Mijn Geheim

Omdat het op 4 februari Wereldkankerdag is, lees je in deze Mijn Geheim twee verhalen over kanker, maar elk met een heel andere insteek. Zo maakte Sonja mee hoe tijdens haar jeugd haar oudste zus stierf aan leukemie en wat een verwoestende impact dat had op het hele gezin. De keuzes die de ouders van Sonja maakten en hun onvermogen om over gevoelens te praten, veroorzaakten een onherroepelijke scheur in het gezin. Op blz. 46 vertelt Sebastiaan hoe de liefde van zijn leven jarenlang vocht tegen kanker en wat dat met hem deed, maar hoe het hem in zijn geval ook inspireerde om zijn grenzen te verleggen op sportgebied. Het begon met hardlopen, waarin hij zijn verdriet en de stress kwijt kon, en groeide uit tot het aangaan van extreme…

“Voor mij betekent ‘voelen’: luisteren naar wat er in jou zit. Want eigenlijk wéét je vaak het antwoord al. Noem dat een innerlijk weten. Toch zijn we geneigd een antwoord op een vraag die ons bezighoudt, buiten onszelf te zoeken. We lezen erover, we googelen en we praten met andere mensen. Of we vragen het aan ChatGPT: moet ik mijn baan opzeggen? Moet ik gaan scheiden? Eigenlijk doen we alles om maar weg te blijven van die ene grote stap, luisteren naar wat er in je zit. Als het gaat over voelen, leggen mensen al snel de link met iets zweverigs. De grappen over klankschalen en chakra's vliegen je om de oren. Terwijl voelen voor mij juist heel rationeel is. Het is iets wat je lijf allang registreert, vaak sneller…

Vrede met mijn lijf Jarenlang was ik ontevreden over mijn lichaam. Te dit, te dat, het kon altijd beter. Ik vergeleek mezelf met anderen en kwam er steevast bekaaid vanaf. Maar ergens onderweg ben ik dat zat geworden. Dit is mijn lijf, het heeft me door veel heen gedragen! Door zwangerschappen, stress, verdriet en vreugde. En: de overgang. Ik kijk milder naar mezelf dan een paar jaar geleden. Ik zorg goed voor mezelf, maar accepteer ook dat perfectie niet bestaat. Het voelt bevrijdend om vrede te hebben met mijn lichaam zoals het is. Dat gun ik iedere vrouw. Ellen, 54 KIJK TIP! Signs of life Op het ruige, vulkanische eiland Lanzarote ontmoeten twee verloren zielen elkaar. Anne, die worstelt met een depressieve periode, reist alleen naar het eiland, op zoek…

“Ik ben helemaal niet zo'n ruziemaker. Maar de eerste echte knallende ruzie met een partner kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. Ik was negentien en had twee jaar een relatie met een beetje een foute jongen. Echt zo'n scooterschoffie, dat vond ik toen waanzinnig aantrekkelijk. Naast een tikkeltje fout was hij vooral heel lief. Type ruwe bolster, blanke pit. We hadden samen een zeer frequent seksleven. Wat wil je, allebei jong en de puberhormonen gieren nog door je lichaam. Als we bij elkaar waren, hadden we áltijd seks. Vaak wel twee keer achter elkaar, onvermoeibaar waren we. Maar ik weet nog dat ik onverwacht langskwam bij hem thuis, de deur van zijn slaapkamer opendeed en dat hij porno lag te kijken. Terwijl we die óchtend nog…

WAT VOORAF GING: PUCK HEEFT RELATIEPROBLEMEN MET EVELINE EN WOONT NU WEER TIJDELIJK THUIS BIJ ROBERT EN ROOS. ROOS WORSTELT MET HET FEIT DAT ZE DAT MOEILIJK VINDT, WEER EEN KIND IN HUIS… Dinsdag Ik hoor Puck op mijn kamer telefoneren en haar stem klinkt boos en ook verdrietig. Ik sta voor de deur en aarzel. Ik wil eigenlijk mijn kleren en schoenen pakken, maar ik wil haar nu ook niet storen. Hè, vervelend, ik heb straks een afspraak met Jessica. Ik vind het toch echt lastig, hoor, weer een kind in huis. Ik gun haar de wereld natuurlijk en zal de laatste zijn die haar onderdak en hulp weigert, maar ze is hier nu al drie weken en het begint me een beetje op te breken. Zelfs Robert, altijd…

“Bij ons thuis werd niet gepraat. Ik kom uit een vrij conservatieve familie. Ik was de jongste van zes kinderen. Mijn moeder was half-Indonesisch en half-Nederlands, als kind maakte ze de oorlog in Indonesië mee. Mijn vader was Nederlander, hij werkte in Indonesië en was echt een familieman. Toen Indonesië na de oorlog onafhankelijk werd, verhuisden ze als pasgetrouwd stel terug naar Nederland. In de buurt waar we woonden, waren we het enige gezin met een kleurtje. We vielen op. Van ons als kinderen werd verwacht dat we allemaal het braafste kindje van de klas waren. Er werd op ons gelet, we mochten onze ouders geen enkele reden geven zich voor ons te schamen. We moesten een modelgezin zijn voor de buitenwereld. Mijn moeder was een ambitieuze vrouw. In Indonesië…