Inhoudsopgave van Editie 5 - 2025 - Mijn Geheim Special

Als kind las ik al graag boeken. Wipneus en Pim, Pinkeltje, Saskia en Jeroen, de Olijke Tweeling… Naar de bieb gaan was een feestje voor me en later wilde ik schrijfster worden. Dat laatste is niet helemaal gelukt nooit uitgenodigd voor het Boekenbal - maar ik ben mijn meisjesdroom wel dicht genaderd: vanaf mijn 31e werk ik al voor Mijn Geheim. Werk hebben waar je blij van wordt is belangrijk, je brengt er toch een groot deel van je leven mee door. Ook Flora, Nanda en Britt hebben de baan van hun dromen gevonden (pag 43). Al heeft dat wel de nodige tranen gekost, vooral voor Nanda. Pas na de dood van haar dochter durfde zij haar hart te volgen. Het raakt me altijd weer als ingrijpende gebeurtenissen mensen bewuster…

“Na een lange vlucht richting Bangkok gaan we eerst een paar uurtjes bijtanken in het hotel en daarna shoppen. Meestal ga ik geen markt over na een zware vlucht, maar die middag dacht ik: ga toch gezellig mee, joh. Samen met een collega loop ik wat kraampjes langs. Heb niet echt een missie, behalve het scoren van leuke pumps. Bij een kraampje stop ik en zie te gekke stiletto’s. Kijk naar mijn collega en zeg lachend: ‘Over een uurtje koffietent?’ Ze antwoordt: ‘Yes. Tot straks.’ Mijn voetjes zijn door de warmte opgezwollen tot formaat pantervoet. Dit gaat ‘m waarschijnlijk niet worden, denk ik. Reikhalzend kijk ik uit naar de voetmassage bij mijn favoriete tent. Terwijl ik hierover mijmer, zie ik een doorgewinterde Thaise zakenvrouw voor me staan. Ze kijkt chagrijnig,…

Kimberly is dol op haar leguaan en hij op haar “Sinds 2017 ben ik mijn eigen bedrijf begonnen: ‘Iets met dieren’. Met een team van vrijwilligers en stagiaires doe ik uiteenlopende werkzaamheden rondom het dierenwelzijn. Zo geven we voorlichtingen op scholen, zijn we een vraagbaak voor mensen met huisdieren, assisteren we baasjes bij de verzorging van hun huisdier, zoals bijvoorbeeld nagels knippen, en kunnen we worden ingeschakeld als oppas. We hebben ook een dagopvang voor honden. Met het geld voor de diensten die wij leveren, dekken we de kosten van de dieren die ik opvang in mijn eigen huis. Vaak omdat het baasje is overleden of zelf niet meer voor het dier kan zorgen. De beesten die bij mij terechtkomen, blijven hier tot aan hun dood. Inmiddels zijn er dat…

“Sinds 2005 maken chinchilla’s deel uit van mijn leven. Niet omdat ik dat van tevoren zo had gepland, het liep gewoon zo. Mijn man René en ik hadden een vriend die ging voor de liefde emigreren naar Tsjechië, Deze vrouw hield chinchilla’s. Ik had er nog nooit van gehoord. Vlak voor zijn emigratie nam hij een van de chinchilla’s mee naar Nederland. Het beestje was verstoten door zijn familie, die hem flink had toegetakeld: zijn staart was eraf gebeten en hij had overal wondjes. Hij had het diertje van de dood gered en wilde het de zorg geven die het nodig had. Terwijl we hem hielpen zijn huis op te ruimen, zat de chinchilla met dat guitige snuitje naar ons te kijken. We waren op slag verliefd. Wij wilden wel…

“We zijn opgevoed met het idee dat hard werken de norm is. Voor mij en mijn broer Mark-Jan was het vanzelfsprekend om je eigen boontjes te doppen en niet te rusten voor het werk gedaan is. Al het andere, zoals relaties, een gezin, wellicht wat van de wereld zien, kwam daarná wel. Eerst zorgen dat onze loopbanen in de steigers stonden. We hebben allebei een technische studie gedaan en naast onze banen startten we al snel met een hobbymatig software-bedrijfje. In onze vrije tijd maakten we software, in eerste instantie voor bevriende ondernemers. De een wilde administratiesoftware op maat, de ander een ingenieus betalingssysteem in zijn webwinkel. Nagenoeg alle avonden en weekenden zaten mijn broer en ik samen te programmeren. Ik had een IT-opleiding achter de rug en mijn broer…

