Inhoudsopgave van Editie 2 - 2026 - Mijn Geheim

Omdat het op 4 februari Wereldkankerdag is, lees je in deze Mijn Geheim twee verhalen over kanker, maar elk met een heel andere insteek. Zo maakte Sonja mee hoe tijdens haar jeugd haar oudste zus stierf aan leukemie en wat een verwoestende impact dat had op het hele gezin. De keuzes die de ouders van Sonja maakten en hun onvermogen om over gevoelens te praten, veroorzaakten een onherroepelijke scheur in het gezin. Op blz. 46 vertelt Sebastiaan hoe de liefde van zijn leven jarenlang vocht tegen kanker en wat dat met hem deed, maar hoe het hem in zijn geval ook inspireerde om zijn grenzen te verleggen op sportgebied. Het begon met hardlopen, waarin hij zijn verdriet en de stress kwijt kon, en groeide uit tot het aangaan van extreme…

“A- l is december al even geleden, de spanning rond Sinterklaas, Kerstmis en zijn verjaardag werken nog heel lang door en hebben Siebes ritme totaal ontregeld. Niet zo gek ook dat hij behoorlijk overprikkeld is. Overdag gaat alles prima, hooguit is hij wat ondeugender dan anders en wat eerder uit zijn humeur. Vooral 's nachts hebben alle gezelligheid en bijbehorende prikkels invloed op mijn grote kleine jongen. Sinds Sinterklaas en de Pieten aankwamen in Nederland, slaapt Siebe weer slecht. Hij gaat rustig liggen, maar zodra ik beneden ben, begint hij te gillen. Keihard, het gaat door merg en been. Inmiddels ben ik klaar met elke vorm van strijd en haal ik hem heel onpedagogisch uit zijn bed en leg hem op de bank, waar hij in no time begint te snurken.…

‘IK VAL OP VROUWEN, TOCH ZIJN JACOB EN IK AL TWAALF JAAR EEN GELUKKIG STEL’ “Mijn partner Jacob en ik zijn nu twaalf jaar bij elkaar. We verrasten er destijds vriend en vijand mee, want ik viel mijn leven lang al op vrouwen en hopte van vriendinnetje naar vriendinnetje. Langdurige relaties, laat staan met mannen, waren niet aan mij besteed. Jacob komt uit een vrij conservatief milieu en trouwde met het meisje met wie hij op zijn vijftiende verkering kreeg. Ze kregen nog voor hun dertigste drie kinderen en toen sloeg het noodlot toe. Zijn vrouw overleed aan een hersenbloeding en Jacob bleef achter met zijn jonge kids. Ik kwam bij hem in de straat wonen toen hij anderhalf jaar weduwnaar was. Ik nodigde wat buren uit voor een kennismakingsborrel…

DEZE KEER: Brigitte wil graag weten hoe het met haar overleden vriend gaat INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Ik heb twee jaar geleden, op 16 augustus 2023, mijn allerbeste vriend, maatje en collega Pim verloren. Hij had kanker en heeft euthanasie gepleegd. Pim heeft drie keer te horen gekregen dat hij was opgegeven, maar, strijder als hij was, hij was genezen! De kanker was weg. We waren uitzinnig van vreugde… behalve zijn ex. Zij liet hem weten dat ze wilde scheiden. Zijn wereld stortte voor de zoveelste keer in. Ook al was de kanker overwonnen, hij had heel veel en ernstige zenuwpijnen. Nadat zijn vrouw de scheiding aangevraagd had, wilde hij niet meer leven en is euthanasie, vanwege zijn helse pijnen, goedgekeurd. Zijn moeder heeft ook hele nare dingen over hem…

