Inhoudsopgave van Editie 19 - 2023 - Mijn Geheim

Oktober is het alweer bijna: een maand van weemoed en afscheid, waarin de zomer definitief vertrokken is, ondanks dat er nog best eens mooie dagen kunnen zijn. Ook ons heerlijke buitenplekje op het recreatiepark aan de kust gaat in wintermodus. Er wordt opgeruimd en schoongemaakt: de tuinstoelen en parasol in het schuurtje, de badlakens en strandkleren, de slippers en de shorts in de kasten, samen met de vochtvreters, geduldig wachtend op de eerste mooie lentedag. Met nu al verlangen naar die dag trek ik de deur van ons zomerchaletje dicht, werp nog een laatste blik op de tuin die winterklaar is gemaakt. Dag tuin, dag duinen, dag zomer. Oktober is ook de maand waarin al decennia lang aandacht wordt gevraagd voor borstkanker; het was in 1992 dat voor het eerst…

“Achttien honden heb ik en ook nog heel veel verschillende boerderijdieren. In totaal leef ik op dit moment samen met zo’n honderd dieren. Mijn moeder zegt altijd: ‘Ik weet niet waar je het van hebt,’ want mijn ouders waren geen dierenliefhebbers. Het eerste huisdier dat ik kreeg was Bobby, een Jack Russel. Ik zal een jaar of zes zijn geweest toen Bobby kwam, maar helaas brachten mijn ouders het beestje na drie maanden alweer weg. Toen ik zelfstandig ging wonen, nam ik mijn eerst eigen hond: Dart, een schat van een golden retriever. Met Dart is mijn liefde voor zorgdieren ontstaan, want hij bleek serieuze, lichamelijke problemen te hebben. Dart had elleboog dysplasie. Hij is geopereerd en heeft zijn leven lang medische zorg nodig gehad. Al snel kwam er een…

‘HET IS EEN WEB VAN VERLANGEN, ANGST EN OPWINDING, WAARUIT IK NIET WIL ONTSNAPPEN’ “Ik was gewoon nieuwsgierig. Zo begon het allemaal. Een vrijgezelle vriendin zat op een datingapp en ik keek zo nu en dan eens mee op haar scherm. Als de app haar dan matchte met iemand - wat soms een schot in de roos leek en soms een complete mismatch - vroeg ik me soms af met wie ík gelinkt zou worden als ik op zo’n app zou zitten. Tijdens een avondje wijnen zei ik dat hardop en mijn vriendin antwoordde: ‘Gewoon even installeren en een profiel aanmaken joh. Voor de grap.’ Ik bedoelde er niets mee. Ik zat in een fijne relatie, ik was niet op zoek naar iemand anders. Maar als je al vanaf je…

“Een aantal jaar geleden was vier halve dagen per week werken echt meer dan mijn max. Dan kwam ik op vrijdag zo’n beetje hijgend en piepend over de eindstreep voor het weekend. Laten we zeggen dat er nogal wat veranderd is. Tegenwoordig werk ik minimaal vijf dagen per week en met een beetje pech soms zelfs zeven dagen per week. Ik doe dat wel in mijn eigen tempo en op mijn geheel eigen manier. Lees: ik zet nooit een wekker, tenzij ik een afspraak buiten de deur heb. Tussendoor werk ik in de tuin, wandel ik een rondje of praat ik met de cavia’s en vaak een combinatie van bovenstaande. Wel werk ik soms door tot 21.00 uur. Het is maar net hoe het loopt op de dag. Over het…

