Inhoudsopgave van Editie 14 - 2025 - Mijn Geheim

Als je als tijdschrift de naam ‘Mijn Geheim’ draagt, dan is een ‘Geheimen Special’ brengen natuurlijk wel logisch. Toch staan er normaal gezien nooit echt geheimen in Mijn Geheim, ons blad gaat namelijk over waargebeurde levensverhalen. En in dat ‘waargebeurd’ zijn we heel streng, we weten áltijd wie de geïnterviewde is. Soms veranderen we in het blad wel de naam, vaak ter bescherming van anderen die ook in het verhaal voorkomen, want niet iedereen kiest ervoor dat je zus of moeder haar verhaal in een blad deelt. De titel Mijn Geheim dateert al van 1976, toen het blad werd opgericht. Eerlijk gezegd waren de verhalen in het begin niet altijd even ‘waargebeurd’ en was er ook nogal eens iets aan de rijke fantasie van een redacteur ontsproten. Maar echte interviews…

“Wat een wilde vrouw is? Dat lijkt me een goede vraag om mee te beginnen. Een wilde vrouw is voor mij iemand die haar hart volgt, die op avontuur gaat en helemaal haar authentieke zelf durft te zijn. Dat heeft, in tegenstelling tot wat mensen vaak denken, niets met seks te maken. In deze aanname zie je wat mij betreft heel goed de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Als het over een wilde, avontuurlijke man gaat, denkt bijna niemand aan seks. Gaat het over een wilde vrouw, dan ‘zal ze er wel pap van lusten’. Het zit zo diep in ons bewustzijn verankerd dat vrouwen zorgen en mannen avontuurlijk zijn, dat mag echt de prullenbak in van mij. Nog niet eens zo heel lang geleden, ik denk een jaar of…

Geschokt Ik was geschokt toen ik in het vorige nummer de column van Hinda las, waarin ze vertelde over die vreselijk discriminerende medepatiënt in het ziekenhuis. Als witte Nederlandse vrouw voelde ik gewoonweg plaatsvervangende schaamte. Misschien naïef van mij, maar ik had geen idee dat discriminatie in het dagelijkse leven er dus zo uit kan zien. Goed dat Hinda als jonge vrouw met Marokkaanse roots over zulke ervaringen schrijft, hoe erg ook. Het maakt mij en vast ook andere lezeressen weer bewust van de lelijkheid van discriminatie. Gelukkig schrijft ze ook over normale cultuurverschillen én de vele overeenkomsten: we zijn immers allemaal gewoon mensen. Marlene, 43 Jaloers Wat fijn voor Roos dat haar zoon weer bij haar in de buurt komt wonen! Ik ben jaloers. Zelf ben ik zes jaar…

“Je hebt een snor!’ Ik zal het moment nooit meer vergeten dat de jongen waar ik stapelverliefd op was dat tegen me zei. We waren met school op reis geweest en zaten in de bus terug naar huis. Verschrikt schoot ik overeind, ik herpakte me en switchte naar de brutale puber die ik toen was: ‘Ja joh, ik zal het maar gewoon zeggen, ik ben eigenlijk een man’. Met mijn stem imiteerde ik Meta, de transvrouw die op dat moment furore maakte in GTST en de parodie daarop ‘Pittige Tijden’. Ik lachte het weg, zoals ik altijd doe wanneer ik me niet op mijn gemak voel. Maar die avond zat ik wel voor de spiegel. Ik was zeventien en had voor een vrouw aardig wat haargoei. Dus óók wat haartjes…

“Afgelopen maand mei gaf ik een masterclass bij de Lifestyle Business Club Bootcamp in Amsterdam, georganiseerd door Erica Pool, de oprichter met Japanse roots. Haar Japanse gastvrijheid zie je terug in de hele club en juist dat is, als je het mij vraagt, de reden van het succes. De masterclass was echt geen PowerPoint-overload of droge theorie. Bij binnenkomst kreeg iedereen een dadel als welkom en bij iedere stoel lagen een Marokkaanse en een Nederlandse vlag, klaar voor een quiz. De titel van de sessie was: ‘Laat cultuurverschillen niet botsen, maar verbinden’. Klinkt zwaar hè? Valt mee. Er werd namelijk erg veel gelachen. We begonnen luchtig. De vragen waren simpel maar raak: Bij wie is het vanzelfsprekend om je schoenen uit te doen? (Marokko) Wie viert verjaardagen in een kring?…

