Inhoudsopgave van Editie 5 - 2024 - Mijn Geheim Special

Welkom Nu mijn pensioen stilletjes in zicht komt - nog een groot jaar - overvalt me soms de vraag wat er daarna nog van me overblijft. Ik ben wel wat vermijngeheimd. Misschien zelfs meer dan ik me bewust ben. In al die vijfentwintig jaren is dit tijdschrift toch een deel van mijn identiteit geworden, waar ik me thuis bij voel en waar ik trots op ben. Trots op wat ik zelf doe en trots op alle vrouwen die hun persoonlijke verhalen aan me toevertrouwen. En dat valt straks van de ene op de andere dag weg. De eerste maanden zal het vakantiegevoel overheersen, maar dan…? Deze vraag popte weer bij me op, terwijl ik aan het werken was aan deze Special. Het viel me op dat een paar vrouwen die…

“Als kind fantaseerde ik niet over baby's en ook als jonge vrouw was ik niet zo bezig met kinderen. Ik wilde wel een keertje moeder worden en nadat ik een paar jaar getrouwd was, leek me dat ook een logische stap. Ik was 28 en woonde met mijn toenmalige man in India. Al gauw was ik zwanger en de eerste keer dat mijn kindje in mijn buik bewoog, voelde het als belletjes die omhoogkwamen. Het ontroerde me dat er een minimensje in mij groeide. Ik was trots en voelde me speciaal. Ook fysiek ging het goed met me. Mijn huid werd mooier en mijn haar dikker. Toen Noah er eenmaal was, genoot ik van het moederschap. Helaas ging het met mijn huwelijk bergafwaarts. Noah was twee toen zijn vader en…

“Dat mijn vader een vorm van autisme had, lijdt met de kennis van nu geen twijfel. Hij en ik hebben nooit veel woorden met elkaar gewisseld, maar toch voelde ik als kind al een sterke connectie met hem. Een connectie die ik met de rest van de wereld miste. Later begreep ik pas waarom. Ik koesterde dat stille, woordeloze vertrouwen en begrip tussen ons. Zelf kreeg ik pas op 38-jarige leeftijd de diagnose autisme. Toen vielen er heel wat puzzelstukjes op hun plek. Niet alleen kon ik mijn eigen gedrag beter plaatsen, maar ook dat van mijn toen vierjarige zoontje Gerben, in wie ik al zo veel van mezelf, en van mijn vader, herkende. Gerben is nu acht en heeft inmiddels ook de diagnose gekregen. De band die ik had…

“Als ik niet het geluk had met je getrouwd te zijn, zou ik je aan Harm koppelen,’ had mijn man Renze weleens gekscherend gezegd. Harm was al sinds hun kleutertijd zijn beste vriend en een huisvriend van ons gezin. Onze kids zagen hem als een soort tweede vader. Maar dan eentje van wie je alles mocht en met wie je ook over de dingen kon praten die je je ouders liever niet toevertrouwde. Harm wist altijd eerder van de nieuwe liefdes van onze dochter dan wij. Hij was ook degene bij wie onze zoon als eerste uit de kast kwam. Hoe Harm hem toen heeft opgevangen en zelfvertrouwen heeft gegeven, daar zijn we hem altijd zeer dankbaar voor geweest. Dat een kind hiermee niet als eerste naar zijn ouders stapt,…

‘Ik vind mijn weg, maar tevreden zijn met mijn leven is nog wel wennen’ “Als kind kreeg ik soms van volwassenen te horen dat ik bijzonder was. Zelf stond ik daar niet bij stil. Ik leefde mijn leventje en voelde me daar prima bij. Op de basisschool had ik een paar vriendinnen, die ik meestal alleen op school zag. Alleen met mijn beste vriendin sprak ik sporadisch ná schooltijd af. Ik vond het fijn dat de dagen zoveel mogelijk hetzelfde verliepen. Na een uurtje tv-kijken ging ik lekker op mijn kamer zitten. Op zonnige dagen sloot ik het gordijn om geen last te hebben van het felle licht. Als ik kinderen buiten hoorde spelen, deed ik vlug het raam dicht om die irritante geluiden niet te horen. Het kwam niet…

