Inhoudsopgave van Editie 4 - 2023 - Mijn Geheim Special

Kort voor hun huwelijk komen mijn zoon en bijna-schoondochter het slechte nieuws vertellen: ze heeft MS. Van het ene op het andere moment ziet hun leven er volkomen anders uit. Door mijn werk bij Mijn Geheim weet ik hoe grillig en invaliderend MS kan zijn. En ongeneeslijk. Ik ken het uit verhalen van anderen, nu is het ineens ook ons verhaal. Een paar dagen later komt er op de redactie een persbericht binnen over een nieuw boek: ‘BAM!’ Hierin laat schrijfster Daphne Depassé onomwonden zien hoe een ziekte je leven kan overnemen en je wereld steeds kleiner maakt. Inderdaad bam! Maar ook hoe je jezelf kunt helpen je leven opnieuw vorm te geven. Daphne heeft eveneens MS (p.22). Ze praat over levend verlies, verlies waarmee we allemaal wel een keer…

“Op mijn zestiende stond ik voor het grootste dilemma in mijn leven: blijf ik trouw aan mijn moeder of ga ik bij mijn vader wonen? Mijn vader verkiezen boven mijn ernstig zieke moeder, voelde alsof ik haar in de steek liet. En toch was het de enige juiste beslissing die ik kon nemen. Mijn ouders hadden altijd een goed huwelijk, zo dacht ik, maar kondigden vlak voor mijn vijftiende aan uit elkaar te gaan. Ik was in shock. Mijn vader bleek er al geruime tijd een tweede leven op na te houden. Hij had in België, waar zijn bedrijf een filiaal heeft, een vriendin met wie hij zelfs al een huis had gekocht. En nu was zij zwanger. Dat was de aanleiding voor mijn vader de knoop door te hakken…

psyche “Op mijn negentiende ging ik op kamers wonen. Dat vond ik moeilijk, omdat ik mijn moeder en mijn broer op dat moment achterliet met de zorg voor mijn vader. Die was psychotisch en werd uiteindelijk opgenomen in een kliniek. Toen wij jonge kinderen waren, was mijn vader ook al ziek. Twee keer had hij al een moeilijke periode doorgemaakt, maar daar kon ik me niets van herinneren. Pas op latere leeftijd, toen het goed misging met hem, besefte ik wat er aan de hand was met mijn vader. Hij heeft een bipolaire stoornis, waarvoor hij medicijnen slikte. Het ging mis toen hij moest wisselen van medicatie. Hij werd zo psychotisch dat hij niet meer functioneerde. Dat uitte zich in het kopen van extravagante dingen, manisch gedrag, dingen zien die…

“Er zijn twee manieren waarop mensen met het imposter syndroom omgaan: vechten of vluchten. Bij de vechters zie je extreem perfectionisme, een enorm hoge lat, workaholics, de overtuiging dat je alles meteen moet weten of kunnen en een groot risico op een burn-out. Bij vluchters zie je uitstelgedrag, het vermijden van uitdagingen, een gevoel van vastzitten, het niet najagen van dromen, jezelf klein houden en een groot risico op een bore-out, een vorm van extreme verveling door te weinig werkdruk. Het syndroom komt voornamelijk voor bij vrouwen (70%). Hoe hoger het opleidingsniveau, hoe groter de interne druk, omdat er hogere verwachtingen zijn. Heb jij een controlfreak in je omgeving? Of een stoere individualist die geen hulp nodig heeft? Grote kans dat er in meer of mindere mate sprake is van…

Gemeenten hebben de wettelijke taak om asielzoekers met verblijfsvergunning (zogenaamde statushouders) een woning aan te bieden, maar het kan soms lang duren voor dit daadwerkelijk gebeurt. De organisatie Takecarebnb koppelt statushouders in asielzoekerscentrums (azc's) aan mensen die hen tijdelijk onderdak willen bieden. Met name nu de azc's vol zitten, kan het voor statushouders een manier zijn om even op adem te komen en te integreren in de Nederlandse samenleving. Het contact tussen de gast en zijn ontvangers wordt rustig opgebouwd en beide partijen worden van tevoren goed geïnformeerd door Takecarebnb. In principe blijven gasten maximaal drie maanden. Als de gemeente dan nog steeds geen eigen woning beschikbaar heeft gesteld aan de statushouder en het samenleven beide partijen bevalt, kan het eventueel verlengd worden. Gedurende de logeerperiode biedt Takecarebnb begeleiding. Voor…

relaties “In mijn jeugd stond ik er emotioneel behoorlijk alleen voor. Ik werd samen met mijn zusje uit huis geplaatst, toen ik twee en zij anderhalf was. We kwamen ieder in een ander pleeggezin terecht. Ik raakte emotioneel nog meer beschadigd door een opeenstapeling van problemen, waardoor ik al jong geborgenheid en liefde buiten de deur zocht. Ik verlangde naar bescherming en zocht daar - onbewust - mijn vriendjes op uit. Vanaf mijn dertiende zat ik jarenlang in gewelddadige relaties. Dan kun je wel zeggen dat je met de verkeerde in zee bent gegaan, maar die verkeerde bestaat eigenlijk niet. Het begint allemaal bij jezelf. Ik heb een zware weg afgelegd vol pijnlijke lessen en ik kan nu, op mijn 33e, zeggen dat ik dat destructieve relatiepatroon heb weten te…

