Inhoudsopgave van Editie 5 - 2023 - Mijn Geheim Special

Welkom Als ik kijk naar de verhalen in deze special, komt het begrip eerlijkheid naar boven. Voor mij is eerlijk zijn binnen relaties heel belangrijk. Eerlijk naar de ander, maar ook eerlijk naar jezelf. Maar moet of kun je altijd eerlijk zijn? Katja (pag. 6) vermoedt dat het gepassioneerde afscheid van haar eerste grote liefde - die ongeneeslijk ziek was - heeft geleid tot de komst van haar tweeling. Maar dat zal ze haar man nooit vertellen. Ze zijn zo gelukkig met z'n vieren. Waarom dit geluk kapotmaken? Alleen om eerlijk te zijn? En wat als je weet dat de man van je beste vriendin haar bedriegt met andere vrouwen? Zeg je haar dat dan? Lynn (pag. 40) heeft getwijfeld, maar wilde voorkomen dat haar vriendin zich dubbel bedrogen zou…

“In Atlanta drink ik op het terras van het hotel een kop koffie. Een Amerikaan vraagt of hij erbij mag komen zitten. Ik vind dit geen probleem aangezien er verder geen bankjes zijn. We raken in gesprek. Bescheiden vertelt hij dat hij hoofd is van een grote multinational. Hij heeft van vrijdag tot maandag wat leuke activiteiten geregeld voor zijn personeel. Ik vind dat een mooi gebaar: je waardering uiten voor de mensen die voor én met je werken. Wat me opvalt, is dat hij herhaaldelijk wordt gebeld over lopende zaken binnen zijn bedrijf. Ik zie dat het hem stoort. Hij besluit zijn telefoon tijdelijk op ‘stil’ te zetten. Dit lijkt me een mooi moment om écht het gesprek aan te gaan. Ik vraag wie hij is en waar hij…

“Mijn hart stond stil, toen ik twee jaar geleden het berichtje op Facebook kreeg: Is this your ring? Erbij stond een foto van mijn mans trouwring, die ik in 2019 tijdens een vakantie in Italië was verloren. Na zijn overlijden droeg ik die aan mijn middelvinger, naast de mijne. De ring had zeventien jaar om Hans’ vinger gezeten en nu reisde hij met mij mee door het leven. Dat leven ging, hoe verdrietig ik ook was, weer door. Dat had Hans ook op zijn sterfbed tegen me gezegd: ‘Sterf niet met mij mee. Ga genieten.’ Het ziekbed van mijn man duurde ruim drie jaar en was zwaar voor zowel Hans, als voor mij en onze zoon Jasper. Het was een langgerekt afscheid en dat is, als je weet dat het…

Stof tot nadenken Babet weet mensen meer inzicht te geven in zichzelf en hun leven Ik kom uit een gezin met een vader, moeder en twee oudere broers. Ik ben 51, de jongste en het enige meisje. We hebben allemaal ook ons eigen gezin. Mijn man en ik zijn al 26 jaar gelukkig samen. Ik ben ambitieus en heb daardoor veel bereikt. Daar ben ik trots op. Ik geef leiding aan een team van tachtig mensen op een ICT-bedrijf. We hebben een zoon van 19 die net is gestart op de universiteit. Sinds het overlijden van mijn vader zeven jaar geleden, organiseren mijn broers eens per jaar in de zomer een familiedag. Heel leuk, vooral voor mijn moeder die ons dan allemaal de hele dag om zich heen heeft, inclusief…

lezersvraag adviezen “Een maand of twee geleden was er nog helemaal niets aan de hand. Ik werd elke ochtend wakker en stond er niet bij stil hoe bijzonder dat was. De dagen dienden zich aan, ik leefde het leven zoals het kwam en vroeg me niet vaak af waarom. Iedereen was gezond en dat sprak voor zich. Wat een geluk is dat toch, die doodgewone, onbezorgde alledaagsheid. Maar ja, dat besef je dus pas als je het kwijt bent. Als alles plotseling wankelt en op instorten staat. Want inmiddels is niets meer vanzelfsprekend. Ik ben een alleenstaande moeder met drie fantastisch leuke kinderen, twee meisjes en een jongen: Alice, Denzel en Zoey, ze zijn nu zeven, vier en twee jaar. Hun vader en ik zijn tijdens mijn laatste zwangerschap gescheiden. Ik…