Zoek hulp bij een budgetcoach Wist je dat de meeste gemeentes een potje bijzondere bijstand hebben? Hier kun je een eenmalige uitkering aanvragen voor bijzondere kosten. Kijk of je ouders hiervoor in aanmerking komen. Ook raad ik je aan om samen met hen een budgetbegeleider in te schakelen, die kan meekijken en adviseren. Bespreek met ze dat je hen niet langer financieel kunt bijstaan. Het is ook een beetje gek dat je dit stilzwijgend doet. Het lijkt bijna vanzelfsprekend, terwijl dit helemaal niet zo is. Zolang jij geld geeft zonder iets erover te zeggen, gaan zij door met kosten maken. Beheer al hun financiën Allereerst: een dikke pluim voor jou, omdat je zo goed voor je ouders bent. Het zou alleen beter zijn als je hen wél confronteert met hoeveel…

“Mijn zoon Yveau was tien, toen zijn vader en ik uit elkaar gingen. Het was geen vechtscheiding, maar dan nog brengt zo'n grote verandering onrust en verdriet met zich mee. Zelf vond ik als kind in moeilijke tijden troost bij onze huisdieren en dat gunde ik Yveau ook. Op een dag belde een vriendin, die op het punt stond om een pup te halen, een koningspoedel. ‘Er is er nog eentje over uit dat nestje. Iets voor jullie?’ Ik wilde liever een kleiner hondje, maar toen ik hoorde dat de pups op 24-12 geboren waren, dacht ik: dit moet zo zijn! Precies de datum waarop ik destijds was uitgerekend van Yveau. We gingen kijken, zagen Amy zagen en waren verkocht. Het voelde alsof ze bij ons hoorde. En Yveau en…

gezond leven Sinds twee jaar gaat Cynthia alcoholvrij door het leven “Alcohol speelde een grote rol in mijn volwassen leven. Wijnen vond ik lekker en interessant. Ik heb diverse wijnopleidingen gevolgd. Als er iets te vieren viel - een nieuwe baan, een verjaardag, een overwinning - stond er altijd een fles champagne koud. Maar een wijntje drinken was ook een manier om te ontspannen, in het weekend of na een stressvolle werkdag. En ook tijdens de vakantie was het een perfect middel om heerlijk te chillen. Alcohol was zo voor mij ongemerkt een manier geworden om met allerlei gebeurtenissen en emoties om te gaan. Ik was er steeds afhankelijker van geworden. Maar daar kwam ik pas achter, nadat ik had besloten een alcoholvrij leven te leiden. Het was een besluit…

“Als ik aan hem denk, voel ik als vanzelf een grote glimlach op mijn gezicht verschijnen. Zijn vrolijke kop met de kenmerkende pretoogjes en hun ondeugende twinkeling. Zijn manier van bewegen. Zijn slappe humor en grapjes. Het is als de dag van gisteren dat ik hem voor me zie staan. En toch is het deze maand al acht jaar geleden dat hij uit mijn leven verdween. Mijn jeugdvriend Kay overleed op 34-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersentumor. Onze vriendschap begon, toen ik als vijfjarige van de grote stad verhuisde naar een dorp in Noord-Holland. Mijn vader had een baan op Schiphol gekregen en was de eeuwige files onderweg naar zijn werk spuugzat. En dus lieten we ons stadse leven achter ons. Ik kwam in de klas bij de…

gezondheid Astrid moest leren leven met haar haarziekte “In 2018 zat ik bij de kapper, die me vertelde dat ze kale plekken op mijn hoofd zag. Ik was op dat moment zwanger van mijn derde kind. Misschien had het daarmee te maken. Hormonen kunnen tenslotte invloed hebben op van alles en nog wat. Eenmaal thuis keek ik meteen in de spiegel. Inderdaad vreemd, die witte plekken op mijn hoofd zonder haar! Ik had het nog niet eerder gezien. Wel was me opgevallen dat ik iets meer last had van haaruitval, maar daar had ik verder niets achter gezocht. Nadat ik het aan mijn man en ouders had verteld en ze de plekken had laten zien, maakte ik meteen een afspraak met de huisarts. Al snel trok deze haar conclusie: alopecia…

