Nieuwe Revu Editie 3 - 2022

Solidaire vogels U dacht dat alleen wij mensen continu worden gepenetreerd door wattenstaafjes? Helaas niet, de vogels kampen met hun eigen virus-leed. De huidige vogelgriep wordt door Duitse onderzoekers zelfs de ‘zwaarste ooit’ genoemd. Na een uitbraak in een biologisch pluimveebedrijf in Zeewolde is er sinds eind oktober al een ophok- en afschermplicht van kracht, maar dat blijkt niet voldoende om het virus buiten te houden. Eerder deze maand werden er dode kraanvogels aangetroffen in de Oostvaardersplassen. Het onderzoeksinstituut van de Wageningen University stelde de diagnose die al werd gevreesd: inderdaad, vogelgriep werd de drie brandganzen fataal. Boswachter Henk-Erik Kuypers vertelde bij de NOS dat meer slachtoffers niet kunnen uitblijven. ‘Helaas kunnen we niets aan de virusziekte zelf doen en kunnen we alleen maar hopen dat deze snel weer verdwijnt…

De NDSM-pier in Amsterdam, waar de pontveren zich pas 50 meter voor de steiger aan de dikke mist ontworstelen, doet door de oogharen denken aan een Madurodam-maquette op basis van zwart-witfoto’s van New York, een eeuw geleden. Bouwkranen langs de waterlijn, de hustle, de bustle, vroege ochtendrituelen in een haastende stad die nooit slaapt. Maar met de ogen wijder open is een eeuw later alles anders. Amsterdam anno 2022 heeft op een waterige januarimorgen rond achten geen zweem van het opportunisme en het optimisme van het imperium van het industrialisme dat New York in 1922 was. De alledaagse haast wordt getekend door een vermoeide gelatenheid. Op de begane grond van een van de nieuwe woontorens zit een Albert Heijn. Achter de schuifdeuren staat een wandkoeling met ontbijtproducten voor de altijd…

Ik ben een Vlaardingse provinciaal met een dood-hekel aan scheve machtsverhoudingen en taboes Die Tim Hofman laat wel vaak van zich horen, zeg. Wat is er nu weer? Die vraagstelling klinkt nogal verveeld, terwijl Hofman absoluut geen vervelende vent is. En eerlijk is eerlijk: ook totaal niet saai. De presentator, journalist, dichter en columnist verzint steeds weer originele manieren om baanbrekende en vooral taboedoorbrekende programma’s te maken. Hij doet dat bijvoorbeeld met het online-consumentenprogramma BOOS maar ook met het Gouden Televizier-Ring-winnende tv-programma Over Mijn Lijk waarvan het negende seizoen net is begonnen. Hofman volgt jonge mensen die nog midden in het leven staan, er alles uit willen halen, maar hartverscheurend genoeg binnenkort zullen sterven. Dooie boel? Allerminst. De manier waarop Hofman het onderwerp en de mensen benadert, is verfrissend. Hij…

ALBERT VERLINDE presentator Shownieuws Hij moet zijn achternaam veranderen naar HofmensAlbert Verlinde ‘Ik vind hem een ontzettend talent. Hij schrijft ook gedichten, ik heb zijn bundel. Het programma Over Mijn Lijk maakt hij precies zoals het zou moeten, zonder zelf op de voorgrond te treden en met een open blik in de onderwerpen. Hij is een soort samensmelting tussen wie hij als persoon is en wat hij op tv doet. En het mooie is, dat hij geen enkele knieval maakt naar de massa. Tim is iemand op wie we zuinig moeten zijn in deze entertainmentwereld. Een vergelijking met Willibrord Frequin? Dat vond ik meer een nieuwsjager, en Tim Hofman is een principejager met de taboes die hij wil doorbreken en de mensen voor wie hij opkomt. Wat ik ervan vind…

Ik ben eigenlijk per ongeluk gestopt met drinken. De bedoeling was: afvallen. Omdat mijn vrouw me met vetschort en plofkop ‘niet meer zo aantrekkelijk’ vond en me, onder dreigementen van overspel met een knappe boy, naar een hoog aangeschreven diëtist had gestuurd. Dat was niet leuk, maar wel terecht, want ik woog 110,9 kilo en leed als gevolg daarvan volgens de diëtist aan het metaboolsyndroom – een verzameling akelige welvaartsklachten met een goede kans op een ontijdige uitvaart. Ik wilde nog niet dood en al helemaal niet als obese vrijgezel, dus ik adopteerde een ander voedingspatroon, sloeg aan het sporten en viel af. Op een gegeven moment woog ik nog 102 kilo en stagneerde de boel. Goede raad was duur, dus ik meldde me weer bij de diëtist met de…

Het zal nu zes jaar geleden zijn dat we met een vriendengroep neerstreken in Exeter, Zuid-Engeland. Reizen ging destijds iets soepeler dan tegenwoordig, zeker naar Groot-Brittannië, en op de naam van ons tijdelijke onderkomen na – hotel Telstar – liep alles op rolletjes. We goten ongenadig veel bier langs onze dorstige huigen in Exeter, stiefelden rond in het door ons vanwege Fawlty Towers bewonderde Torquay en meldden ons op zaterdag aan de poorten van St James Park, waar het hoogtepunt van onze trip werd geserveerd: een match tussen Exeter City en aartsrivaal Plymouth Argyle in League Two, het laagste profniveau van Engeland. Bijna alles klopte aan deze derby. Het stadionnetje kreunde onder het gewicht van ruim 7000 fans, er scheen zowaar een waterig zonnetje, het voetbal was van een niveau…