Inhoudsopgave van Editie 1 - 2026 - Mijn Geheim

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. En dus nieuwe wensen: goede voornemens maken is daarbij een vast ritueel. In Nederland staat ‘afvallen’ altijd hoog op het verlanglijstje, gevolgd door zaken als ‘meer bewegen’, ‘gezonder leven’ en ‘minder alcohol drinken’. In deze Mijn Geheim hebben we drie goede voornemens aangevinkt: als eerste ‘afvallen’ op blz 4, waar Sabrina vertelt hoe ze maar liefst 60 kilo kwijtraakte op eigen kracht. Haar belangrijkste tip? ‘Zet jezelf op de eerste plaats. Als ik het kan, kan jij het ook!’ Een ander onderwerp waar veel mensen mee bezig zijn, is minder alcohol drinken. Niet voor niets wordt Dry January steeds populairder. Op blz 38 vertelt Nanja hoe ze van een veelgebruiker transformeerde tot ‘alcoholcoach’ voor mensen die minder willen drinken. Nieuw op het lijstje van goede…

Op zaterdagmiddag 2 december 2006 werd het leven van Wanda Beemsterboer-Avenarius in één klap verwoest. Haar dochter Nadine werd door haar ex-vriend bruut vermoord. In de jaren daarna zocht Wanda naar manieren om het onpeilbare verdriet en gemis een plek te geven. Ze vindt steun in haar gezin, in lotgenoten, in Lourdes en zelfs in een gesprek met de moordenaar van haar dochter. In ‘Mijn dochter is vermoord’ beschrijft Wanda openhartig hoe zij verder moest leven na femicide en hoe rouw, vergeving en zingeving langzaam met elkaar verweven raakten. Het boek is een indringend persoonlijk verhaal en tegelijk een krachtige oproep tot bewustwording rondom geweld tegen vrouwen. ‘Mijn dochter is vermoord’ is verschenen bij Poiesz Uitgevers en is o.a. verkrijgbaar via bruna.nl (€ 23,99).…

‘Ik verwachtte een bedankje, maar kreeg een standje’ “M ijn middelbareschoolvriendin Lia en ik waren hartsvriendinnen. We woonden bij elkaar in de buurt en zaten in dezelfde klas. Zag je mij, zag je Lia en omgekeerd. Op een regenachtige herfstmiddag, toen we luid kletsend naar huis fietsten, ging het mis. We werden aangereden. De automobilist had ons over het hoofd gezien. De ramen van zijn busje waren beslagen. Ik kwam met de schrik vrij, maar Lia raakte zwaargewond aan haar been. Met loeiende sirene werd ze naar het ziekenhuis gebracht. De situatie was ernstig. Er volgde een pittige operatie waarbij haar zwaar beschadigde been gered kon worden. Het herstel was moeilijk. Lia was maanden aangewezen op een rolstoel, die ik natuurlijk met liefde voortduwde. Daarbij viel het me op dat…

“Mijn hele leven is verweven met dieren, en dat is altijd zo geweest. Ik groeide op met katten. Met paarden hadden mijn ouders helaas niets, maar voor mij was een paard alles. Mijn hele slaapkamer hing vol met posters van paarden. Op school werd ik gepest, misschien kwam dat door mijn rossige haar of gewoon omdat ik anders was. Ik ben altijd anders geweest dan anderen. Als kind vond ik dat vervelend, inmiddels weet ik dat het mijn kracht is. Bij dieren voelde ik me op mijn gemak, kon ik mezelf zijn. Na school ging ik langs plekken waar paarden stonden om te vragen of ik mocht helpen met verzorgen. Op mijn tiende kreeg ik mijn eerste verzorgpony. Shetlander Big Foot was het eerste paard in mijn leven. Toen we…

“Het verlangen naar drank ben ik volledig kwijt. Ik ben van niet mógen naar niet wíllen drinken gegaan. Zo onschuldig als ik vroeger dacht, is alcohol absoluut niet. Ik dacht altijd dat ik alcohol nodig had om me te ontspannen, als beloning na een drukke werkdag, onmisbaar bij een gezellig etentje en standaard bij een avondje uit, een borrel of een feestje. Het gevaar van alcohol en de schade die het veroorzaakt, heb ik jarenlang enorm onderschat. Bij ons thuis was alcohol de gewoonste zaak van de wereld. Ik ben ermee opgegroeid. Allebei mijn ouders dronken, mijn moeder raakte zelfs verslaafd. Ikzelf dronk vanaf een jaar of vijftien, zestien. Op mijn achttiende ging ik op kamers in Groningen, waar ik ging studeren. Mijn alcoholgebruik nam een vlucht. Na mijn studie…