“Ik loop door de stad en denk bij mezelf: is het vandaag Nationale Voordring Dag? Ik verbaas me over twee voorvallen die vrij kort na elkaar plaatsvinden. In de rij bij een schoenenwinkel sta ik te wachten om af te rekenen. In een onbewaakt ogenblik dringt een oudere dame met een rollator voor. Ik besluit er niets van te zeggen, want - ach ja - zij is op leeftijd. De tweede keer sta ik in de rij bij de Hema. Een oudere man die ook wil afrekenen, gaat niet achter me staan, maar voor mij. Ook nu denk ik: laat maar gaan, hij is ook op leeftijd. Als ik vervolgens de straat oversteek om een cappuccino te halen, word ik bijna omvergereden door een scootmobiel. De oudere dame zat tijdens…

“Ik heb mijn man en mijn dochter verloren aan dezelfde erfelijke ziekte. Dat lijkt een onverteerbaar lot dat geen mens kan overleven. Laat staan dat je het mogelijk acht ooit nog gelukkig te kunnen worden. Toch is het gebeurd. Ik kan oprecht zeggen: ondanks de dood, hou ik weer van het leven. Toen mijn man overleed was hij 27 en onze dochter Myrna pas twee. Enige tijd later werd duidelijk dat ook zij erfelijk belast was. Het gaat om een auto-immuunziekte waarvoor nog geen genezing is. Ik heb haar als kind eerlijk verteld dat haar lichaam een foutje had, waardoor het harder moest werken dan andere. En dat het daardoor ook eerder op zou zijn, zoals de batterij in haar speelgoedhondje. Ik heb haar nooit willen voorliegen. Ik wilde haar,…

Désirée op haar weg naar vrijheid Désirée (1972) heeft een lat-relatie met Evalien, twee volwassen zonen en twee deeltijdviervoeters. Na een pittig leven en een fikse burn-out besluit ze zich vrij te maken. Ze verkoopt haar huis om een zwervend, meer zorgeloos bestaan te leiden. “Rondtrekken in een oud Volkswagenbusje, beschilderd met bloemen als happy hippie. De binnenkant helemaal girly, ze heeft zelfs wimpers! (Bijna) geen vaste lasten meer, geen tuin die overwoekert, geen volle vaatwasser. Geen huishoudstress, geen dakgoot of schoorsteen laten schoonmaken, niet verven, geen kozijnen vervangen… Laat het los… Mijn campertje en ik, en de wereld is mijn speeltuin. Een droom? Ik ben inmiddels 52, de jongens zijn het huis uit en ik zelf ook. Ik heb mijn huis verkocht en ben nu daar waar de wind…

“Een paar weken geleden kreeg ik een verrassend mailtje: Uitnodiging Filmfestival Utrecht. Nu ben ik een groot liefhebber van films, festivals én de Domstad, dus mijn interesse was meteen gewekt. Verheugd las ik de uitnodiging om te komen spreken bij de vertoning van een film over endometriose. Vroeger was spreken in het openbaar mijn grote angst. Op de middelbare school kon ik weken wakker liggen als ik een presentatie moest houden. En ook als volwassene had ik er een hekel aan. Een paar jaar geleden veranderde dat. Misschien door de boekpresentaties waarmee ik als schrijver ervaring kreeg en mijn werk als schrijfdocent. Voor de klas staan vond ik eerst heel spannend, maar na de eerste dag verdween de nervositeit en werd het vooral heel leuk. ‘De Lotte van vroeger had…

