Mijn Geheim Editie 2 - 2025

Het is alweer bijna eind januari en als je goed oplet, merk je al dat de dagen lengen en het’s avonds langer licht blijft. Daar hou ik me aan vast om deze donkere, saaie maanden door te komen. Ik ben een zomermens; hoewel ik de kersttijd supergezellig vind, leef ik op van zon en warmte. Een vriendin van mij die in een heel nare periode van haar leven zit, maar in Zuid-Frankrijk woont, zegt letterlijk dat het haar zo helpt dat de zon daar vaker schijnt. Dat maakt alles lichter en vrolijker. En dat snap ik meteen. Ik heb óók vrienden die pas echt gelukkig worden van sneeuw en skiën en er zijn erbij die door het dolle raken als ze op natuurijs kunnen schaatsen. Totaal niet besteed aan mij!…

“Mijn dierbare vrienden en mijn familie noemen me ‘Kwiep’. Als je dat tegen me zegt dan luister ik daar ook echt naar, ja. Eigenlijk heet ik namelijk Anke Wyp, vernoemd naar mijn Friese oma’s: Aukje en Ypke. In Friesland, waar ik ben opgegroeid, zeggen we dat in één adem: Ankewyp. Toen ik ging studeren in Amsterdam, werd bij het afgaan van de klassenlijst je eerste naam plus je achternaam genoemd. Zo werd het Anke de Jong. Ik vond dat op dat moment allang best. In het begin van mijn studie had ik moeite om mijn plek te vinden. Ik wilde vooral niet opvallen met mijn naam, dus hield ik het bij Anke. Uiteindelijk zijn mensen me gaan kennen als Anke de Jong, ook in de media. Maar eigenlijk heet ik…

Bijzondere knal Oudejaarsavond brachten we door met vrienden, oliebollen en een terugblik aan de hand van vraagkaartjes. Om 23.56 u. draaide mijn man alvast voorzichtig het ijzerdraad van de champagnefles en zette de fles op tafel. Ik was net aan het vertellen waarvoor ik in 2024 het meest dankbaar ben geweest: voor het feit dat het gezin van mijn zus me erg betrokken heeft bij de laatste weken van haar leven. Ik werd er opnieuw emotioneel van. Op dat moment zei mijn man: ‘Kijk eens naar de kurk, volgens mij komt-ie langzaam omhoog.’ We keken en inderdaad, hij leek echt te bewegen. Tot-ie om 23.59 u. spontaan van de fles knalde. We waren stomverbaasd. Er zal vast een logische verklaring voor zijn, maar voor mij was dit een seintje van…

WAT VOORAF GING: ROOS BELUIT TOT HAAR GROTE VERDRIET OM HAAR WINKEL TE SLUITEN. MET ROBERT HEEFT ZE EEN GESPREK OVER HOE NU VERDER… Donderdag ‘Nee!’ Jessica pakt verschrikt mijn hand en Carla, aan de andere kant van de tafel, kijkt me met grote ogen aan. We zitten in ons stamcafé en ik heb zojuist verteld wat Robert mij vorige week vertelde, namelijk dat hij een ‘proefscheiding’ wil. Hij wil, net als ik indertijd met Sal, een tijdje uit huis gaan om uit te zoeken wat zijn gevoelens voor Noa betekenen. En als ik terugdenk aan de intensiteit van mijn gevoelens voor Sal toen, hou ik mijn hart vast voor wat er kan gebeuren. Vooral omdat ik denk dat Noa er heel anders in staat dan Sal. Die koos voor haar…

“Jason was alles wat ik niet was: rustig, evenwichtig en jaloersmakend kalm onder alle omstandigheden. Ikzelf ben zoals het bij ons thuis vroeger was: heel druk. Ik doe tien dingen tegelijk, wil altijd overal bij zijn en vooral niets missen. Ik viel op jongens die net zo hysterisch waren als ik. Mijn relaties waren heftig en talrijk, maar ook heel kort en ze eindigden allemaal zoals ze begonnen waren: met een knal en een hoop gedoe. ‘Er is geen vent ter wereld die het bij jou uithoudt,’ zei mijn beste vriendin Ilse vroeger altijd opbeurend, ‘want na een maand is hij opgebruikt.’ Van je beste vriendin moet je het hebben. ‘Een vaste relatie is sowieso niets voor mij,’ zei ik dan tegen haar, ‘ik wil geen man, kinderen, een labradoodle…

“Toen ik maar niet ongesteld werd, besloot ik toch maar een zwangerschapstest te doen. Alexander (45) vond dat overigens veel spannender dan ik. In afwachting van de uitslag ben ik zelfs gewoon nog de was gaan opvouwen. Tot Alexander een paar minuten later vol blijdschap naar me toe kwam met een positieve test in zijn handen. Daar waren we letterlijk even stil van. Een spontane zwangerschap was voor ons eigenlijk niet weggelegd, dus dit was wel een heel grote verrassing! Eigenlijk konden we het pas tijdens de eerste echo echt bevatten. Na een fijne zwangerschap zag Isabel (nu 9) het levenslicht. Ik kon mijn geluk niet op, toen zij op mijn borst werd gelegd. Een klein wondertje. Een zusje voor onze meisjes Sara en Julia (nu 11), die twee jaar…