‘Vlak voor het boarden stapte ik uit de passagiersrij’ “Het was als een dramatische scène uit een film, zoals ik op het vliegveld aarzelde vlak voor het boarden en toen met tranen in mijn ogen uit de rij stapte. Ik zie nog voor me hoe mijn toenmalige man mij aankeek, met een blik vol verdriet. Het sneed me door de ziel, maar ik wist op dat moment heel zeker dat ik hem zou laten gaan en zelf zou achterblijven. Het was het einde van ons huwelijk, van ons leven samen en eigenlijk, als ik erop terugkijk, was het al veel langer onvermijdelijk. Zo'n elf maanden daarvoor had mijn man nog gevraagd: ‘Weet je het honderd procent zeker?’ en had ik instemmend geknikt. Natuurlijk moest hij die baan aannemen in Zweden.…

gezondheid “Ik had net een afrit genomen op de ring van Amsterdam, toen ik bij het terugschakelen merkte dat mijn linkerbeen het opeens niet meer deed. Waar ik normaal onnadenkend met mijn linkervoet het koppelingspedaal indruk, gebeurde er nu helemaal niets. Daar schrok ik van. Toch was er in het drukke verkeer maar één optie: go with the flow. In lichte paniek heb ik met mijn hand mijn been opgetild, zodat ik mijn voet op het pedaal kon zetten. Dankbaar dat ik ongeschonden door die bocht was gekomen, parkeerde ik niet veel later de auto bij ons huis, waar ik voorzichtig uitstapte. Ik was nog wat wankel, maar gek genoeg leek alles het weer te doen. Het had vast te maken met de drukke dagen die ik achter de rug…

In 2021 vertelde Hanna Verboom (sociaal ondernemer, filmmaker, spreker en actrice) in de documentaire ‘Uit de schaduw’ openhartig over haar bipolaire stoornis. Ze kreeg daar veel reacties op van mensen, die zich in haar herkenden. Mensen worstelen met het stigma dat er nog altijd ligt op psychische problemen en dat voor onnodig leed zorgt. Om hier meer aandacht voor te vragen en het taboe op psychische variaties, zoals Hanna Verboom het liever noemt, te doorbreken, hebben Cinetree, de filmclub-met-een-missie, en stichting Get It Done de krachten gebundeld. Samen voeren ze in 2023 een grote campagne. Een van de onderdelen is de vervolgdocumentaire ‘Samen uit de schaduw’. Hierin gaan Hanna en haar broer, die ook bipolair is, samen met experts en ervaringsdeskundigen zoals psychiater Dirk de Wachter, zanger Typhoon en hoogleraar…

psyche Hoe het imposter syndroom zich bij mij uit? Ik doe alles, zoals ik denk dat het van me verwacht wordt. Als mensen aan mij vragen hoe het gaat, zeg ik wat ik hoor te zeggen: ‘Goed.’ Tegelijkertijd heb ik voortdurend een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: ‘Ja maar, is het wel goed? Kan het niet beter?’ Dat stemmetje hoor ik ook in mijn professionele gesprekken. Dan zit ik met cliënten in een therapeutische sessie en vraag ik me steeds af of ik eigenlijk wel de juiste persoon ben, of ik het wel goed doe. En wat als ze zo naar buiten stappen en zeggen: ‘Dit is echt geen goede therapeut!’ Ik heb een duidelijke visie op mijn werkgebied - ik ben orthopedagoog en systeemtherapeut - en daar ben…

̴Ooit hoorde ik een filosoof vertellen dat het verkeerd is om het leven te zien als een reis. Een reis heeft een eindbestemming, een vaste richting. Beter is het om het leven te zien als een muziekstuk. Soms gaat het wat trager, dan weer wat sneller. Net als het tempo kan ook het ritme veranderen, zonder dat dit per se goed of slecht is. Je moet je daardoor mee laten voeren. Aan die uitleg moet ik regelmatig denken. De reis die mijn lichaam het afgelopen jaar heeft doorgemaakt, is namelijk niet logisch. Ik heb een heel stuk van de route overgeslagen door als 29-jarige in de menopauze te komen. En waar die overgang voor de meeste vrouwen een onomkeerbare toestand is, reis ik nu juist een stukje in de tegengestelde…

