Inhoudsopgave van Editie 26 - 2025 - Mijn Geheim

Oliebollen en vuurwerk, dat is een Oud en Nieuw-traditie die stevig verankerd is in Nederland. Ik hou van tradities. Zoals ik me het hele jaar kan verheugen op Kerstmis, snap ik dat er ook mensen zijn die zich verheugen op Oudejaarsavond en alles wat erbij hoort. Nu zijn oliebollen relatief onschuldig - je riskeert er hooguit een indigestie mee of een pondje extra op de weegschaal - maar vuurwerk, dat is andere koek. Veel vuurwerk is ronduit gevaarlijk: alleen al afgelopen jaarwisseling vielen er 1200 gewonden door vuurwerk. Pablo van dertien (blz 26) was er één van. Gelukkig kwam hij er relatief goed vanaf, maar zijn verhaal laat wel zien hoe snel het mis kan gaan. Met soms desastreuze gevolgen. De vreselijke brand in ’t Hemeltje in Volendam, dit jaar…

“Ik was vijftien jaar toen ik op weg ging naar het feest in ’t Hemeltje. Jeroen, de jongen op wie ik heimelijk verliefd was, was daar ook en ik wilde hem graag zien. Dus op het moment dat het vuurwerk losbarstte, huppelde ik met vriendinnen over de dijk naar het café. Daar zag ik Jeroen en we kusten elkaar gelukkig nieuwjaar. Daarna ging ik weer op weg naar buiten met mijn vriendin. Maar het was in die korte tijd ineens ontzettend druk geworden. We kwamen er nauwelijks doorheen. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat er sterretjes werden aangestoken, en dat ging mis. Ik herinner me een enorme vuurbal en een grote hitte. In een reflex dook ik op mijn knieën en maakte mezelf zo klein mogelijk. Ik wil niet dood,…

“Het was 1 januari 2025. Pablo was net met een paar vrienden de deur uit, toen mijn telefoon ging. ‘Zijn hand zit er nog aan,’ hoorde ik de moeder van een van hen zenuwachtig zeggen. Geschrokken hadden de jongens bij haar voor de deur gestaan. Ze hadden op straat een nitraat gevonden die niet was afgegaan. Omdat de lont nog lang leek, had Pablo geprobeerd het vuurwerk alsnog aan te steken. Maar voordat hij het had kunnen weggooien, was het ontploft. Ze waren direct naar haar gekomen, omdat zij het dichtstbij woonde. Ik hoorde nauwelijks nog wat ze zei en liet de telefoon uit mijn hand vallen. De paniek bracht mij meteen dertien jaar terug in de tijd.” Lijkbleek “Pablo was pas vijf weken oud toen we hem een gek…

"Nog even en er breekt een nieuw jaar aan. Wat mij betreft kan 2025 niet snel genoeg voorbij zijn. Op 1 januari 2025 verheugde ik me zoals elk jaar weer op de 365 dagen die voor me lagen. Een nieuw jaar voelt voor mij toch altijd als een nieuwe start. Onwetend was ik op dat moment nog van de hectiek die me te wachten zou staan. Excusez les mot, maar 2025 was een klotejaar. Althans, in neerslachtige buien zie ik alleen de narigheid die het jaar heeft gebracht. Helemaal eerlijk is dat niet, want natuurlijk waren er ook mooie momenten. Grote kleine Siebe bijvoorbeeld, die zich wederom sneller ontwikkelde dan ik ooit had verwacht. Hele zinnen rollen er inmiddels uit zijn mondje, hij zingt tegenwoordig zelfs liedjes. Die doorzetter die,…

“Natuurlijk komt het goed. Je hebt namelijk geen keus, je moet wel. Als je relatie eindigt, wil je het liefst met een gezinsverpakking roomijs op de bank liggen, huilend en scheldend op je ex. Maar als je kinderen hebt, kan dat niet. Je moet door. Voor hen, en uiteindelijk ook voor jezelf. Niet schelden op je ex, want dat is en blijft de ouder van je kinderen. De ander afkeuren, staat gelijk aan een deel van je kind afkeuren. En het is voor een kind vaak al lastig genoeg. Zij willen niets liever dan hun ouders bij elkaar houden en er in ieder geval voor zorgen dat ze elkaar lief vinden. Maar dat is niet de taak van je kind, dat is de taak van jullie als ouders. Dat klinkt…

“Onze stichting heeft een aantal activiteiten,” vertelt Erik Tuijp. “Direct na de ramp is de samenwerking gezocht met deskundigen, zoals artsen, een adviseur van de Brandwonden Stichting en ervaringsdeskundigen. Wij bieden onder andere nazorg aan de getroffenen. We krijgen veel aanvragen die te maken hebben met de medische situatie en dan kunnen wij financiële ondersteuning bieden. 25 jaar na dato is dat nog steeds nodig en dat zal nog heel wat jaren zo zijn. Brandwonden hebben namelijk altijd zorg nodig. Daarnaast bieden we psychische ondersteuning. Daarvoor zijn wij de samenwerking aangegaan met een organisatie die hier ervaring mee heeft. Er is ons meteen na de ramp door deskundigen verteld dat ook tientallen jaren na dato nog behoefte kan zijn aan psychische hulp. Dat blijkt ook het geval te zijn. Ik…