“De ellende begon op mijn 17e, toen ik na een ongeluk op mijn werk last kreeg van een chronisch complex pijnsyndroom. Een paar jaar later kreeg ik de ziekte van Lyme én dystonie, een spieraandoening die verkrampingen en pijn veroorzaakt. Mijn droom om zwemlerares te worden kon ik wel vergeten. Een andere opleiding volgen lukte ook niet. Vanwege de dystonie kon ik zelfs niet meer thuis blijven wonen. Soms verkrampte ik zo erg dat ik in bed dreigde te stikken in mijn kussen. Mijn ouders stonden dag en nacht in de waakstand. Dat was voor niemand goed. Ik was pas 26, toen ik in 2006 naar een verpleeghuis ging. Gelukkig kreeg ik een paar jaar later een aangepaste woning met een alarm-intercomsysteem. Als ik merkte dat ik ging verkrampen, kon…

“Toen ik het ziekenhuis uit liep, scheen de zon. De glazen schuifdeuren gingen achter me dicht en na een paar stappen bleef ik staan. Ik sloot mijn ogen, voelde de warmte van de zon op mijn huid en merkte plots dat ik glimlachte. Toen ik even later richting de parkeerplaats liep, voelde ik me bijna gewichtloos: ik ging niet dood. Het begon halverwege december. Ik zat aan de keukentafel achter mijn laptop en ineens sloeg mijn hart over. Het was net alsof het heel even stopte, anderhalve tel misschien en toen met een harde slag - veel harder dan normaal - weer op gang kwam. Ik schrok me gek. ‘Omdat ik het aan niemand had verteld, kon ik mijn opluchting ook met niemand delen’ Een paar dagen later gebeurde het…

“Mijn leven begon in 1964, in het katholieke Noord-Brabant. Ik was de jongste in een gezin van zes kinderen. Mijn ouders hadden een kantoorboekhandel met een drukkerij erbij. Doordeweeks hard werken en op zondag naar de kerk. Dat is een beetje zoals het ging toen. Op mijn vierde gingen mijn ouders scheiden, maar daar herinner ik me niets van. Mijn vader vertrok. Hij werd zwartgemaakt door mijn moeder en mocht ons niet meer zien. Na de scheiding runde mijn moeder een camping. We woonden een tijdlang met z'n allen in een grote, groene woonwagen, tot we een woning kregen. Ik was als kind een bezig baasje, liefst buiten, altijd vrolijk, bijdehand en bemoeizuchtig. Niets liever dan het beter weten dan mijn oudere broers en zussen. Ik was ook een knuffelkont,…

“Ik had nog een heel leven voor me. Althans, dat is wat mensen maar bleven herhalen: ‘Je bent nog jong. Te jong om alleen te blijven.’ En ook: ‘Dat zou Pieter ook niet hebben gewild.’ Maar eerlijk gezegd hadden wij voor zijn dood nooit gepraat over hoe het verder zou gaan met mij. Daar hadden we geen behoefte aan. Je hoort het wel vaak, dat stellen van wie er één terminaal ziek is, uitspreken dat de achterblijver weer iemand anders mag vinden. ‘Mogen’ is misschien niet het goede woord, maar ik bedoel wel dat de stervende er een soort zegen voor geeft: ‘Blijf niet alleen.’ Of: ‘Ik gun je een nieuwe liefde’. Toen mijn vriend Pieter ernstig ziek was, zijn we vooral bezig geweest met het leven dat er nog…

