Tekst: Lydia Zittema - Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd
“Poeslief was ze als we samen waren, als er een dienst geruild moest worden of als ze weer eens eerder naar huis wilde, omdat er een kind ziek was. Mijn directe collega Ina wist precies wat ze moest doen om haar zin te krijgen. Op kantoor liep ze de kantjes eraf, het enige waar ze druk mee bezig was, was roddelen. Vilein, dat was het juiste woord voor haar. Vals, achterbaks en ongelooflijk geniepig, maar daar had ik in het begin geen erg in. Blij was ik met mijn nieuwe baan, het werk was boeiend, de werktijden perfect en de collega’s leuk. Ina leek een lot uit de loterij, dat wil zeggen, de eerste twee weken. Daarna…