“Het is een beeld dat ik nooit vergeet en dat nog steeds in mijn geheugen staat gegrift. Het was een doodnormale zondagochtend. Ik stond boven op de overloop te strijken, toen Lars - destijds zestien jaar - na weer een nacht niet thuis te zijn gekomen, met een vertrokken gezicht en pupillen zo groot als kogels woedend de trap op stormde. Ik herkende mijn eigen jongen niet meer. Ik krijg het nog steeds te kwaad als ik eraan denk. Lars was volledig de weg kwijt. Ik deed mijn best om ogenschijnlijk rustig te blijven en zei dat ik blij was hem te zien. Natuurlijk vroeg ik ook of hij mijn ongerustheid begreep. Ik adviseerde hem te gaan slapen en vroeg of we ’s avonds even rustig konden praten. Maar dat…

‘IK HEB EEN VERHOUDING MET DE EX VAN MIJN BESTE VRIENDIN… EN ZIJ HATEN ELKAAR’ "Het is hoogverraad, dat weet ik best. Als mijn vriendin Miranda zou weten dat ik haar ex-man zie, met wie ze jaren in een vechtscheiding heeft gelegen, zou ze me haten. Toch komt het niet in me op onze geheime verhouding te beëindigen. De reden is even plat als eenvoudig: lust. Ik ben verslaafd aan Justin. Aan zijn lijf, zijn aanrakingen en zijn aandacht voor mij. Na het jaren niet te hebben getroffen met mannen, voel ik me eindelijk door iemand begeerd. Ik wil dat niet opgeven. Ik steek mijn kop in het zand en predik voor mijzelf het mantra: wat niet weet, wat niet deert. Ik wil haar geen pijn doen en ik wil…

"Ze draait zich nog één keer om, lacht breeduit, zwaait met haar ene hand - in haar andere hand houdt ze haar paspoort en vliegticket - en verdwijnt dan om de hoek van de incheckbalies, uit ons zicht. Ik zie haar beste vriendin zich huilend in de armen van haar vriend storten en ik zie dat haar eigen vriend zich omdraait om zijn emoties te verbergen. Bij mij druppelen de warme tranen over mijn wangen zo op mijn jas. Wat een feestdagen dit… Mijn vaders laatste kerst en jaarwisseling. En dan ook het vertrek van Lotte voor minimaal vier maanden naar Azië. Ze blijft zolang ze het leuk heeft of tot het geld op is. Lotte kennende kan ze zomaar eens een half jaar wegblijven. Ik mis haar nu al,…

VRAAG Verplicht bezoekje Ciska (62) Drie jaar geleden overleed mijn buurman. Tijdens de feestdagen die erop volgden, besteedden we extra aandacht aan de buurvrouw. We brachten een potje eten langs, we maakten wat vaker een praatje. Ze nodigde me toen uit om op Nieuwjaarsdag langs te komen. Dat deed ik braaf en sindsdien nodigt ze me elk jaar weer uit. Voor koffie, een plak cake en een gesprek dat langzaam voortkabbelt, zoals haar klok in de woonkamer. Ze is inmiddels 84 en kinderen heeft ze nooit gehad. Ik weet dat ze zich alleen voelt, daarom ben ik de afgelopen jaren langsgegaan. Dit jaar logeert er een vriendin uit het buitenland bij me. Ik heb haar al jaren niet gezien. Omdat mijn kinderen dat ook heel leuk vinden, komen ze op Nieuwjaarsdag…

Gewaardeerde hobby Toen ik dit voorjaar onverwachts meer tijd voor mezelf kreeg, wist ik eerst niet goed wat ik ermee moest. Tot ik op een vrije middag besloot een taart te bakken, nadat ik een prachtexemplaar voorbij zag komen op Instagram. Die eerste poging was verre van perfect, maar ik merkte meteen hoe ontspannend het was. Sindsdien is bakken mijn nieuwe hobby. Ik kan er mijn hoofd mee leegmaken. Het wegen, mengen, proeven, en dan dat heerlijke moment wanneer de keuken zich vult met zoete geuren. Mijn taarten zijn niet altijd geschikt voor een fotoreportage op de socials, maar ze zijn wel gemaakt met plezier. En door mijn omgeving wordt mijn nieuwe hobby ook enorm gewaardeerd! Ik kan het iedereen aanraden om eens wat vaker de keuken in te duiken.…