geheim Katja kiest er heel bewust voor om de waarheid te verzwijgen “Het was een zomerse dag in augustus 2018, toen ik vond dat het even genoeg was in de stal. De kalfjes waren gevoerd, de ligboxen met vers zaagsel bestrooid en de melkput had ik schoongespoten. Die avond zou ik onze tachtig koeien weer met liefde melken, maar nu was het even me-time. Ik sprong onder de douche, trok iets luchtigs aan en ging lekker met een boek op het terras zitten. Bart, mijn man, was een paar dagen met collega-melkveehouders op excursie naar Noord-Duitsland om daar boerderijen te bekijken en de nieuwste technieken op te doen. Ik had er geen problemen mee, gunde hem zijn uitjes. Alleen vond ik het deze keer wel jammer dat zijn reisje net…

Lily wil een stem zijn voor pleegkinderen “Elk pleegkind heeft een andere geschiedenis, maar we ervaren allemaal de pijn dat we als kind afgewezen zijn,” vertelt Lily. In haar eerste boek ´Het verborgen meisje´ schilderde ze haar ervaringen als Surinaams pleegkind bij de blanke familie Van Dijken. Hoewel het pleeggezin haar liefdevol omarmde, worstelde ze met haar verleden en zocht uit wat er vroeger was gebeurd. “Het is een trauma dat zijn weerslag heeft op hoe ik in het leven sta.” Na het verslag van deze zoektocht voelde Lily zich zoveel zelfbewuster dat ze in gesprek ging met tientallen pleegkinderen in de leeftijd van twintig tot zestig jaar. In haar nieuwste boek ´De zichtbare vrouw´ dat in november 2023 verschijnt, vraagt Lily of zij ook last hebben van dezelfde bewijsdrang,…

“Mijn tweelingzusje verliezen is alsof ik mij sindsdien voortbeweeg op één been: je wordt er handiger in en bijna net zo snel als ieder ander, maar het blijft gehinkel. Hoewel ik pas zes was toen ze stierf, kan ik me heel veel van die tijd herinneren. Haar ziekte, samen in het ziekenhuisbed, Kitty aan de slangetjes en ik die haar hand vasthield. En ook de wanhoop van mijn ouders, het verdriet, hun bemoedigende lach naar mij, waarmee ze me hoopten gerust te stellen. Maar ik wist precies wat er gaande was. Kitty stierf aan een zeldzame bloedziekte. Waarom zij ziek werd en ik niet is willekeur. Zij was de oudste van ons twee, welgeteld negentien minuten, en sindsdien in alles haantje de voorste gebleven. Ze sprak als eerste, liep als…

Brenda en Annemieke leren leven met de gevolgen van hun ziekte Brenda “Omdat er veel borstkanker in mijn familie voorkomt, liet ik zeven en vier jaar geleden mijn borsten onderzoeken. Beide keren kreeg ik een mammografie en werd er een stukje weefsel afgenomen. De eerste keer leek er weinig aan de hand, de tweede keer wilde de chirurg zo snel mogelijk een afspraak met me maken. In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat het mis was. Goed mis. In mijn rechterborst en in beide oksels zaten meerdere tumoren. Ze woekerden er al jaren, bleek achteraf. Bij het eerste biopt had de patholoog eroverheen gekeken. Ze gaf haar fout onmiddellijk toe en bood me meerdere keren haar excuses aan. Ik werk zelf in de gezondheidszorg en weet dat fouten maken…

“En póéf: weer vijftig euro weg. Binnen vijf minuten was ik de tweehonderd euro die ik op winst had gestaan weer helemaal kwijt. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen, omdat ik het gewoon niet kon geloven. Ik voelde me zó belazerd, zó bij de neus genomen door dat stomme spel! En weet je wat ik toen deed? Ik maakte weer honderd euro over naar mijn speelrekening en begon opnieuw. Ik ben nooit gevoelig geweest voor verslavingen. Dat schijnt in ieder geval deels genetisch bepaald te zijn, heb ik ergens gelezen. Ik heb rond mijn twintigste een tijdje sigaretten gerookt, maar ik stopte daar na een paar maanden net zo makkelijk weer mee, toen ik het te duur vond worden. Ik lust best graag een wijntje, maar drink rustig…