“Ik ben het enige kind van mijn ouders. Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik geen broers of zussen heb. Nu mijn vader en moeder ouder worden, betekent dat ook dat ik mijn zorgen om hen niet kan delen. Als er iets is, komt het allemaal op mij neer. Die verantwoordelijkheid drukt soms zwaar op mijn schouders. En dan zijn ze nu nog relatief gezond. Hoe het later moet, daar probeer ik nu nog niet te veel aan te denken. Ik maak nu wekelijks schoon bij mijn ouders en regel alle ‘moeilijke’ dingen, zoals hun medicijnen, gedoe met instanties en alles wat met geld te maken heeft. Niet dat er aan dat laatste heel veel te regelen valt, maar ik probeer er wel voor te zorgen dat ze in…

dierenliefde In Nederland wonen nu zo'n 1,8 miljoen honden. Ook veel lezeressen van Mijn Geheim hebben een viervoeter in huis. Tijd voor een paar hartverwarmende hondenverhalen. ‘In die giftige relatie was Piraat mijn redder’ “Tijdens mijn opleiding tot paraveterinair assistent liep ik stage in een Spaans asiel, waar twee jonge honden mijn hart veroverden. Ik nam ze mee naar huis: Piraat, die zijn naam te danken had aan de vlek rond zijn oog, en Niña. Korte tijd later ging ik op mezelf wonen. Niña bleef bij mijn ouders en Piraat ging mee. Ik had een fantastische band met hem. Hij voelde me feilloos aan. Wist precies wanneer ik een kroel nodig had of juist ruimte wilde. Piraat was tweeënhalf, toen bleek dat hij kanker had en volgens de dierenarts nog…

“Na jaren zeuren had ik mijn partner zover dat er een hond in ons leven kwam: Ollie, een prachtige, maar helaas ook zwaar getraumatiseerde hond uit Roemenië. Ondanks onze liefde en de inzet van een hondengedragstherapeut bleef hij wekenlang bevroren in zijn mand zitten, in zijn kleinst opgevouwen versie. Drie maanden later wandelde Abbey binnen, ook uit Roemenië, in de hoop dat zij meer voor Ollie kon betekenen dan wij. Ze besnuffelde hem en Ollie snuffelde voorzichtig terug vanuit zijn veilige mand. Waarschijnlijk in het Roemeens, want ze leken elkaar meteen te begrijpen. Vanaf nacht 1 kropen ze behaaglijk tegen elkaar aan. Van mijn allereerste wens - één ieniemienie-teckeltje - bleef weinig over. Abbey is formaat grote bouvier en ook Ollie bleek geen kleine jongen, toen hij zich eindelijk uit…

In haar praktijk als levenspadbegeleider helpt Babet Bruns mensen met het ontwikkelen van inzicht en bewustzijn op levensgebieden waar zij zich belemmerd of onmachtig voelen. In haar visie is de mate van een gezond welzijn onlosmakelijk verbonden met de mate waarin iemand in staat is te leven vanuit zijn eigen kracht, vrij van verlangens en verwachtingen van anderen. Deze keer vertelt cliënt Saar (38) over haar grote twijfel. “Kort gezegd komt het erop neer dat mijn man en ik een heerlijk stabiel leventje hebben samen, maar ik heb het gevoel dat we elkaar ontgroeid zijn. En dat begint te wringen. We zijn al sinds de middelbare school samen. We maakten deel uit van dezelfde vriendenkring en toen we allebei zestien waren, kregen we verkering. Inmiddels zijn we tweeëntwintig jaar verder,…

“Als ik had geweten dat John er twee dagen later niet meer zou zijn, had ik die woorden natuurlijk nooit tegen hem gezegd. Maar ze terugnemen kan niet meer. Daar moet ik mee zien te leven. Mijn man John was een serieuze vent met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Dat had ik wel nodig, want zelf kan ik nogal impulsief zijn. Onze karakters botsten natuurlijk weleens, vooral als het over geld ging. Maar we hadden elkaars triggers goed leren kennen en eigenlijk hadden we al tien jaar bijna geen ruzie meer. ‘De laatste woorden die ik tegen hem heb gezegd, waren een onterecht verwijt geweest’ Nu hadden we begin vorig jaar een paar financiële tegenvallers gehad en daarom hadden we gezamenlijk besloten om die zomer niet op vakantie te gaan. Toen de…