“Het was liefde op het eerste gezicht met Hasan. Toen ik hem ontmoette kwam ik net uit een heel vervelende relatie. Mijn vertrouwen in mannen was ver te zoeken, maar toen ik in Hasans ogen keek, wist ik meteen dat hij de ware voor me was. Nog dezelfde dag vertelde ik mijn ouders dat ik mijn prins op het witte paard gevonden had. Mijn vader en moeder waren dolblij voor me. Mijn moeder moest er zelfs van huilen. Samen zaten we van puur geluk te snotteren op de bank. Vol trots stelde ik Hasan korte tijd later aan mijn ouders voor. Het klikte meteen, mijn vader en moeder waren net zo gek op hem als ik. Vooral toen hij hen met zijn hand op zijn hart plechtig beloofde dat hij…

“Ik kreeg net nog een appje van hem: Ik mis je. Kan niet wachten tot we vrij zijn in alles. Daar verlangen we zó naar: vrijheid om onze liefde te voelen en te laten zien. Om dat te bereiken moet ik naar hem toe en weg uit Nederland. Ik ga mijn baan opzeggen en laat mijn jongvolwassen kinderen achter. Ik ga naar Martijn toe, naar Griekenland, waar hij een bistro en B&B is begonnen. Waar niemand mij kent. Waar niemand weet dat onze vaders broers zijn en hij mijn volle neef is. Als kinderen waren Martijn en ik onafscheidelijk. Altijd uit op kattenkwaad, mensen aan het schrikken maken, vuurtje stoken, ondeugden uithalen. We hebben onze ouders er een punthoofd mee bezorgd. ‘Wat is dat toch met jullie,’ spraken ze ons…

“Het is nu bijna tien jaar geleden dat mijn man Jules verdween. Van de ene dag op de andere was hij weg. Niemand weet waar hij gebleven is of wat er met hem gebeurd is. Mijn lieve schoonouders zijn gebroken van verdriet sinds de vermissing van hun zoon en hopen altijd nog dat hun enige kind ergens op zal duiken. Ze denken dat Jules misschien een ongeluk heeft gehad waardoor hij zijn geheugen is verloren en hij niet meer weet wie hij is en waar hij vandaan komt. Aan deze strohalm houden ze zich krampachtig vast. Dat hij misschien niet meer in leven is kunnen ze niet geloven. Jules was een heel gevoelig mens, iemand die het liefst op zichzelf was en dat was een van de dingen waarin we…

‘‘De liefde voor dieren is me met de paplepel ingegoten. Mijn vader had in de tuin een huisje gemaakt waarin kippen, konijnen en twee geiten woonden. Al jong werd ons bijgebracht dat dieren behalve plezier, ook verantwoordelijkheid met zich meebrengen. We mochten meehelpen met het verzorgen, maar moesten ook de hokken schoonmaken. Ook honden speelden een grote rol thuis. Mijn ouders hadden langharige Duitse staanders en een ruwharige teckel. Duitse staander Santos was er al toen ik geboren werd, ik groeide met hem op. Hij was mijn liefste speelgoed, mijn levende knuffel. Zijn dood was mijn eerste grote verdriet. De eerste hond van mijn vrouw Bea en mij was een blonde labrador: Dacks. Een onvergetelijk dier. Het was een pup van Daks, een hond die mijn vader trainde en waar…

“Voor mijn werk moet ik af en toe naar het buitenland. Vaak is het hard werken, maar soms lukt het me om wat tijd in te plannen om te relaxen of om de toerist uit te hangen. Het komt ook weleens voor dat ik langer moet blijven dan noodzakelijk is, terwijl ik daar helemaal geen zin in heb. Dat was vijf jaar geleden het geval. Ik was in Afrika en hoewel ik het liefst direct na het werk was vertrokken, was het me niet gelukt om een passende vlucht te boeken. Ik moest nog een dag en een nacht alleen doorbrengen in het hotel. Zo op het oog zag het er netjes uit, maar het zwembad was te vies om in te zwemmen en de omgeving was te gevaarlijk om…

