Mijn Geheim Editie 26 - 2023

Dit is het laatste nummer van Mijn Geheim van dit jaar en daar hoort terugblikken en vooruitkijken natuurlijk bij. Terugblikkend zie ik prachtige en indringende interviews die in ons blad hebben gestaan, van moeder Renate wier dochter het doelwit was bij de schietpartij op de zorgboerderij Tro Tardi in mei 2022 tot de blije en hoopgevende verhalen van onze ‘hedendaagse helden’ in het vorige nummer. Vooruitblikken is lastiger, want niemand weet hoe de toekomst eruit ziet, maar ik kan wel alvast verklappen dat er in het volgende nummer een fijn artikel komt over hoe je nu écht je leven lang een gezond gewicht kunt behouden en nóóit meer op dieet hoeft; dat er binnenkort een geweldig leuk interview komt met de prachtige Eva Eikhout, een jonge dame die is geboren…

“Zo lang als ik me kan herinneren, als jong meisje al, heb ik het gevoel gehad dat er ‘iets niet klopte’ in mijn leven, hoe vaag dat misschien ook klinkt. Ik kon er mijn vinger niet opleggen wat het precies was, maar het had te maken met mijn positie in ons gezin en met mijn ouders. Ik heb ontzettend lieve ouders, ik houd verschrikkelijk veel van hen, maar iets ontbrak. Soms betwijfelde ik of ik wel een kind van mijn vader was. Er waren zoveel verschillen. Zo leek ik bijvoorbeeld uiterlijk helemaal niet op mijn broer en ook niet op mijn vader. Ik wilde dolgraag gelijkenis zien, maar die was er niet. Pas in 2020, ik was toen 46 jaar oud, bleek waar dat onbestemde gevoel al die tijd vandaan…

Einstein(tje) Iedere woensdagmiddag haal ik mijn kleinzoon van negen op van school. Heel gezellig, want hij heeft altijd van alles te vertellen. ‘Oma, weet jij dat Einstein grotere hersens heeft dan andere mensen?’ Ik antwoord dat ik dat niet wist, maar dat ik het me wel kan voorstellen, zo’n superslimme man. 'Ja, hij heeft zeker wel 285 meer cellen.’ ‘Nou, ik vind het heel slim van jou dat jij dat allemaal weet,’ zeg ik bewonderend. Hij knikt. Dat vindt hij zelf ook. ‘Ja oma, want ik ben Einstein junior.’ Verrukkelijk toch, zo’n kind met nog een heel leven voor zich. Bernadette, 58 Jong opa en oma Bij het lezen van het dagboek van Roos ging ik even terug in de tijd. Een dag na mijn 49e verjaardag kreeg ik te…

VORIGE KEER ROOS EN ROBERT HEBBEN KENNIS GEMAAKT MET DE OUDERS VAN NATHALIE, DE VRIENDIN VAN DAVID, DIE ONGEPLAND ZWANGER IS. Donderdag Ik sorteer het rek met sale voorin in de winkel en hang er nog een aantal echte feestjurkjes tussen. Ik heb goed gedraaid voor de kerstdagen. Het is nu nog stil, maar ik verwacht voor oud & nieuw ook nog wel wat drukte. Er zijn toch veel mensen die last-minute nog een feest-outfit komen halen, zeker als die in de sale is. Terwijl ik op kleur en maat sorteer gaan mijn gedachten even terug naar de kerst. Ik ben niet altijd een groot fan van Kerstmis, vooral niet als er spanningen in huis zijn. Of als ik voor veel gasten moet koken, maar dat staat eigenlijk al jaren op…

“In mijn werk als wijkverpleegkundige heb ik vaak voorbeelden gezien van financiële uitbuiting van ouderen. Dat het geldkistje bijvoorbeeld opeens leeg bleek te zijn, terwijl alleen de kinderen wisten waar het verstopt was… Nooit had ik kunnen vermoeden dat zoiets ook binnen mijn eigen familie zou gebeuren. En hoewel ik beroepsmatig misschien eerder melding zou doen, wilde ik dat voor mijn eigen zus niet meteen doen. Daarom heb ik gezocht naar andere manieren om mijn moeder te helpen. Mijn vader overleed acht jaar geleden en daarna bleef mijn moeder in haar eentje in de aanleunwoning. Zowel fysiek als mentaal ging ze langzaam achteruit. Ik ondersteunde haar zoveel ik kon, bijvoorbeeld door te helpen met het huishouden, de boodschappen en ziekenhuisafspraken. Mijn zus en zwager deden zelden iets. Ze kwamen wel…

“Wat een heerlijk weekend in de Achterhoek had moeten worden, ontaardde in een ware nachtmerrie. We hadden net een camper aangeschaft en trokken er voor het eerst met z’n tweetjes op uit. Eenmaal ingecheckt op de camping, lagen Harrie (57) en ik na een intensieve dag net te slapen, toen we door de telefoon werden opgeschrikt. Het was de collega van Maartje. Ze vertelde dat ze een ongeluk hadden gehad en dat Maartje haar armen en benen niet meer kon bewegen. De ambulance was al ter plaatse om haar naar het ziekenhuis in Brugge te brengen. Na dat bericht hebben we natuurlijk meteen ons boeltje gepakt en zijn wé gaan rijden naar België. Een rit die voor mijn gevoel eindeloos duurde. Onderweg werden we door de arts gebeld, die vertelde…