“Eigenlijk ben ik nooit ziek. Gelukkig maar, want als ik ergens weinig geduld voor heb, is het wel ziek zijn. Maar er is nog iets anders waardoor ik ziek zijn stom vind. Ik ben namelijk veel minder sterk in het afwenden van hardnekkige, interne dialogen. Ik heb in mijn eerdere columns weleens verteld over de hele trits aan verslavingen die in mijn leven de revue hebben gepasseerd. Een eetverslaving, roken, elke dag wijn ‘moeten’ drinken en shoppen. De meeste verslavingen zijn inmiddels weg. Eten heb ik niks meer mee, ik rook niet, ik drink niet en shoppen… ach, af en toe heb ik een opleving, maar ook dat valt mee. Tot ik ziek ben blijkbaar. Ik lig al drie dagen op bed en kom erachter dat mijn glanzende blonde krullen…

VRAAG Hij is gewelddadig Gitte (50) Ik ken Jasmijn al meer dan twintig jaar. We hebben liefdes zien komen en gaan, foute keuzes gemaakt en daar samen om gelachen. Jasmijn had altijd een zwak voor mannen die meer namen dan gaven, maar wat er nu gebeurt, voelt anders. Ze woont nu ruim een jaar samen met Henk en in een paar maanden veranderde ze van een leuke, vrolijke vrouw in een onzeker muisje. Waar ze vroeger vrijuit sprak en lachte, weegt ze nu haar woorden. Ze schrikt als haar telefoon gaat als we samen koffiedrinken. Als het een bericht of een telefoontje van Henk is, gaat ze direct daarna naar huis. Laatst kwamen ze samen een avondje borrelen en ik zie hoe onzeker hij haar maakt. Henk noemt zijn opmerkingen…

DEZE KEER: Annet mist haar overleden man en zoon INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Het klinkt heel ongezellig, maar wat ben ik blij dat de feestdagen weer voorbij zijn. Mijn man is twaalf jaar geleden overleden aan kanker en drie jaar geleden is mijn enige zoon me ontnomen door een autoongeluk. Ik hoef jou niet te vertellen hoe eenzaam ik me voel. Je antwoorden in Mijn Geheim getuigen altijd van medeleven, daarom schrijf ik je. Nu weer een leeg jaar in van eenzaamheid en pijn en maar proberen te blijven lachen, want anders word ik nergens meer uitgenodigd. Zo werkt het. Na een jaar moet het huilen wel ophouden, vindt men. Kun jij misschien een boodschap voor me doorkrijgen? Een klein houvast van mijn man en kind? Ik zou je heel…

Even afstand Ik ben iemand die het nieuws altijd op de voet volgt. Elke talkshow keek ik en iedere ochtend las ik twee kranten. Maar de laatste tijd merkte ik dat het me steeds zwaarder begon te vallen. Ik sliep slechter, voelde me onrustig en kon het allemaal niet meer loslaten. Dus was mijn goede voornemen: minder nieuwsberichten tot me nemen! Niet alles meer volgen, niet elk pushbericht openen. Ik ben er meteen mee begonnen en ik merk dat het me veel rust geeft. Ik laat me niet meer zo meeslepen. De wereldproblemen zijn er nog steeds, maar het leven is zo een stuk lichter. Marijke, 54 WINNEN Vrolijke… voeten In januari kunnen we allemaal wel een beetje extra vrolijkheid gebruiken en die vind je, verrassend genoeg, gewoon… aan je…

“Met aan de ene kant een rotswand en een diepe afgrond aan de andere kant, stuurde Willem-Paul (42) de auto zo snel mogelijk door de haarspeldbochten. Het was die nacht pikkedonker en het had net geregend. Plots verscheen er zelfs een hert op de weg, dat net zo hard van ons schrok als wij van hem. Pas na twintig minuten bereikten we zo de voet van de berg, waarna Willem-Paul het gaspedaal nog dieper intrapte. Met Keave (6) en Kai (2) op de achterbank, raasden we vervolgens met honderdtachtig kilometer per uur over de tolwegen. Ondertussen volgden de weeën elkaar steeds sneller op. Ik had al twee kindjes op aarde gezet, dus ik kende dit gevoel. Het ziekenhuis in Genua was zeker nog een uur rijden. Dat gingen we nooit…

www.strohuisje.nl “Het begon veertien jaar geleden als een soort rouwverwerking en groeide uit tot een nieuwe traditie. De moeder van een collega overleed. Een groot verdriet voor mijn collega en natuurlijk vingen wij, de drie vrouwen van de redactie waar wij werkten, haar werk op, terwijl zij haar moeder naar haar laatste rustplaats bracht. Toen de eerste rouw voorbij was, het huis leeggeruimd en de spullen verdeeld, bleek mijn collega de nieuwe trotse eigenaar van een stacaravan in Noordwijk. Het plan werd geboren. Dit werd ons glamping-weekendje. Nadat we het magazine naar de drukker hadden gestuurd, toerden we met zijn viertjes richting Noordwijk met flessen prosecco, veel te veel hapjes, een dvd en onze slaaptasjes. En dat bleven we doen. Jaar in, jaar uit. Hiervoor waren we vooral collega's met…