“Samen met mijn man Geert betrok ik zeven jaar geleden een nieuwbouwhuis. Met onze nieuwe buren Eveline en Daaf hadden we een geweldige klik. Zij was net als ik hoogzwanger, dat hadden we alvast met elkaar gemeen. Maar ook op werkgebied konden we veel met elkaar delen. Allemaal blijken we in de zorg te werken: Evelien is arts, net als Geert, en Daaf en ik zijn fysiotherapeut. Ik werk in de revalidatie en hij heeft een eigen praktijk. We hadden veel gemeenschappelijks dus. Nadat Eveline en ik bevallen waren - haar tweede kindje, voor mij de eerste - hadden we allebei verlof en werd onze band hechter. Elke dag zagen we elkaar wel even. Dat werd minder toen zij weer aan het werk was. Ze werkt wisselende diensten en soms…

“Mijn man Joep en ik trouwden toen we twintig waren. We hadden elkaar al leren kennen op de basisschool. Ik was nieuw, kwam van een grote stad in een kleine stad te wonen en had moeite om te wennen. Mijn grote mond en Rotterdams accent vielen niet in goede aarde bij de andere kinderen, maar er was één jongetje dat voor me opkwam: Joep. We werden en bleven elkaars beste vrienden. De tijd verstreek, Joep en ik bleven samen. We gingen samenwonen, vonden beiden een baan in het toerisme en reisden jaren de hele wereld over. Het was mijn kinderwens die ons terugbracht naar Nederland. Ik raakte snel zwanger en alles ging voorspoedig, we kregen twee prachtige dochters. Joep was een leuke en lieve vader, die zielsveel van zijn meiden…

“Mijn geheim voert ons terug naar 1997. Het jaar waarin mijn man en ik na heel veel getwijfel, slapeloze nachten, grote stress en eindeloos gereken ons eerste koophuis kochten. Als niets tegen zou zitten de komende jaren, als Bert en ik beiden onze fulltime baan zouden behouden en als het huis geen bouwkundig fiasco bleek, zou het financieel allemaal net moeten lukken. We voelden druk om juist nú te kopen. De huizenmarkt was relatief stabiel in die tijd, maar de prijzen stegen al en alles wees erop dat dat de huizenprijzen daarna alleen nog maar hoger zouden worden. Bouwkundige kenners waren we zeker niet. We gingen af op ons gevoel en onze sympathieke makelaar. De woning waar we als een blok voor vielen was oud en ietwat verwaarloosd, maar ontzettend…

“De knoop is doorgehakt. Als ons huis hier verkocht is, gaan mijn man Joep en ik ons definitief in Frankrijk vestigen. Mijn ouders hebben mij namelijk hun huis in Frankrijk nagelaten. Mijn vader en moeder waren echte francofielen en kochten lang geleden daar een tweede huis. Het is een dierbare plek, ik heb er in mijn jeugd elke zomer doorgebracht. Joep en ik hebben niets aan het huis veranderd. Het is goed zoals het is. Het voelt als thuis. Bovendien voel ik de aanwezigheid van mijn ouders daar om me heen en dat voelt goed. In het begin gingen mijn man en ik alleen tijdens vakanties naar het huis in Frankrijk, maar langzaam ontstond het idee om ons daar definitief te vestigen. Joep en ik zijn allebei freelancers, we hebben…

“Het begon toen ik in de puberteit zat. ‘Zullen we dat gewoon meenemen?’ fluisterde mijn vriendin Lea me in mijn oor. Een moment stond ik perplex. Meenemen? Je bedoelt… zónder te betalen? Lea knikte. Ik wilde niet onderdoen voor haar, dus liet ik soepel het oogpotloodje in de mouw van mijn jas glijden. Eenmaal buiten werd ik overvallen door een gevoel van euforie, wat waren wij rebels geweest! In de maanden die volgden gingen we steeds vaker op strooptocht. Een mascara, nog een oogpotloodje, een nagellak in de kleur die ik al heel lang wilde hebben… De kick die ik voelde was onbeschrijflijk. Lea had het na een tijdje wel gezien. Ze hoefde niet nog een derde oogpotlood en vond het leuker om samen naar de film te gaan. Maar…

“We staan op het punt naar het ziekenhuis te gaan. Lola heeft vier weken geleden drie middenvoetsbeentjes gebroken bij een onhandige speelactie en vandaag mag haar gips eraf. We zijn de afgelopen dagen alleen maar met Olivia bezig geweest. Die heeft zo’n plasangst ontwikkeld dat ze het steeds úren ophoudt, waardoor ze een urineweginfectie heeft opgelopen. Ze lag het hele weekend op de bank te kronkelen van de pijn, maar de kinderarts wilde haar geen antibiotica geven als we geen potje urine inleverden. Maar daar zit ‘m het probleem nou juist: Olivia weigert te plassen. En al helemaal op een potje. Uiteindelijk waren zij en ik zo uitgeput en overstuur dat ik radeloos met de kinderarts heb gebeld en haar heb gevraagd de gok alsjeblieft te wagen. Voor deze keer…