25 jaar geleden brak in café ’t Hemeltje in Volendam een allesverwoestende brand uit. In het café, dat zich op de eerste verdieping bevond, was het in de Nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 een drukte van belang toen er, even na half één, door een combinatie van sterretjes en licht ontvlambare kerstversiering brand ontstond. Het was een korte, felle brand. Om 0.46 uur arriveerden de eerste hulpdiensten. Slachtoffers werden opgevangen in nabijgelegen cafés en woningen. Pas om 4.20 uur zijn alle gewonden naar een ziekenhuis gebracht. Op dat moment werd gedacht dat de brand vier doden had geëist, maar uiteindelijk zijn veertien bezoekers aan hun verwondingen overleden. Meer dan 200 bezoekers raakten gewond, van wie velen ernstig. Er werd naar aanleiding van de ramp een strafrechtelijk onderzoek ingesteld. Twee verdachten…

“Liefde voor dieren heeft altijd in me gezeten, al vanaf dat ik geboren werd. Thuis mocht ik geen huisdieren van mijn ouders, maar dat hield me niet tegen. Ik zocht ze gewoon buitenshuis op. Bij onze lieve Nederlandse buurvrouw en haar hondje was ik kind aan huis. Ik ben al bijna dertig jaar getrouwd met een Nederlander, maar ik ben ook nog steeds een Turkse moslima. Mijn geloof schrijft voor dat je goed moet zijn voor dieren. In 2020 heb ik vier keer corona gehad. De laatste keer was heel heftig. Ik was ontzettend ziek en benauwd. Eigenlijk moest ik naar het ziekenhuis, maar dat wilde ik absoluut niet. Ik was heel bang dat ik nooit meer thuis zou komen als ik opgenomen zou worden. Na overleg met de huisarts…

"Ik ben opgevoed met het idee: je zegt geen nee en al helemaal niet tegen iemand die ouder is. Dus in de praktijk betekende dat altijd klaarstaan voor familie, buren, of iemand die iets nodig heeft. Nee klonk onbeleefd, ondankbaar zelfs. Dus ik zei altijd ja. Ik leek op een gegeven moment wel een robot, mijn automatische zinnen waren: Ja, ik help wel. Ja, ik kom er nu aan. Ja, natuurlijk regel ik dat, geen enkel probleem. Tot ik op een dag dacht: ik heb ja gezegd tegen iedereen, behalve tegen mezelf. Mijn hoofd zat vol (zinloze) afspraken, mijn agenda vol namen waarvan ik met meer dan de helft niet eens een band had. Ik kom uit de Marokkaanse cultuur waar zorgzaamheid een soort eretitel is. Ook de generatie voor…

"Ik hou ervan om iets van de andere kant te bekijken. En ook om af en toe rare dingen te doen. Dingen waarvan andere mensen zeggen: ‘Dat dóé je toch niet?’ Ja, wel dus! Onlangs kwam ik erachter dat ik niet de enige ben die dit soort dingen leuk vindt. Tijdens een interview vertelde een vrouw me dat ze samen met haar vriendinnen een ‘omgekeerde bucketlist’ had opgesteld. Oftewel, ze bedachten samen activiteiten die ze ongelofelijk stom, saai of raar vonden. Wat ze zoal hebben gedaan? ‘Nou,’ vertelde de vrouw me lachend, ‘we hebben samen op dinsdagochtend staan schoffelen op het kerkhof. Ook bezochten we een bingo in de buurtsupermarkt bij één van ons in de straat. En misschien nog wel het meest grappige was dat we een show bezochten…

Noëlle (34) is met 'GTST'-ster Ferri Somogyi MG: Je bent getrouwd met Ferri (52), met wie je dochter Véda (7) en tweelingzoons Imre en Lux (4) hebt. Hoe is dat, samen zijn met een bekende man? “Eén groot feest, glitter en glamour! Haha! Nee hoor, af en toe pakken we een leuk feestje mee, maar verder is onze relatie niet veel anders dan met een niet-bekende partner. In het begin moet je altijd wennen aan een man die je net leert kennen, en zijn bekendheid hoorde daar nu eenmaal bij. In onze omgeving spreken mensen je niet zo snel aan. Maar in andere delen van Nederland wel en dan realiseer ik me weer even dat Ferri bekend is. Ik heb het nooit als iets heel geks ervaren. Ook niet als…

DEZE KEER: Mindy is ten einde raad nadat haar man plotseling overleed INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Ik ben een vrouw van 62 met twee lieve kinderen die beiden een gezinnetje hebben. Ik heb drie kleinkinderen. Tot zover zou je zeggen: dat klinkt goed. Totdat ik je ga vertellen dat mijn lieve grote schat, mijn man, een half jaar geleden in zijn slaap is overleden. Hij was kerngezond en pas 60 jaar. Ik werd de volgende ochtend wakker, draaide me naar hem om en zag gelijk dat het niet goed was. Hij was dood. Geen enkele twijfel. Ik heb nog geroepen: ‘Wim! Wim! Kom terug! Je kunt niet weggaan!’ Ik heb aan zijn pyjama getrokken, maar natuurlijk reageerde hij niet. Marion, ik weet niet hoe ik de feestdagen door moet komen.…