"Ik ben opgevoed met het idee: je zegt geen nee en al helemaal niet tegen iemand die ouder is. Dus in de praktijk betekende dat altijd klaarstaan voor familie, buren, of iemand die iets nodig heeft. Nee klonk onbeleefd, ondankbaar zelfs. Dus ik zei altijd ja. Ik leek op een gegeven moment wel een robot, mijn automatische zinnen waren: Ja, ik help wel. Ja, ik kom er nu aan. Ja, natuurlijk regel ik dat, geen enkel probleem.
Tot ik op een dag dacht: ik heb ja gezegd tegen iedereen, behalve tegen mezelf. Mijn hoofd zat vol (zinloze) afspraken, mijn agenda vol namen waarvan ik met meer dan de helft niet eens een band had. Ik kom uit de Marokkaanse cultuur waar zorgzaamheid een soort eretitel is. Ook de generatie voor…