Hoe veranderen tijden en wat blijft? Wat geven moeders door aan dochters en wat doet de volgende generatie totaal anders? In deze rubriek vertellen oma, dochter en kleindochter aan de hand van acht persoonlijke vragen over hun bijzondere band. Wat zie je van jezelf terug in de ander als moeder? Justine: “Mijn moeder ging vroeger graag mee op schoolreisje en hielp vaak mee met activiteiten op school. Dat doe ik ook graag. Mijn moeder was thuis om voor ons te zorgen. Dat vond ik erg fijn en heel gezellig. Zelf vind ik het ook belangrijk om er voor mijn gezin te zijn. Daarin lijken we erg op elkaar. We zijn allebei huismussen en de kinderen zijn het belangrijkst. Die gaan voor alles, ook voor jezelf.” Jennifer: “We zijn allebei pleasers,…

VRAAG Verbroken contact Willemijn (34) Joanna was grappig, charmant en leek precies te begrijpen wat ik nodig had. We praatten urenlang, ontdekten gedeelde interesses en ik dacht: dit kon weleens iets heel bijzonders zijn. Toch waren er vanaf het begin al ‘rode vlaggen’. Als ik bijvoorbeeld vroeg naar haar vrienden, werd ze vaag. Als ik informeerde naar haar familie, sloot ze zich af. Dat komt nog wel, dacht ik. Na drie maanden gingen we samen twee weken op vakantie. Het was super fijn. We luierden aan het zwembad, voerden lange gesprekken tijdens het diner en vielen in elkaars armen in slaap. Maar vlak voordat we naar huis zouden gaan, merkte ik dat Joanna anders deed. Ze werd afstandelijker, keek vaker op haar telefoon. Een dag na thuiskomst ontving ik een…

“Vroeger pestten we onze grote broer Adriaan vaak met de woorden: ‘Je bent niet van papa!’ In tranen rende Aad dan naar onze moeder, die ons vervolgens boos tot de orde riep. En als onze vader ervan hoorde, dan zwaaide er helemaal wat. Hij werd niet vaak boos, maar hierom kon hij laaiend worden. Natuurlijk waren onze uitspraken niet uit de lucht gegrepen. Onze grote broer leek namelijk niet op mij en mijn twee broertjes. Wij hadden blond en sluik haar, Aad een donkerblonde krullenbol. Zijn ogen - prachtige, hazelnootkleurige kijkers - leken ook niet op die van ons én niet op die van vader. Tel daarbij op dat hij geboren werd toen mijn ouders zeven maanden getrouwd waren en je snapt het. Mijn vader en moeder trouwden snel na…

‘‘Ik heb altijd een redelijk grote seksdrive gehad. Ik was net twintig toen ik mijn eerste serieuze relatie kreeg. Ik woonde in Haarlem en hij in Rotterdam. We waren vaak bij hem, omdat hij een mooier en groter huis had dan ik. Elke keer als we elkaar zagen, vreeën we de sterren van de hemel. We konden niet van elkaar afblijven. Het liefst bleef ik daarna lekker in zijn armen overnachten, maar soms had ik de volgende ochtend vroeg iets in Haarlem en was blijven slapen gewoon niet handig. Dus pakte ik dan de laatste trein terug naar huis. Je kunt je voorstellen dat de laatste trein op een doordeweekse dinsdagavond uitgestorven was. Het kwam regelmatig voor dat ik helemaal alleen in een coupé zat. ‘Als je op dat moment voorbij was…

“Ik kom uit een gezin met heel brave mensen. Zeg maar gerust saai. Nóóit zal iemand eens een verkeerd stap zetten, nóóit zal iemand een keer lekker uit zijn dak gaan. Tja, en toen kwam ik. Het zwarte schaap van de familie dat op haar veertiende al uitging. Ik rookte, ik dronk, ik gebruikte af en toe drugs en ik spijbelde. Na mijn middelbare school had ik totaal geen zin om te gaan studeren. Ik had ook nog geen idee wat ik wilde gaan doen. Dus ben ik een jaar naar Curaçao gegaan om te werken - en veel feest te vieren. Ik had nauwelijks contact met het thuisfront, ik wilde alleen maar vrij zijn. Toen ik na dat jaar weer terugkwam, kreeg ik een vriend. Hij was een stuk…