In haar praktijk als levenspadbegeleider helpt Babet Bruns mensen met het ontwikkelen van inzicht en bewustzijn op levensgebieden waar zij zich belemmerd of onmachtig voelen. In haar visie is de mate van een gezond welzijn onlosmakelijk verbonden met de mate waarin iemand in staat is te leven vanuit zijn eigen kracht, vrij van verlangens en verwachtingen van anderen. In deze rubriek verwoordt Babet ervaringen van cliënten. Deze keer: Sophie (34) schaamde zich voor de schoolprestaties van haar zoon “In het voorjaar kreeg ik van de juffrouw van mijn zoon Jasper te horen dat het beter was dat hij dit schooljaar - hij zit in groep 7 - nog eens zou overdoen. Ik wist niet wat ik hoorde. Zitten blijven op de basisschool, ik wist niet eens dat dat nog kon.…

Regel voor haar een buddy Geweldig wat je voor haar gedaan hebt en nog steeds doet. Misschien is een buddy iets voor haar, iemand die iets leuks met haar kan doen. Of zijn er in de buurt plekken waar ouderen samen kunnen zijn om te kaarten of iets anders te doen. Er is daar speciaal busvervoer voor te regelen. Volgens mij kost dat niet zo veel. Dat zou je met haar kunnen overleggen. Leg haar uit dat je minder tijd voor haar hebt, nu je weer een studie bent begonnen. Ze zal dat heus wel begrijpen. Je kunt ook afspreken dat je eens in de zoveel tijd wat leuks met haar gaat doen. S6 met je studie! Wat nodig is, is een goed gesprek Superlief dat je je om je…

moeder-dochter Gloria ‘Aen v huidige le ls ik terugdenk aan mijn jeugd ervolgens naar mijn ven kijk, blijft het soms zo onwerkelijk. Ik heb nu mijn zaakjes goed op orde, een prachtig huis en nog veel belangrijker: een gezonde, stabiele relatie met mijn vriend en fijne, hechte vriendschappen. Compleet contrasterend met hoe mij dit vroeger door mijn ouders is ‘aangeleerd’. Het kwam me dan ook zeker niet allemaal aanwaaien: ik heb mijn leven lang keihard gewerkt om te kunnen komen waar ik nu sta. Ik had op jonge leeftijd al heel bewust besloten het later anders te gaan doen dan mijn vader en moeder. En dat is me mooi gelukt. ‘‘Aen v huidige le ls ik terugdenk aan mijn jeugd ervolgens naar mijn ven kijk, blijft het soms zo onwerkelijk.…

Uit privacy-overwegingen zijn de namen in dit verhaal gewijzigd “Ik ben in 1953 in Zeeland geboren, drie weken na de watersnoodramp. Mijn moeder zat destijds na het doorbreken van de dijken hoogzwanger op zolder, maar het water kwam gelukkig niet hoger dan halverwege de trap. Mama hield er wel een angststoornis aan over, die ze de rest van haar leven niet meer kwijtraakte. Waarschijnlijk was ze daarom zo beschermend naar mij toe. Ik mocht nooit iets. Van mijn vader trouwens ook niet, maar die was gewoon streng. Bovendien woonden we in een dorp waar iedereen elkaar kende. Alles wat anders was, werd argwanend in de gaten gehouden. Toen ik in 1971 als achttienjarige in Amsterdam arriveerde, was ik dan ook totaal niet voorbereid op wat ik daar aantrof. Ik ging…

“Ze behoren tot mijn dierbaarste herinneringen: de nachten met mijn vader zij aan zij in zijn bakkerij. Waar andere kinderen zich verheugden op een vakantie op de camping of op paardenkamp, keek ik ernaar uit met mijn vader mee te mogen naar de zaak. De bakkerij en de bijbehorende winkel naast ons woonhuis waren de spil van mijn vaders bestaan. ’s Nachts stond hij op om te gaan bakken, dan sliep hij in de ochtend een paar uur, hielp ’s middags in de winkel of kocht grondstoffen in, ging in de avond bijtijds naar bed en begon weer aan zijn nachtelijke routine. Ik zag hem eigenlijk alleen tijdens het avondeten en op de zondagen als de winkel dicht was. Maar dan zat hij vaak over de administratie gebogen of maakte…

