzen en krantenartikelen. Het is of de tijd heeft stilgestaan in het wielermuseumpje dat is gewijd aan een van de beste wielrenners die Nederland heeft gekend. De verzameling is uitgestald op de plek waar hij opgroeide: het ouderlijk huis in Denekamp, nabij de Duitse grens. Het museum staat naast een boerenbedrijf. Koeien en kippen zijn nooit ver weg. Hennie Kuiper woont tegenwoordig 25 kilometer verderop in Enschede, maar elke zondagmorgen fietst hij met vrienden nog door zijn geboortestreek. “Als ik op de fiets zit, komen soms ineens dingen voorbij die jarenlang verborgen hebben gezeten in de grijze massa,” lacht Hennie. 7 SEPTEMBER 1972 Hennie komt solo over de streep in de olympische wegwedstrijd, nadat hij op 29 augustus ook al brons heeft gewonnen op de ploegentijdrit.…

“Als iemand een voorbeeldfunctie heeft voor met name vrouwen, is het Michelle Richardson Obama wel. Ze is een sterke vrouw met een vriendelijke uitstraling. En iemand die niet bang is voor haar mening uit te komen en zich altijd hard heeft gemaakt voor maatschappelijke zaken. Ze groeide op in een arbeiderswijk in Chicago, waar een carrière opbouwen, als advocate, niet voor de hand lag. Daarnaast had ook zij haar onzekerheid. Ben ik goed genoeg, word ik serieus genomen? Door zelf gigantische stappen te zetten, heeft ze aangetoond dat je ver kunt reiken. Die kansen kreeg ze – net als haar broer, een beroemde basketbalcoach – ook van haar ouders, maar daarvoor moest ze wel dagelijks anderhalf uur heen en terug met de bus naar een school aan de andere kant…

In de jacht op gouden medailles werden vrouwelijke atleten blootgesteld aan dopingexperimenten, zoals het verplichte gebruik van mannelijke hormonen Ik zou willen lachen, maar de lachspier zit op slot. Ik zou willen dansen, maar er klinkt geen muziek. Ik zou willen juichen, maar krijg mijn armen niet omhoog. Plat gezegd wordt ons leven dezer dagen grondig verpest door een despoetin met een ziekelijke hang naar macht. Nog platter gezegd, word ik dan weer blij van de sportwereld. Dat sport als metafoor van het leven in tijden van treurnis zorgt voor een beetje vreugde. Tegelijk heb ik in ruim vijftig jaar journalistiek ervaren hoe criminele wereldleiders de sport hebben misbruikt. In 1978 versloegen Henk van Dorp en ik voor Vrij Nederland het wereldkampioenschap voetbal in het Argentinië van dictator Jorge Videla…