“Het leeghalen van het huis van mijn vader brengt veel naar boven. Niet alleen tastbare herinneringen bij het zien van dierbare dingen uit mijn kindertijd, ook gevoelens en emoties razen door mijn lijf. Gelukkig hoef ik het huis niet te ontruimen, omdat mijn vader gestorven is, maar omdat hij kleiner gaat wonen. Ruim dertig jaar woonde hij in de ruime, drie verdiepingen tellende gezinswoning waar ik nu bezweet en geëmotioneerd tussen de hoge stapels dozen en overvolle vuilniszakken sta. Het was echt tijd om te verhuizen, daar bestaat geen enkele twijfel over. Voor mijn hoogbejaarde vader is de beschikbaar gekomen, comfortabele seniorenwoning op de begane grond een lot uit de loterij. Een nieuw, schoon, licht huis, gelijkvloers zonder drempels, met brede deuren en met een buiten met uitzicht op het…

Lieve Marion, Ik zit op dit moment nogal in een dip, ik heb een hoop narigheid meegemaakt. Een aantal jaar geleden is mijn enige zoon overleden. Nou Marion, sinds die tijd is het niet leven, maar overleven. Je gaat zelf vanbinnen dood. Na mijn scheiding ben ik gaan samenwonen met een doodgoeie man, maar die nogal een borrel dronk. Uiteindelijk werd er ernstige levercirrose geconstateerd, dus er mocht niet meer gedronken worden. Je voelt hem al aankomen: dat gebeurde stiekem toch. Hij is helaas overleden. Zo’n twee maanden voor zijn overlijden heeft hij uiteindelijk hulp gezocht en is ook opgenomen geweest in het ziekenhuis. Jammer genoeg heeft dit niet geholpen. Dronk mijn vriend omdat ik verdriet had om mijn zoon? Veel liefs, Mary…

→ Het is zijn goed recht Moeders lijken wel eens te denken dat hun kinderen, ongeacht de leeftijd, hun lijfeigenen zijn. Helaas, hij beschikt over zijn eigen lijf. Dus je kunt hooguit proberen met hem te praten, maar als hij zijn zin doorzet, is dat zijn goed recht. Tenzij je natuurlijk zover wilt gaan om hem op straat te zetten. Dat komt alleen jullie relatie niet ten goede, dus dat raad ik af. Jeannie (48) → Zoek een goede tattoo artist Als hij er genoeg van krijgt, kan hij hem altijd weer weg laten laseren. Geef hem wel het advies om naar een goede tattoo artist te gaan die hem goede informatie geeft. Dat jij het niet mooi vindt, snap ik wel. Behandel je zoon net als je vriendin. Tegen…

WEEGSCHAAL 24-9 t/m 23-10 Iemand laat merken teleurgesteld te zijn in jou. Dat is onterecht, maar toch weet je niet goed hoe je hiermee om moet gaan. Blijkbaar blijven je inzet en goede bedoelingen onopgemerkt. Je mag meer naar buiten treden, maar hoeft je niet te verdedigen. Jij weet hoe het zit, Weegschaal. Schorpioen 24-10 t/m 22-11 De gezondheid van een dierbare kan je zorgen baren. Sta de ander op indirecte wijze bij. Zorg vooral voor vrolijkheid en breng eventuele goede raad behoedzaam, Schorpioen. Boogschutter 23-11 t/m 21-12 Een vervelend gesprek gaat nog een staartje krijgen. Dat is ook een kans om alsnog te zeggen wat je hád moeten zeggen. Neem deze keer geen blad voor de mond, Boogschutter. Steenbok 22-12 t/m 20-1 Om een probleem in het heden op…

“Ik ben lerares Engels en ik had al eens eerder in het buitenland gewerkt, in Canada. In Nederland vinden leerlingen vaak een zesje goed genoeg. Daarbij zijn ze ook niet altijd even beleefd. En daarom vond ik de studenten in Canada een verademing. Ze waren beleefd, geïnteresseerd en gemotiveerd. Ik maakte een keer een opmerking tegen een van mijn Canadese collega’s dat ik de studenten in Canada zo prettig vond. ‘Nou,’ antwoordde mijn collega, van origine uit China, ‘dan moet je eigenlijk een keer les gaan geven in China, dát zijn pas fijne studenten.’ Profetische woorden, naar bleek. Na verloop van tijd ging ik weer terug naar Nederland om in Enschede te werken. Ik was op dat moment single, dus begon ook weer met daten. Ik had in mijn studententijd…