“Weet je nog dat ik vorige keer vertelde over mijn zeer uitdagende rit met mijn huurauto die eindigde in the middle of nowhere? Ik had keurig het adres van mijn vakantiehuisje in Spanje ingetypt, maar kwam op een weg terecht met waterstromen, kuilen en losse stenen. Dat heeft me echt tien jaar van mijn leven gekost. Gelukkig zei mijn navigatie dat ik er was en toen… Ik kijk nog eens goed om me heen en besef: nee, hier is écht niks. Ik besluit de host van de accommodatie een bericht te sturen. Gelukkig reageert hij vrij snel met de vraag: Heb je de locatie gebruikt die ik met je heb gedeeld? Ik twijfel. Ehhh, ja toch? Maar dan besef ik dat ik de straatnaam heb overgetypt en niet op zijn…

www.strohuisje.nl ‘Ik heb een vraagje…’ ‘Kunt u mij uw adres mailen? Dan stuur ik een cheque met de aanbetaling.’ ‘Kan ik morgen komen en krijg ik dan korting, omdat het last minute is?’ ‘Ik zie dat uw gîte geschikt is voor vier personen. Wij zijn met z’n zessen, maar twee vinden wel een plekje op de vloer…’ In de afgelopen jaren hebben we veel vragen gekregen van mensen die een vakantie bij ons willen boeken en heel vaak zijn dat heel redelijke vragen waar wij goed antwoord op kunnen geven, maar op sommige verzoeken - zoals de drie bovenstaande - is het antwoord helaas ‘nee’. Om verschillende redenen. Cheques over de post is hopeloos. Cheques zijn sowieso hopeloos ouderwets - ze werden in Nederland al rond de eeuwwisseling verbannen -…

“Toen mijn oudste dochter geboren werd, tweeëntwintig jaar geleden, maakte dat kleine hummeltje iets in me wakker waardoor ik me voornam dat ik er altijd voor haar zou zijn, dat ik haar altijd zou beschermen. Zo staat het in mijn dagboek en ik vertelde het ook aan iedereen die het maar horen wilde. Maar de situatie ziet er nu heel anders uit, zoveel jaar later. Ze is alles wat ik verafschuw in een mens. Het doet me verdriet om het toe te geven, maar ik zal er geen traan om laten als ik haar nooit meer zou zien. Het begon toen ze een jaar of dertien was: ze hing toen altijd op straat. Tegen ons zei ze dat ze met de jongens meedeed met voetballen, maar als ik op het…

‘Een halfjaar later werd de baby geboren. ‘Sprekend haar vader, vind je niet?’ zei mijn moeder. Ik keek in de ogen van mijn vriend’ “Laat ik maar met de deur in huis vallen: mijn jongste zusje is het kind van mijn moeder en mijn eerste liefde. Zij ging naar bed met mijn eerste vriendje, werd zwanger en kreeg zijn kind: mijn zusje Maria. Mij had ze gekregen op haar zestiende. Mensen dachten vaak dat we zussen waren. Als dat gebeurde gloeide mijn moeder van trots, je kon haar niet blijer maken. Na mij kwamen nog twee zusjes, allebei van een andere vader. Onze verwekkers verdwenen heel snel uit beeld, over hen sprak ze nooit. Mijn moeder was een hippie, een feestbeest, een enorme flirt. Ze hield meer van uitgaan, drank en…

DEZE KEER: Gitta wil weten of ze de juiste beslissing nam voor haar vader INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Mijn vader is drie jaar geleden overleden. Hij is 98 geworden. Mijn moeder is al dertig jaar eerder overleden en sinds zij er niet meer was, is hij nooit meer gelukkig geweest. Als mijn zusters en ik vroegen: ‘Pa, hoe is het met u?’ Dan was steevast zijn antwoord: ‘Sinds je moeder er niet meer is, is er niks meer aan.’ We hebben dat altijd maar zo gelaten. De laatste drie jaar kregen we echter andere geluiden. Hij kreeg nier- en blaaskanker met uitzaaiingen en had veel pijn. Mijn zussen en ik hebben uiteindelijk gekozen voor levensverlengende behandelingen, maar hij wilde helemaal niet meer. Het breekt me op. Hebben we alles goed…