“Het was eind 2020. Ik bevond me net in rustiger vaarwater, het leven leek me weer toe te lachen. In de periode daarvoor had ik me langzaam losgemaakt uit mijn huwelijk. Met mijn partner en onze vier kinderen was ik naar Apeldoorn verhuisd om het nog een laatste keer echt te proberen. Voor de kinderen en omdat je het gewoon moet doen met de kaarten die je in het leven gegeven zijn, vond ik. Ik dacht het nog wel vol te houden. Maar ondertussen sliep ik al een jaar op zolder en had ik het gevoel dat ik mezelf steeds meer kwijtraakte. Ik kwam eigenlijk alleen nog als moeder uit de verf, niet meer als geliefde en ook op werkgebied lukte het niet om een baan te vinden als basisschooldirecteur…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Marjan (76) “Je vergeet in de loop der jaren zo veel, maar de dag waarop ik voor het eerst moeder werd, staat me nog helderder voor de geest dan de dag van gister. Toen ik mijn zoon in mijn armen kreeg en hij me voor het eerst aankeek met zijn glinsterende ogen, was het alsof ik daarin mijn eigen ziel weerspiegeld zag. Die glinstering in zijn ogen heeft Wilco zijn leven lang gehouden. Een paar jaar later werd ik ook nog gezegend met een dochter. Toen was ons gezin compleet. Dat bleef het ook, tot mijn man een kleine tien…

“Het papegaaienvirus sloeg op mijn twaalfde toe via een grasparkiet, maar zo rond mijn twintigste raakte ik geïnteresseerd in grotere papegaaien. Ik las me goed in en koos voor een Senegal papegaai, die er helaas niet meer is. Op dit moment heb ik twee vogels: Tommy, een grijze roodstaartpapegaai van 23 jaar en Ollie, een Senegal papegaai van 12. Ze hebben hun eigen plek, maar Ollie zoekt Tommy soms op als ze uit de kooi zijn en op de speelboom zitten. Als Tommy het zat is, jaagt hij hem gewoon weg. Papegaaien zijn net mensen: ze hebben zo hun buien, vooral als de hormonen opspelen. Tommy heeft daar soms flink last van, heeft zelfs een paar keer een implantaat gekregen om zijn hormoonhuishouding te reguleren. Dat helpt enorm. Nu is…

“Mijn eerste cavia kreeg ik toen ik acht was. Ik had twee oudere broers die zich volop vermaakten met computerspelletjes en ik viel daarbij een beetje buiten de boot. Dat vond mijn vader zielig en op een keer vroeg hij me of er iets was wat ik graag zou willen hebben. Ik had die dag net bij een vriendje gespeeld die een cavia had en mijn antwoord liet niet lang op zich wachten: ik wilde een cavia! We gingen naar de dierenwinkel waar ik een cavia uitkoos: Chantal. Later noemde ik haar ook wel ‘Chantabr’, want cavia’s kunnen zo lekker brommen als ze tevreden zijn. Het geluidje dat ze maken klinkt als een zacht ‘brrrr’. En tevreden, dat was Chantal zeker bij mij! Ze was mijn maatje, overal nam ik…

“Het begint gewoon met een leuke ontmoeting. Een fijn gesprek. Er worden nummers uitgewisseld en de eerste stap is gezet. Vaak komt er dan app-contact en duurt het niet lang voordat de eerste real life date plaatsvindt. En dan, na een paar weken van hoop, gezelligheid en leuke momenten, komt er altijd weer iets geks op de proppen. Blijkbaar trek ik mannen met rariteiten aan. Geen idee hoe ik het steeds voor elkaar krijg, maar het gebeurt gewoon. Iedere keer als ik ga daten, verschijnt er op zeker moment wel een vreemde aap uit de mouw. In het begin dacht ik nog dat het om een toevallig bijverschijnsel ging, maar inmiddels moet ik constateren dat ik toch echt een spoor van gekke situaties en nog vreemdere mannen achter me laat.…

“Als mijn dochter Helma me nu in mijn atelier zou kunnen zien, dan zou ze zeggen: ‘Trots op je mam!’ Daar ben ik van overtuigd. Ik geloof niet dat ze ergens op een wolkje zit toe te kijken, maar ik geloof wel dat haar energie is behouden en om mij heen hangt. Soms voel ik die zó sterk. Het is een krachtenveld dat de ruimte vult en dan neem ik een diepe teug adem, alsof ik Helma’s aanwezigheid letterlijk in me op kan nemen. Ze was een ontzettend bijzonder kind, dat van zeer jongs af aan haar eigen koers bepaalde. Mijn twee zonen kon ik gewoon de kleding aandoen die ik uit hun kasten haalde, maar al vanaf dat Helma anderhalf was, wees ze met haar handje zelf aan wat…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Ik denk dat ik met die onzekerheid ben geboren. Als baby wilde ik de baarmoeder al niet uit. Toen bijna twee weken na de uitgerekende datum de vliezen eindelijk braken, duurde het nog lang voordat de eerste weeën zich aandienden. Weeën die tot twee keer toe ook weer vanzelf ophielden, omdat ik niet kwam. Misschien voelde ik als baby intuïtief al aan dat die enge buitenwereld niks voor mij was. Ik was een bang kind. Aanhankelijk, onzeker. Ik durfde pas van een glijbaan af als kinderen die twee of drie jaar jonger waren dan ik het lachend deden. Op mijn tiende pakte ik nog steeds angstvallig de hand van mijn moeder vast bij het oversteken. Op de…

