National Geographic Editie 2 - 2025

National Geographic Magazine is een blad voor nieuwsgierige mensen, mensen die méér willen weten. Indachtig onze missie ‘Inspiring people to care about the planet’, belichten we in alles wat we doen de pracht, de veelzijdigheid én de kwetsbaarheid van onze aarde. De Nederlandstalige editie bestaat inmiddels bijna 25 jaar en bevat naast vele internationale reportages ook verhalen die nieuw licht werpen op bijzondere plekken in onze eigen omgeving. ABONNEEVOORDELEN • Je ontvangt de nieuwste editite van National Geographic Magazine altijd thuis op de deurmat • Je ontvangt 50% korting op een tweede (regulier) tijdschriftabonnement • Je steunt de National Geographic Society • Je kunt National Geographic Magazine gratis digitaal lezen via Tijdschrift.nl Deze aanbieding is geldig in Nederland en België t/m 31 juli 2025. Je abonneert je ten minste voor…

HET IS EEN SCHITTERENDE TERM: ‘Congohiaat’. Biologen weten maar weinig van het Congobekken: het terrein is onherbergzaam en de situatie in de Democratische Republiek Congo instabiel. Toch verdient het gebied meer wetenschappelijke aandacht, onder meer vanwege de rijke maar veelal onbekende biodiversiteit. Om die rijkdom in kaart te brengen, trok een internationale groep onderzoekers in 2022 door Salonga (foto), een van de grootste regenwoudreservaten ter wereld. De expeditie werd vastgelegd door bioloog-fotograaf Michiel van Noppen en ornitholoog-journalist Samuel Jones; ze maakten een indrukwekkend verhaal over angst voor bosolifanten, ongekende hoosbuien en de beruchte groene muur van de ondergroei in het woud (pagina 54). De uitgestrekte oerwouden van Congo zijn door de koloniale geschiedenis voor altijd verbonden aan België en hebben daarom onze speciale aandacht. Later dit jaar volgt een tweede reportage…

DAT ZEGGEN ZE VAST om het spannend te maken voor kinderen, denk ik in de zomer van 2024 wanneer we horen van de ‘babydraken’ in de Postojnagrotten in Slovenië. Maar zo’n anderhalf uur onder de grond later zien we ze toch echt. De olm is weliswaar een amfibie en geen draak, maar het klopt dat deze pigmentloze, tot dertig centimeter lange salamander zijn babyfase nooit helemaal ontgroeit. Door neotenie behoudt hij zijn hele leven veel eigenschappen uit het larvestadium, zoals uitwendige kieuwen en een platte staart: handig bij zijn volledig aquatische levenswijze in grotten tussen Noord-Italië en Montenegro. Dat wil niet zeggen dat ze ook jong sterven, integendeel: sommige onderzoekers denken dat ze wel honderd jaar kunnen worden. Daarmee is het de langstlevende amfibiesoort. Daar houdt het fascinerende aan Proteus…

IN 2008 ONTDEKTEN archeologen een 4200 tot 5200 jaar oude tombe in Valencina de la Concepción, een stadje niet ver van Sevilla in het zuiden van Spanje. In een van de rijkst gevulde grafkamers ooit in de regio gevonden, trof men onder meer de slagtand van een olifant, een dolk met een kristallen lemmet, en tientallen parelmoeren kralen aan. Aan de hand van de skeletresten en artefacten in de tombe concludeerden onderzoekers dat de begraven persoon tussen de zeventien en 25 jaar oud was, en dat deze man een vooraanstaande positie moest hebben gehad. Maar wás het wel een man? In een artikel uit 2023 zetten onderzoekers van de Universiteit van Sevilla en de Universiteit van Wenen onze ideeën over genderrollen in de Oudheid volledig op zijn kop, door te…

VECHTEN KOST ENERGIE, leidt tot verwondingen en soms de dood. Het is doorgaans dan ook geen succesvolle overlevings-strategie om voortdurend vol agressie door het leven te gaan. Toch ontwikkelde deze vechtlust zich tot een dominante eigenschap bij de rodriguessolitaire, een grote duifachtige die niet kon vliegen. Wetenschappers van onder meer de Universiteit van Amsterdam en Universiteit Maastricht zochten uit waarom. De rodriguessolitaire leefde tot in de achttiende eeuw op het eiland Rodrigues in de Indische Oceaan – tot de komst van de mens ze fataal werd. Of het nu mannetjes of vrouwtjes waren, alle bleken bijzonder agressief. Ze hadden zelfs speciale botuitstulpingen op hun vleugels ontwikkeld om elkaar beter te lijf te gaan. ‘Van de gevonden fossielen heeft bijna tien procent geheelde botbreuken, dat is echt heel veel,’ zegt aardwetenschapper…

DIEP IN DE AFGELEGEN COBRAGROT, IN HET BERGACHTIGE NOORDOOSTEN VAN LAOS, SCHIJNT ERIC SUZZONI’S HOOFDLAMP OP DE KALE ROTSEN. Plotseling vangt de lichtstraal een bijzonder tafereel: tientallen botten en tanden die uit een laag sediment en steen steken. De vijftigjarige Suzzoni, een lange speleoloog met een tijgertatoeage op zijn arm, roept snel zijn collega Sébastien Frangeul erbij. Het is de eerste keer dat de Franse onderzoekers Tam Ngu Hao 2, ook wel bekend als de Cobragrot, verkennen. Daarvoor moesten ze twintig meter omhoog klimmen langs een kalkstenen klif, in het onwaarschijnlijke gezelschap van een stel lokale tieners op teenslippers. De jongens, behorend tot de Hmong, kennen het terrein op hun duimpje, en weten dat de grot niet voor niets naar cobra’s is vernoemd. Gelukkig is er vandaag geen slang te…