‘Waarom heb jij geen kinderen?’ Deze vraag is mij al zo vaak gesteld in mijn leven. Misschien is dit voor sommigen onder ons een heel normale vraag, maar niet voor mij. Mag ik je eens meenemen in het kwetsbare stukje dat met deze vraag bij mij wordt aangeraakt? Midden dertig hoorde ik van een specialist dat ik vervroegd in de overgang was en nooit op een natuurlijke manier kinderen zou kunnen krijgen. Toen mij dit verteld werd, slaakte ik een oerkreet van verdriet. Ik zag in een flits beelden voor me hoe ik als klein poppenmoedertje achter een poppenbuggy liep, hoe ik liefdevol babypoppen verschoonde en vader en moedertje speelde. De heerlijke fantasie van een gelukkig gezinsleven, het zogenaamde nestje, stortte op dat moment als een kaartenhuis in elkaar. Na…

De meerjarencampagne ‘Hey, het is oké’ is een initiatief van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS). Doel van de campagne is om het stigma op psychische aandoeningen weg te nemen en de drempel om erover te praten te verlagen voor zowel mensen met een psychische aandoening als de mensen in hun omgeving. Dit doet de campagne door informatie te geven over bekende en minder bekende vooroordelen, ervaringsverhalen te delen van mensen die psychische aandoeningen bespreekbaar maken en concrete tips en voorbeeldvragen te geven om zelf het gesprek aan te gaan. Meer info vind je op: heyhetisoke.nl…

“Met het imposter syndroom wordt een verzameling van persoonlijkheidstrekken bedoeld, waardoor iemand een irreële angst heeft om door de mand te vallen, zodra er iets van hem of haar verwacht wordt. Mensen die hier last van hebben zijn bang om verwachtingen niet waar te kunnen maken, ze voelen zich als het ware een bedrieger (het Engelse woord imposter betekent bedrieger, red.) en vrezen dat de buitenwereld zal ontdekken dat ze eigenlijk helemaal niet zo goed zijn in wat ze doen. Ze twijfelen voortdurend aan hun eigen kwaliteiten. De belangrijkste kenmerken van dit syndroom zijn: - Onzekerheid en angst (dit is de allerbelangrijkste!) - Succes niet als eigen verdienste kunnen zien, en afzwakken - Laag zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen - De innerlijke criticus speelt een grote rol Het verschil tussen faalangst en…

“Voordat we gaan praten, geeft Roelof een rondleiding door hun huis in Den Haag. We starten beneden, bij een halletje met een schoenenrek en een bankje. Roelof: “Hier zat eerst een fysiotherapiepraktijk. Je staat nu in de vroegere wachtruimte. Hierachter, waar voorheen de cliënten werden behandeld, woont nu onze gast Anas. Hij heeft een kamer met een open keukentje en een eigen wc en douche.” Zelf wonen Roelof en Petra op de verdieping erboven. Nog een verdieping hoger bevindt zich de muziekkamer. Klassieke muziek spelen en luisteren is hun grote passie, Roelof is muzikant van beroep. Roelof: “We hebben dit huis anderhalf jaar geleden gekocht, omdat we een plek wilden waar we kunnen repeteren zonder de buren te storen. Het is groter dan wat we nodig hebben. Met de benedenverdieping…

‘Hoe krijg ik een heel stuk minder Irma in mijn leven?’ In elke Mijn Geheim Special leggen wij een dilemma voor aan lezeressen. Deze keer de vraag van Tamara “Mijn man Rick en ik hebben drie kinderen: onze jongens Boris en Matt van nu twaalf en tien, en ons meisje Evi van vier. Evi was een ‘verrassinkje’, maar daarmee niet minder welkom. Op mijn tweeënveertigste had ik totaal geen rekening meer gehouden met een nieuwe zwangerschap. Het nieuws was voor iedereen even schakelen, ook voor onze jongens. Maar het duurde niet lang voordat we het idee met z'n allen hadden omarmd. Ik besloot opnieuw te stoppen met werken. Voor de jongens was ik ook fulltime thuisgebleven tot ze naar de basisschool gingen en dat had ik als heel waardevol ervaren.…

“Dat ik graag kinderen wilde, wist ik altijd al. Dat gold niet voor Steven. We hebben al sinds ons achttiende een relatie, maar het duurde zo'n vijftien jaar voordat ik hem eindelijk over de streep had getrokken. En dan ook alleen nog maar, omdat ik hem echt voor het blok zette. Als hij niet was meegegaan in mijn kinderwens, was ik bij hem weggegaan. Binnen tweeënhalf jaar zette ik twee prachtige meiden op de wereld. Hoewel ik in mijn fantasie altijd een groot gezin voor me had gezien, had ik in mijn pogingen om Steven te overtuigen uiteindelijk ingezet op twee kinderen. Dat maakte het voor hem nog net behapbaar. En dat betekende dat we nu ‘klaar’ waren, ons gezin was compleet. ‘Met de jongste naar groep 1 kreeg ik…