“Wat mooi dat jullie gewoon met jullie zoon op pad gaan en hem meenemen.’ Een voor ons onbekende vrouw zegt het ergens ter hoogte van de kamelen tijdens een dagje dierentuin. We zijn op vakantie en samen met Siebe en grote broer bezoeken we een dierenpark vlakbij ons vakantiehuisje. Het compliment van de vrouw doet me goed en het is eigenlijk precies wat ik op dat moment nodig heb. Want tijdens dit dagje uit krijgen we vooral veel blikken van andere bezoekers. Ergens is het logisch dat een kindje in een rolstoel de aandacht trekt. Ik realiseer me ook dat het voor veel mensen geen normaal beeld is. Maar soms raken deze blikken me enorm, zeker als ik met mijn gezin een ontspannend dagje op pad ben. De vrouw vertelt…

De zussenband is uniek: er wordt geruzied en vergeven, er wordt gelachen en gehuild. In deze rubriek delen zussen lief en leed met de lezers van Mijn Geheim door het beantwoorden van acht persoonlijke vragen over hun bijzondere band. Hoe zag het gezin waarin jullie opgroeiden eruit? Roeselien: “Esselien werd anderhalf jaar na mij geboren. Onze namen waren bedacht door onze vader. Roeselientje werd ik genoemd, waarbij even werd vergeten dat ik ook ooit nog groot zou worden. Esselien is naar onze oma vernoemd.” Esselien: “O, ik herinner me dat anders. Ik dacht dat moeder de eerste naam mocht kiezen en vader de tweede.” Roeselien: “De waarheid zal ergens in het midden liggen. Esselien was twee en ik vier toen onze ouders uit elkaar gingen. We groeiden op bij onze moeder, in…

Liefde in je rugzak Wat heerlijk, die verhalen over vakantieliefdes in het vorige nummer. Zelf heb ik mijn vriend leren kennen tijdens een halfjaar backpacken in Canada. En wel op de meest romantische manier die je je maar kunt bedenken: tijdens een kampvuur met een heleboel backpackers! Nee, hij was niet degene die gitaar speelde. Iedereen in Nederland had verwacht dat Julian geen blijvertje zou zijn, dat het de romantiek van het moment was, maar inmiddels zijn we al vijf jaar samen en verwachten we binnenkort ons eerste kindje. Het is een meisje en we gaan haar tweetalig opvoeden, Nederlands en Spaans, zodat ze straks ook kan praten met haar familie in Costa Rica. Bijzonder hè, dat Julian en ik allebei ons land uit moesten om op een heel andere…

“De datum 13 maart 2016 zal ik nooit meer vergeten. Ik stond die bewuste zondagochtend onder de douche en voelde iets in mijn borst. Na het afdrogen keek ik in de spiegel en zag een rare plooi. Dit is mis, dacht ik direct, maar het was weekend. Op maandag belde ik op mijn werk - ik werkte al jaren in het basisonderwijs - naar de huisarts. Achteraf gezien was dat het allermoeilijkste moment van alles: de huisarts bellen. Het liefst wilde ik op zolder achter de verhuisdozen gaan zitten om te wachten tot het overging. Het moment waarop je de dokter belt, kun je niet meer terug. Nog dezelfde ochtend kon ik bij de huisarts terecht. Ze was heel duidelijk: ‘Dit is foute boel, dat zie ik aan alles.’ Nu…