Tekst: Lizet Jonkers – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd. “Na een paar beroerde relaties had ik duidelijke afspraken gemaakt met mezelf. Ik zou me nooit meer laten slaan. En nooit meer laten bedriegen. Aan een moeilijke jeugd, met incompetente ouders die me emotioneel hadden verwaarloosd, had ik een laag zelfbeeld overgehouden. Mijn eerste relaties met mannen weerspiegelden dat. Halverwege de twintig ging ik eindelijk in therapie. Toen leerde ik om eerst goed voor mezelf te zorgen en grenzen te trekken. Toen ik er anderhalf jaar geleden achter kwam dat mijn man Harald al een paar maanden een affaire had met een vijftien jaar jonger collegaatje van hem, wist ik dan ook meteen dat het definitief einde verhaal was. Ik moest trouw blijven aan mezelf en daaruit…

Met een tevreden hart afbouwen Is er een simpele oplossing? Nee. Dan nog maar eens goed kijken naar het probleem: jouw energie. Je schoondochter heeft vast ook al gedacht: oma houdt dit niet lang meer vol, hoe moet ik het straks oplossen? Ook zij weet het niet. En is bang. Net als jij. Daarin kunnen jullie elkaar vinden. Praat erover nu je nog energie hebt. Is er een buurmeisje dat wil bijverdienen? Een oma zonder kleinkinderen die af en toe kan helpen? Of een schoolpleinmoeder met wat tijd? Ik wens dat jullie een vorm vinden waarin je kunt afbouwen met een tevreden hart Voor je straks uitvalt: praat erover! Wat fijn dat je je zo inzet voor je schoondochter en kleinkinderen, maar wat heftig dat je je man en zoon…

“We waren al bijna bij de finish, toen ik plotseling tot mijn grote schrik ontdekte dat Joepie weg was. Hij had aan het begin van de wandeling met zijn sleutelringetje aan de rits van mijn rugzak gehangen en dat ringetje hing er nog wel, maar Joepie zelf niet meer. De tranen liepen over mijn wangen, ontroostbaar was ik. Zelfs nu, bijna vijftien jaar later, kan ik het gevoel van dat moment, mijn totale ontreddering, nog steeds terughalen. Ik had mijn nieuwste knuffeltje pas een week daarvoor van een vriendinnetje voor mijn verjaardag gekregen. En ik had er zelf op gestaan dat Joepie die avond meeging. Het was de eerste dag van de Avondvierdaagse, die ik samen met mijn vader liep. Een uitzonderlijk warme zomeravond, nog altijd boven de dertig graden.…

“Volgens mijn moeder, die de dingen graag een beetje mooier maakt dan ze zijn, was mijn eerste woordje ‘ollefan’ oftewel ‘olifant’. Mijn vader schudt altijd meewarig zijn hoofd als mijn moeder in gezelschap deze anekdote weer eens oplepelt. Volgens hem was mijn eerste woordje ‘bami’. Ik verkies mijn moeders variant van de geschiedschrijving en niet alleen omdat ‘bami’ nou niet bepaald tot de verbeelding spreekt. Nee, vooral omdat die de cirkel van mijn leven rond maakt. Ik begon met een olifant en eindig er mee. Nou ja, ‘eindig’… ik hoop natuurlijk nog lang te leven en dan op mijn honderdste of zo te sterven in het harnas tussen de olifanten in Thailand. Dat mijn moeder graag wil geloven dat mijn lievelingsdier ook mijn eerste woordje was, is omdat ze trots…

Tekst: Renske van der Plas – Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal veranderd “Cocaïne, als ik het woord hoor, gaat er een schok door me heen. Ik associeerde het altijd met fout, gevaarlijk, criminaliteit en vooral iets waarmee ik never nooit geassocieerd wilde worden. En nu, op 38-jarige leeftijd is het mijn grootste vriend én ergste vijand geweest. Hoe ik erin verzeild ben geraakt, is me een raadsel. Of nou ja, niet helemaal. Er zijn altijd wel life-events die zo ontzettend heftig zijn dat je er compleet door ontregeld raakt. Dat de grond onder je voeten wordt weggeslagen. Je geen enkele houvast meer hebt en je vastgrijpt aan alles wat een beetje steun kan geven. Ook die ene keer een snuifje cocaïne. Wat er nog een werd, en…

In elke Mijn Geheim Special wordt in 8 vragen een vrouwenleven geschetst. Deze keer ‘ontmoet’ je: Liza MG Waar stond je wieg? “Mijn wieg stond in Haarlem, waar ik als enig kind opgroeide bij mijn vader en moeder. We waren een traditioneel maar niet-religieus gezin. Mijn ouders werkten allebei. Mijn vader als jurist en mijn moeder als leerkracht in het basisonderwijs. We woonden vlak bij het centrum in een gewone wijk met rijtjeshuizen en een speeltuin vlakbij. Ik zat op allerlei clubjes en op vioolles en zang, en daar had ik mijn vriendinnetjes. Met mijn ouders fietste ik vaak naar de duinen om daarna op het strand te spelen en te picknicken. Daar liggen de warmste herinneringen uit mijn jeugd.” MG Wat voor kind was je? “Van aard was ik…