“Voor mij betekent ‘voelen’: luisteren naar wat er in jou zit. Want eigenlijk wéét je vaak het antwoord al. Noem dat een innerlijk weten. Toch zijn we geneigd een antwoord op een vraag die ons bezighoudt, buiten onszelf te zoeken. We lezen erover, we googelen en we praten met andere mensen. Of we vragen het aan ChatGPT: moet ik mijn baan opzeggen? Moet ik gaan scheiden? Eigenlijk doen we alles om maar weg te blijven van die ene grote stap, luisteren naar wat er in je zit. Als het gaat over voelen, leggen mensen al snel de link met iets zweverigs. De grappen over klankschalen en chakra's vliegen je om de oren. Terwijl voelen voor mij juist heel rationeel is. Het is iets wat je lijf allang registreert, vaak sneller…

“Na Lisa's alarmerende telefoontje sprong ik meteen in de auto. Ze wilde me iets belangrijks vertellen. En nee, dat kon niet via de telefoon: ‘Want dit gaat je heel erg verdrietig maken, mama.’ Alles in mijn lijf schreeuwde dat er iets helemaal fout was. Ik moest nú naar haar toe. Thuis trof ik Lisa aan op de bank, liggend onder een dekentje. Ze draaide zich van me af, toen ik vroeg wat er aan de hand was: ‘Sorry, ik kan het toch niet zeggen.’ Mijn onrust groeide en er schoot van alles door mijn hoofd. Ging het om drugs? Een zwangerschap? En belangrijker: hoe kreeg ik mijn toen zestienjarige dochter aan het praten? Ik zei dat ik mijn handen voor mijn gezicht zou houden. Dan kon ze mijn reactie niet…

“Met goede voornemens ben ik alweer te laat. Sowieso doe ik niet aan goede voornemens, maar ik heb wel nog een verlate wens voor 2026. Namelijk dat de dierbare vriendschappen die ik nu heb, ook gewoon echt blijven. Op de een of andere manier heb ik de laatste twee jaar meerdere malen meegemaakt dat iemand met wie ik een supergoede band dacht te hebben, plotseling de vriendschap uitmaakte. En dan niet recht in mijn gezicht, maar eerder de weg van steeds stiller worden en dan ineens appen (appen ook echt… pfff): Deze vriendschap kost me energie, ik hoef je niet meer te zien. Ik wil ook niet dat je me hierover belt. Ik scheld niet graag en al zeker niet in columns, maar voor deze ene keer maak ik een uitzondering.…

Vrede met mijn lijf Jarenlang was ik ontevreden over mijn lichaam. Te dit, te dat, het kon altijd beter. Ik vergeleek mezelf met anderen en kwam er steevast bekaaid vanaf. Maar ergens onderweg ben ik dat zat geworden. Dit is mijn lijf, het heeft me door veel heen gedragen! Door zwangerschappen, stress, verdriet en vreugde. En: de overgang. Ik kijk milder naar mezelf dan een paar jaar geleden. Ik zorg goed voor mezelf, maar accepteer ook dat perfectie niet bestaat. Het voelt bevrijdend om vrede te hebben met mijn lichaam zoals het is. Dat gun ik iedere vrouw. Ellen, 54 KIJK TIP! Signs of life Op het ruige, vulkanische eiland Lanzarote ontmoeten twee verloren zielen elkaar. Anne, die worstelt met een depressieve periode, reist alleen naar het eiland, op zoek…

“Bij ons thuis werd niet gepraat. Ik kom uit een vrij conservatieve familie. Ik was de jongste van zes kinderen. Mijn moeder was half-Indonesisch en half-Nederlands, als kind maakte ze de oorlog in Indonesië mee. Mijn vader was Nederlander, hij werkte in Indonesië en was echt een familieman. Toen Indonesië na de oorlog onafhankelijk werd, verhuisden ze als pasgetrouwd stel terug naar Nederland. In de buurt waar we woonden, waren we het enige gezin met een kleurtje. We vielen op. Van ons als kinderen werd verwacht dat we allemaal het braafste kindje van de klas waren. Er werd op ons gelet, we mochten onze ouders geen enkele reden geven zich voor ons te schamen. We moesten een modelgezin zijn voor de buitenwereld. Mijn moeder was een ambitieuze vrouw. In Indonesië…

