'Vroeg in de ochtend werd ik gebeld, of ik naar het ziekenhuis wilde komen. Het was nog altijd niet duidelijk wat er met mijn dochter aan de hand was, maar wel dat haar situatie in rap tempo achteruitging. Omdat ze bang waren dat haar hart het niet meer zou volhouden, moest Jaël zo snel mogelijk in slaap worden gebracht. Met een bloedgang ben ik met mijn moeder en zus naar het ziekenhuis gereden, zodat ik haar nog even kon zien en spreken. Uitgeput en in paniek trof ik haar aan. Er werd haar verteld dat ze dadelijk zuurstof en iets kalmerends zou krijgen. Ik wist dat ze haar in coma zouden brengen, maar het niets merken en stelde haar gerust. Daarna nam ik afscheid van haar. 'Geen zorgen, mama,' zei…