“De werkdruk van het personeel dat bij mij op de ouderenzorg in Rotterdam werkte, was niet normaal. Dat snap ik nu pas, nu ik erop terugkijk. Ik was tweeëndertig, toen ik daar de baan aannam als EVV, eerst verantwoordelijke verzorgende. Met zijn drieën moesten wij in één ochtend dertig cliëntën wassen, aankleden en medicijnen geven. Ik voelde me een wasmachine! Mijn eigenlijke achtergrond lag in de gehandicaptenzorg, maar door bezuinigingen en te weinig uren werd ik gedwongen te switchen van baan. Ik kwam te werken op de crisisafdeling van de ouderenzorg. Het was ook letterlijk crisis daar. Als je de voordeur binnenstapte. . . dat was al afschuwelijk. Een lange, sfeerloze gang met alleen maar slaapkamers, een soort van woonkamer en een kantoortje. De afdeling functioneerde totaal niet. Ze hadden…

“Hij kan pas over twee weken terecht voor een scan. En dan weer twee weken later pas de uitslag. Dat is toch niet normaal!’ moppert Joost. Ik vind dat ook niet normaal. Mijn schoonouders wonen aan de andere kant van het land en ik ben geneigd iets te roepen over ‘achtergebleven gebied’, maar ik slik het in, omdat de zorg daar net zo goed is en er overal wachtlijsten zijn door personeelstekort. Ik moet me niet te veel laten meeslepen in de emotie, ik wil alleen het liefst nú weten hoe erg de prostaatkanker van mijn schoonvader is. ‘Als het geen seconde zou kunnen wachten, zouden ze het toch ook niet onnodig lang laten duren?’ vraag ik dan maar. Joost haalt zijn schouders op. Ik verwachtte ook eigenlijk geen antwoord,…

DEZE KEER: Mary heeft verdriet om haar overleden zoon én haar vriend Lieve Mary, Je zoon en je vriend zijn hier. Op de achtergrond staat een wat oudere dame, die er netjes gekleed uitziet, niet overdreven, gewoon netjes en verzorgd. Ze is niet heel dik, meer gevuld. Geen idee of zij bij jou gehoord heeft. Ze voelt als een moeder. Ik hoor het woord: mama, maar ik begrijp dat dit je zoon is die dit nu zegt. Hij laat me voelen dat hij het heel moeilijk heeft gehad voordat hij stierf. Een gevoel van ‘niet meer kunnen’. Ik voel ook veel verdriet op het laatst. Ik zie verschillende mensen rond zijn bed zitten, dat toont hij me. Iemand boog over hem heen. De dood op zich heeft hij als in…

Merel (49) Ik heb iets tegen tattoos. Mijn weerzin is door de jaren heen gegroeid, omdat een vriendin van mij de ene tattoo na de andere nam. Met wisselend succes. Ze heeft een paar tattoos die ik nog wel vind gaan, maar verder vind ik het zo lelijk! Een aantal tattoos is vervaagd en er zijn er zelfs twee mislukt. Dat zijn - in mijn ogen - twee onbestemde vlekken geworden. En daar loopt ze nu dus wel mee rond. Mijn man en mijn nét 18-jarige zoon Boris weten hoe ik over tattoos denk. Daarom bracht Boris zijn plan om er eentje te nemen waarschijnlijk heel omslachtig. Hij had iemand gezien met een tattoo van zijn favoriete voetbalclub, zei hij, en die was zo mooi gemaakt en zo prachtig. Daarna…

Klopt, het is zijn lichaam en hij mag ermee doen wat hij wil. Maar ik ben als moeder nog niet zover dat ik hem helemaal kan loslaten. Dat zal beter gaan, als hij uit huis is. Mij spreekt het idee van een tijdelijke tatoeage aan. Ik heb op internet gekeken, maar volgens mij is een tatoeage zetten met die nieuwe lichaamsinkt alleen in Amerika mogelijk. Ik heb een fijn gesprek met Boris gehad - in plaats van dat ik fel van leer ben getrokken - en hem mijn kant van het verhaal uitgelegd. En - met dank aan de adviezen - ook gezegd dat het zijn lichaam, zijn beslissing is. Hij wil nu voor mij nog een tijdje wachten. Daar ben ik blij mee. Dat geeft ons allebei wat meer…