Inhoudsopgave van Editie 3 - 2022 - Nieuwe Revu

ALBERT VERLINDE presentator Shownieuws Hij moet zijn achternaam veranderen naar HofmensAlbert Verlinde ‘Ik vind hem een ontzettend talent. Hij schrijft ook gedichten, ik heb zijn bundel. Het programma Over Mijn Lijk maakt hij precies zoals het zou moeten, zonder zelf op de voorgrond te treden en met een open blik in de onderwerpen. Hij is een soort samensmelting tussen wie hij als persoon is en wat hij op tv doet. En het mooie is, dat hij geen enkele knieval maakt naar de massa. Tim is iemand op wie we zuinig moeten zijn in deze entertainmentwereld. Een vergelijking met Willibrord Frequin? Dat vond ik meer een nieuwsjager, en Tim Hofman is een principejager met de taboes die hij wil doorbreken en de mensen voor wie hij opkomt. Wat ik ervan vind…

Lang voordat Bilal Wahib, Marco Borsato en Sidney Smeets kopje-onder gingen in de zoveelste golf der beschuldigingen van seksueel misbruik, waren de groten der aarden al lang en breed verdronken in de eerste. In Hollywood barstte op 5 oktober 2017 de bom, toen The New York Times met hun grote primeur – met hoofdletter P – de ooit zo onaantastbare entertainmentindustrie op zijn grondvesten deed schudden. Gerenommeerd filmgenie Harvey Weinstein, geliefd door het afleveren van filmklassiekers als Pulp Fiction, The Lord of the Rings-trilogie en Inglourious Basterds, zou zich decennialang schuldig hebben gemaakt aan allerlei vormen van seksueel overschrijdend gedrag, van opdringerig geflirt tot brute verkrachting en alles ertussenin. Daar bleef het allerminst bij. Een gigantische beerput bomvol machtmisbruikende acteurs, gewetenloze komieken en onzedelijke artiesten was geopend. Tot op de…

‘Ik heb werkelijk waar alle tijd om met mijn oude buurman te klaverjassen, maar zes keer per dag vind ik een beetje te vaak’ Mijn buurman van 83 stuurt mij zo’n zes keer per dag een uitnodiging om online met hem te komen klaverjassen. Soms stuur ik terug dat ik het druk heb, terwijl ik het niet druk heb. Dat is wat het leven is. Slapen, doen alsof je het druk hebt en weer slapen. Voor corona moest ik zes columns per week schrijven. Voor corona had ik het druk. Tegenwoordig schrijf ik twee columns per week. Ik heb werkelijk waar alle tijd om met mijn oude buurman te klaverjassen, maar zes keer per dag vind ik een beetje te vaak. Eén keer per dag vind ik mooi. Soms hoor…

De NDSM-pier in Amsterdam, waar de pontveren zich pas 50 meter voor de steiger aan de dikke mist ontworstelen, doet door de oogharen denken aan een Madurodam-maquette op basis van zwart-witfoto’s van New York, een eeuw geleden. Bouwkranen langs de waterlijn, de hustle, de bustle, vroege ochtendrituelen in een haastende stad die nooit slaapt. Maar met de ogen wijder open is een eeuw later alles anders. Amsterdam anno 2022 heeft op een waterige januarimorgen rond achten geen zweem van het opportunisme en het optimisme van het imperium van het industrialisme dat New York in 1922 was. De alledaagse haast wordt getekend door een vermoeide gelatenheid. Op de begane grond van een van de nieuwe woontorens zit een Albert Heijn. Achter de schuifdeuren staat een wandkoeling met ontbijtproducten voor de altijd…

Ik ben eigenlijk per ongeluk gestopt met drinken. De bedoeling was: afvallen. Omdat mijn vrouw me met vetschort en plofkop ‘niet meer zo aantrekkelijk’ vond en me, onder dreigementen van overspel met een knappe boy, naar een hoog aangeschreven diëtist had gestuurd. Dat was niet leuk, maar wel terecht, want ik woog 110,9 kilo en leed als gevolg daarvan volgens de diëtist aan het metaboolsyndroom – een verzameling akelige welvaartsklachten met een goede kans op een ontijdige uitvaart. Ik wilde nog niet dood en al helemaal niet als obese vrijgezel, dus ik adopteerde een ander voedingspatroon, sloeg aan het sporten en viel af. Op een gegeven moment woog ik nog 102 kilo en stagneerde de boel. Goede raad was duur, dus ik meldde me weer bij de diëtist met de…

Tot de dood ons scheidt Tweelingen hebben een dusdanige band dat die waarschijnlijk alleen voor henzelf is te begrijpen. Maar de Franse broers Igor en Grichka Bogdanoff waren al helemaal met elkaar versmolten. De twee kregen in Frankrijk bekendheid in de jaren 80, toen ze tv-programma’s over wetenschap en sciencefiction presenteerden. De shows waren geliefd bij het publiek, maar niet bij collega’s. Die deden hun bevindingen vaak af als flauwekul. Het grappige is dat ze allebei niet meer leken op zichzelf, maar wél op elkaar. De broers ondergingen een Marijke Helwegen-achtige metamorfose. Spuitjes en andere ingrepen waren geen enkel probleem, maar een injectie met een coronavaccin was kennelijk wel een onoverkomelijke ingreep. Ook daarin bewandelden de twee hetzelfde pad. En hoe kon het ook anders: nadat een coronabesmetting eerst Grichka…