“Ik las een tijdje geleden een artikel in het AD en moest het twee keer lezen. Niet omdat het erg ingewikkeld was, maar omdat ik niet wilde geloven dat dit echt gebeurde. Het artikel ging viraal. De meningen waren verdeeld. Op een school in Schiedam hadden leerlingen de opdracht gekregen om een ‘sollicitatiebrief van een Marokkaan’ te beoordelen. Ik bleef hangen bij die ene zin: ‘van een Marokkaan’. Wat werd daarmee bedoeld? Want een sollicitatiebrief is toch gewoon een sollicitatiebrief? Je stelt jezelf voor, je vertelt wat je kunt, wat je ambities zijn en waarom je geschikt bent. Of verandert dat ineens als je ouders ergens anders zijn geboren? Ik las het en dacht: dit is geen les Nederlands, maar een les framing. In de brief kwamen alle stereotypen over…

Florien: “Thuis hebben we vissen en twee honden, Parker en Dickens. Ze zijn net zo oud als ik. Ook hebben we vijf kippen. De kippen en het grootste deel van de vissen wonen in de tuin. De kippen Ruby en Citroentje zijn van mijn zusje Dianne, de kippen Nova, Raf en Promiss van mij. De vissen in de tuin zijn van papa, op mijn kamer heb ik mijn eigen vier aquarium-goudvissen: Adri, Pepijn, Sanne en Annemarie. Mijn zusje Dianne vindt van onze dieren de honden het leukst. Ze heeft geen passie voor water zoals ik dat heb, ze vindt het vooral nat. Ik hou het meest van walvisachtigen. Dat is vanzelf ontstaan en is met de jaren alleen maar groter geworden. Hoe meer ik te weten kwam over deze dieren…

“Mijn eerste vrouw Patricia ontmoette ik begin 2005. We kwamen elkaar op het werk tegen. Het klikte en van het een kwam het ander. We waren jong en hadden plannen, zoals dat hoort als je net begint en de toekomst nog openligt. Maar het leven had andere plannen met ons. Patricia had een kuchje dat niet overging en na een tijd van onderzoeken belandden we in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis. De diagnose: zwezerikkanker, een zeldzame vorm van kanker. We kwamen in een achtbaan terecht. Sommige mensen zeiden dat ze het knap vonden dat ik bij haar bleef, maar waarom zou ik haar in de steek laten? We hadden samen een dochter en in 2010 zijn we getrouwd. We leefden van dag tot dag. Van een diagnose naar een operatie, van…

‘Het is zo gezellig, Kate. Marjo gaat zo lekker roti voor mij maken. Ik ga haar helpen, als me dat lukt.’ De 24-uurs palliatieve thuiszorg van mijn vader is een schot in de roos. Of beter: een geschenk uit de hemel. Het hospice zit vol, in een verpleeghuis kan hij niet terecht, want ‘terminaal’, maar er is wel vanuit de thuiszorg ruimte om hem 24 uur per dag zorg te bieden. Ik wist eerlijk gezegd niet eens dat dit tot de mogelijkheden behoorde. De vrouw die momenteel bij hem is, zingt voor hem en praat met hem. Wat een beetje aandacht al niet kan doen. Als hij moe is, geeft ze hem net het zetje dat hij nodig heeft om naar bed te gaan. Ze zorgt dat hij eet en…

VRAAG Ze denkt anders Sylvia (36) Sinds ik mij kan herinneren, hoort Lieske bij mijn leven. We kwamen als kind bij elkaar in de straat wonen, speelden tot het donker werd en als tiener rookten we samen stiekem sigaretjes in de brandpoort. Nu zijn we volwassen, druk met werk en gezin, maar nog steeds is er contact. We appen en bellen vaak en soms is er tijd voor een kop koffie of een lunchdate. Toch voelt het de laatste tijd anders. Het begon zo ongeveer een jaartje geleden, met opmerkingen van Lieske over grote bedrijven die zogenaamd alles sturen. Elke keer kwam ze erop terug, ik hield me zo goed en zo kwaad als het ging op de vlakte. Maar onlangs begon ze een verhitte discussie over de farmaceutische industrie…