geloof Inasja nam gedwongen afscheid van familie en vrienden “In november is het acht jaar geleden dat ik uitgesloten werd uit de geloofsgemeenschap, waarin ik ben opgegroeid. Ik raakte iedereen kwijt die me lief was. Mijn ouders zijn allebei ook opgegroeid in die gemeenschap. De ouders van mijn vader kwamen ermee in aanraking onderweg in de trein van Duitsland naar Nederland. Mijn opa was tijdens de oorlog in Duitsland tewerkgesteld geweest en na de oorlog keerden ze terug naar huis. Onderweg raakten ze in gesprek met iemand die vertelde over zijn religieuze overtuiging. Zijn verhaal was er een van hoop, op dat moment heel welkom. Thuis verdiepten ze zich verder in deze leer en sloten zich aan bij deze beweging. De ouders van mijn moeder werden lid, toen mijn moeder…

“Toen we aan het einde van de uitvaart daar zo stonden, met z'n vieren bij mama's kist, voelde ik ineens heel sterk: dit klopt niet. Op de terugweg naar huis zette ik de auto halverwege aan de kant. Ik staarde een tijdje voor me uit. En toen hakte ik de knoop door. Ik ging naar Willem. Willem woonde nog steeds in hetzelfde flatje. Dat wist ik, omdat ik een week eerder zelf het adres op de envelop van de rouwkaart had geschreven. Een kaart om mijn broer te laten weten dat zijn moeder na een kort ziekbed vredig was overleden in haar slaap. Een uitnodiging voor de uitvaart zat er niet bij. Daar was hij uiteraard niet welkom. Willem deed open. Ik had hem een jaar of negen niet gezien.…

“Ik zeg vaak: de muziek zit in mijn hart, ik heb er mijn oren niet meer voor nodig. Dat helpt me om vrede te hebben met het feit dat ik als muzikant te maken kreeg met voortschrijdende doofheid. Eerst dacht ik dat mij de grootste ramp overkwam die er maar was. Ik leefde voor de muziek en ook ván de muziek. Ik speelde viool sinds mijn vierde, pakte rond mijn zevende de piano erbij op en ging later naar het conservatorium. Op mijn 22ste studeerde ik af en mijn mentor zei: ‘Van jou gaan we nog heel veel horen.’ Ik werd aangenomen bij een groot Nederlands orkest en kreeg regelmatig uitnodigingen te gast te zijn bij buitenlandse gezelschappen. Niets zat mijn droom in de weg: ooit zou ik een bejubeld…

Een polyamoureus leven liefde “Ik heb negen jaar een relatie met Marco en anderhalf jaar geleden is Martijn erbij gekomen. Met Marco woon ik samen. Bij Martijn ben ik om het weekend. We hebben een zogenaamde V-relatie. Dat betekent dat ik een volwaardige liefdesrelatie heb met zowel Marco als met Martijn. Zij kennen elkaar, zijn ook bevriend, maar hebben onderling geen relatie. Als je er een etiketje op wilt plakken, hebben wij dus een poly-open-relatie. Marco en Martijn hebben allebei een open relatie met mij. Zij hebben dus wel eens iets leuks met een ander, maar zonder verliefdheid of romantische relatie. Met twee partners voel ik me twee keer zoveel gesteund. Dat is het voordeel, maar ook een nadeel, omdat ik dus ook twee keer gespiegeld word. Ik sta zelf…

“Ik zou graag weer even een lekker wijf zijn. Laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen. De laatste tijd betrap ik mezelf vaak op die wens. Een mens kan zijn lichaam op talloze manieren benaderen: streng, liefdevol, zorgzaam, bewonderend… En soms wordt die ingewikkelde relatie met het lichaam even platgeslagen in één lompe vraag: ben ik sexy? De afgelopen maanden heb ik wat geworsteld met mijn zelfbeeld. Ik ben een kilo of tien aangekomen en dat zit me af en toe dwars. Ik heb geen overgewicht en ik weet dat het normaal is dat een lichaam soms verandert, zeker onder invloed van medicijnen. Toch kan ik me rot voelen wanneer ik een foto van mezelf zie en merk dat mijn benen veel groter zijn dan voorheen. Of…