Op de plank boven het aanrecht staat een rijtje kookboeken ingeklemd tussen twee Gouden Kalveren. De ene is van Jan Eilander – voor het script van Het Zusje van Katia – de ander van zijn vrouw, regisseur Mijke de Jong, die hem kreeg voor de film Tussenstand. In andere keukens hadden die kalveren al snel misstaan. Kijk ons eens pontificaal het gevierde filmkoppel zijn – dat gevoel. In de keuken van Jan en Mijke is het anders. Ze zijn vast trots op hun kalveren, maar die zijn net zo’n wezenlijk onderdeel van de keuken als de rest ervan. Het is een keuken waar je je meteen thuis voelt. Kleurrijke, grote eettafel vol boeken en kranten, koekoeksklok aan de muur, een immens lawaaiige koffiemachine, halfvolle wijnfles hier, kookgerei daar en of…

‘Maar het ís niet normaal, een prijs zetten op het hoofd van een arts die gewoon wil zorgen dat mensen die een vaccin willen dat ook kunnen krijgen’ Je bent huisarts in opleiding, en je bent een van de mensen achter het initiatief prullenbakvaccin.nl, dat verspilling van vaccins wil tegengaan. Vooral bij eerdere rondes van vaccinaties kwam het voor dat in sommige delen van het land wachtrijen stonden, en op andere plekken eenmaal geopende vaccins moesten worden weggegooid, omdat daar te weinig mensen kwamen opdagen. Op prullenbakvaccin.nl konden mensen kijken waar die dag vaccins dreigden te worden weggegooid, en dan de trein of auto nemen om zich in een ander deel van het land last minute te laten vaccineren. Een prima praktisch initiatief, ‘om niet’ opgezet, zou je vroeger hebben…

Ik ben een Vlaardingse provinciaal met een dood-hekel aan scheve machtsverhoudingen en taboes Die Tim Hofman laat wel vaak van zich horen, zeg. Wat is er nu weer? Die vraagstelling klinkt nogal verveeld, terwijl Hofman absoluut geen vervelende vent is. En eerlijk is eerlijk: ook totaal niet saai. De presentator, journalist, dichter en columnist verzint steeds weer originele manieren om baanbrekende en vooral taboedoorbrekende programma’s te maken. Hij doet dat bijvoorbeeld met het online-consumentenprogramma BOOS maar ook met het Gouden Televizier-Ring-winnende tv-programma Over Mijn Lijk waarvan het negende seizoen net is begonnen. Hofman volgt jonge mensen die nog midden in het leven staan, er alles uit willen halen, maar hartverscheurend genoeg binnenkort zullen sterven. Dooie boel? Allerminst. De manier waarop Hofman het onderwerp en de mensen benadert, is verfrissend. Hij…

Het zal nu zes jaar geleden zijn dat we met een vriendengroep neerstreken in Exeter, Zuid-Engeland. Reizen ging destijds iets soepeler dan tegenwoordig, zeker naar Groot-Brittannië, en op de naam van ons tijdelijke onderkomen na – hotel Telstar – liep alles op rolletjes. We goten ongenadig veel bier langs onze dorstige huigen in Exeter, stiefelden rond in het door ons vanwege Fawlty Towers bewonderde Torquay en meldden ons op zaterdag aan de poorten van St James Park, waar het hoogtepunt van onze trip werd geserveerd: een match tussen Exeter City en aartsrivaal Plymouth Argyle in League Two, het laagste profniveau van Engeland. Bijna alles klopte aan deze derby. Het stadionnetje kreunde onder het gewicht van ruim 7000 fans, er scheen zowaar een waterig zonnetje, het voetbal was van een niveau…

De meest gehate Jack the Ripper-kenner zit in de Water Studio in Londen en zegt: ‘Ik ben Hallie Rubenhold en je luistert naar Bad Women: The Ripper Retold, een podcastserie over de echte levens van de Jack the Ripper-slachtoffers en over hoe we hun verhalen zóóóóóóó verkeerd hadden.’ Aflevering 1 van The Ripper Retold begint in het Londense getto van Whitechapel, een van de armste en gevaarlijkste wijken uit het Victoriaanse tijdperk. Het is 1888. Er klinken straatgeluiden, Joodse venters bieden hun waar aan, dronkaards schreeuwen liedjes. Op een avond wordt er een moord gepleegd, en nog een, nog een, nog een, nóg een. De politie ontvangt een briefje dat is ondertekend met ‘Jack the Ripper’. Journalisten nemen de term over, mensen over de hele wereld gaan het gebruiken. Hallie…

‘Hugo hoeft van mij echt niet in het niks te verdwijnen. Ik vind het prima dat ie bestaat. Maar liever niet op mijn televisie of in de regering’ Superleuk feitje: Hugo de Jonge en ik zijn op dezelfde dag jarig. 26 september. Blokjes kaas en plakjes leverworst all around, yo! Nog een overeenkomst: we zijn beiden import-Rotterdammers. Uit zuidelijk gelegen blubberdorpjes noordwaarts gekropen naar Daar Waar De Meisjes Zijn. Zijn er ook verschillen? Jawel, ik heb nog nooit krantenknipsel- of bloemenprintschoenen bij Mascolori gekocht. (Wie wel goede smaak heeft, gaat in het havenstedelijke voor molières naar Corbeau op de Nieuwe Binnenweg of voor flamencolaarsjes naar Paraddy op de Witte de With.) Maar Hugo dus. Ik ben blij dat ie van Volksgezondheid is gehaald. Opgelucht zelfs. Op zo’n belangrijke post moet…