Mijn Geheim Editie 11 - 2024

Sommige dingen zijn zo vanzelfsprekend dat je er niet eens over nadenkt. Zoals water uit de kraan. Toch? Maar twee dagen geleden liep ik ’s avonds naar de keuken om de afwas te doen, draaide de kraan open en… gebeurde er niets. Ik was zo verbaasd dat ik het nog een keer probeerde. Maar nee, er kwam nog altijd geen water. Ik kon het gewoon niet geloven en probeerde de andere kranen in huis, riep mijn man erbij. Kansloos, uit geen enkele kraan kwam water. Hoe kon dit, in Nederland nog wel?! Even zoeken op internet ontsluierde het raadsel: er was een lek, de monteurs waren ermee bezig, stond er geruststellend bij. Verwachte tijd dat het zou zijn opgelost: 3.30 u. Wàt? Vannacht om half vier? Maar hoe moest dat…

“Als klein meisje maakte ik al boekjes. Verhalen vertellen is altijd mijn droom geweest, het was ook de reden dat ik voor de School voor Journalistiek heb gekozen. Niet dat ik per se in de journalistiek wilde gaan, maar ik ging erheen om verhalen te leren maken. Na mijn opleiding kwam ik terecht bij tv en radio en maakte daar verhalen. Ik schreef drie kinderboeken. Grappige verhalen met magie waarin kinderen van kleur en atypische personages een hoofdrol spelen. Ik maakte de boeken die ikzelf gemist had als kind, omdat ik mezelf er niet in kon herkennen. ‘Moederland’ is de eerste roman die ik voor volwassenen schreef. Schrijven voor kinderen vind ik trouwens stukken moeilijker dan schrijven voor volwassenen. Kinderen zijn genadeloos in hun oordeel. Bij het schrijven voor kinderen…

Minder moeten, meer mogen Herkenbaar, de column van Kate in nummer 10, waarin ze bekent soms te vluchten in wijn. Het drankgebruik sluipt erin. Zo ging het bij mij ook. Bij het koken, tijdens het eten, als slaapmutsje… Inmiddels ben ik gestopt met drinken, ik las te veel over de nare gevolgen van alcohol. Ik dacht met een glaasje wijn te kunnen ontspannen, maar dan ben je dus eigenlijk al te laat. Beter is het om jezelf de vraag te stellen: waaróm heb ik behoefte aan ontspanning? Als je op die vraag een antwoord kunt geven, pakje de kern aan. Ik was altijd bezig met wat ik nog moest doen, nooit was iets ‘klaar’. Ik was altijd moe en zelden blij. Met wijn dacht ik daaraan te kunnen ontsnappen. Inmiddels…

WAT VOORAF GING: ROOS IS HALSOVERKOP VERLIEFD OP SAL. OM LETLERLIJK WAT AFSTAND TE CREËREN, STELDE ROBERT VOOR OM EEN TIJDJE APART TB GAAN WONEN Maandag Ik rits mijn rolkoffer dicht en sla het hengsel van de weekendtas om mijn schouder. Ik heb genoeg bij me om het een maandje uit te zingen en ik kan natuurlijk ook nog gewoon langs huis gaan als ik iets nodig heb. Het is niet zo dat ons huis nu ineens verboden terrein is voor me. Maar ik heb wel afgesproken met Robert en Puck dat ik even een seintje geef als ik naar huis ga, zodat ze niet onverwachts overvallen worden door mij. Puck, ja dat was nog een… bijzonder gesprek met haar, toen ik vertelde dat Robert en ik hadden besloten dat…

“Sinds twee jaar rijden we in een rolstoelbus. Niet omdat we dat leuk vinden, maar omdat we het nodig hebben om ons EMB-kind (Ernstig Meervoudig Beperkt) in te vervoeren. Naast ons bijzondere vervoer, hebben we ook een invalideparkeerkaart. Die bus parkeren in een normaal parkeervak is vrij lastig, zeker als we Siebe er met lift uit moeten halen. Een invalideparkeerkaart heb je niet voor de lol. Het is bittere noodzaak. En toch krijgen we al twee jaar lang vreemde blikken of nare opmerkingen naar ons hoofd geslingerd. Variërend van: ‘Oh, lekker makkelijk zeg, zo’n kaart’ tot ‘maar dat kind loopt gewoon een paar stappen!’ En de keren dat mensen zónder invalidekaart wél op een speciale parkeerplaats stonden zodat wij geen plek meer hadden, zijn niet meer op één hand te…

“In 1998 begon ik met turnen bij een gymnastiekvereniging. Ik was een beweeglijk meisje van zeven en vond het heerlijk om te doen. De trainster van de club liet al snel doorschemeren dat ik een talentje was. Dus mocht ik rond mijn achtste naar de regionale selectietrainingen. Ik vond het geweldig dat ik nog meer mocht gaan trainen. Mijn ouders gingen kort daarna uit elkaar. Mijn twee jongere broertjes bleven bij mijn moeder wonen, ik ging met mijn vader mee. We kwamen dicht bij de turnhal te wonen. Vanaf dat moment kon ik zelf naar de trainingen lopen. Een paar keer per jaar waren er wedstrijden waar ik aan meedeed. Ik behaalde goede resultaten, maar had er vooral veel plezier in. Rond mijn elfde stopte ‘mijn’ club met de topsport.…