“Oud en Nieuw is een bijzonder moment. Niet omdat er vuurwerk is of omdat de oliebollen ons collectief twee kilo zwaarder maken, maar omdat iedereen ter wereld min of meer hetzelfde doet: aftellen naar iets nieuws. Alleen hoe we dat doen, verschilt nogal per cultuur. In Nederland draait het meestal om vuurwerk, samenzijn, oliebollen, champagne, glitterjurken die je na één avond nooit meer draagt, en goede voornemens waarvan we weten dat ze precies 3 januari halen. Als je geluk hebt: 5 januari. In Marokko was Oud en Nieuw vroeger vaak gewoon een normale dag. Geen knallen, oliebol of vuurwerkshow. Mijn moeder vertelt dat ze op 1 januari gewoon naar haar werk ging, niets bijzonders. Eenmaal in Nederland heeft ze elk jaar trouw Oud en Nieuw gevierd met ons. Moslims hebben…

De documentaire ‘Folktales’ van filmmakers Heidi Ewing en Rachel Grady neemt de kijker mee naar het uiterste noorden van Noorwegen. Op de Pasvik Folk High School, 200 mijl boven de poolcirkel, kiest een groep tieners voor een onconventioneel tussenjaar: geen klassikale lessen of schermen, maar hondensleeën, overleven in de Arctische wildernis en leren vertrouwen op elkaar en op een loyale roedel Alaskan husky's. Onzekerheid en weerstand veranderen langzaam in zelfvertrouwen, persoonlijke groei en een diepere verbondenheid met de natuur en elkaar. Een film die zowel ontroert als inspireert. Vanaf 1 januari 2026 te zien in de bioscoop.…

“Voor mijn werk reis ik veel met het openbaar vervoer. In de trein lees ik een - papieren - boek, meestal ben ik de enige. Het gros van de mensen om me heen zit op hun telefoon te kijken en heeft totaal geen oog voor wat er om hen heen of buiten gebeurt. Als ik van de bus naar de metro loop en om me heen kijk, zie ik overal oortjes en telefoons. Mensen kijken niet naar elkaar of om zich heen, de meesten zijn volledig gefocust op hun schermpje. Ik voel een soort triestheid als ik dat zie. Wat voor maatschappij zijn we geworden? Onderzoek wijst uit dat mensen gemiddeld negen uur per dag op hun smartphone zitten en dat tachtig procent hiervan daar tevreden mee is. Er zijn…

“Alsof we het niet druk genoeg hadden met de feestdagen, had mijn vader tussendoor zijn laatste verjaardagsfeest ingepland. Hij had ruim veertig mensen uitgenodigd in een all-you-can-eatrestaurant bij ons in de buurt. Zijn uitvaart wil hij besloten houden, heeft hij gezegd. ‘Veel te duur, die poppenkast. Laten we een feestje geven waar ik zelf ook nog een beetje van kan genieten.’ Ik vond het een prachtig idee en het pakte ook goed uit. Iedereen was er, de sfeer was luchtig en het eten was verrassend goed. Mijn vader was alleen wel heel benauwd. Ik zag hem naarmate de avond vorderde steeds meer aftakelen en uiteindelijk vertrok hij dan ook iets eerder dan gepland. Net als mijn moeder, die hij ook met haar partner had uitgenodigd. Het was wat dat betreft…

“Ik heb er talloze aan mijn bureau gehad: schimmige zakenlui, malafide ondernemers, creatieve boekhouders, noem ze maar op. Ik werk bij een organisatie die hun doopceel licht, na verdenkingen van financiële wanpraktijken. Het is dan aan mij en mijn collega's om onderzoek te doen naar de boekhouding, transacties en de getuigenissen van de betichte persoon. Twee jaar geleden kwam het dossier van Marcus M., zoals ik hem zal noemen, op mijn bureau. M. was een zakenman die het niet erg nauw leek te nemen met het betalen van belastingen. Hij had een concern in interieurbouw, met stevige voet aan de grond in de zakelijke markt. De omzet moest aanzienlijk zijn, maar vloeide af naar een ondoorzichtig web van dochteren nevenonderneminkjes. Uit mijn eerste blik op zijn dossier concludeerde ik te…

‘Jezelf vergeven… Je magische hart doet dat voor jou, daar mag je op vertrouwen’ “Ik heb genoeg dingen meegemaakt in mijn leven waar ik mezelf voor heb kunnen vergeven. Laatst nog, toen ik op mijn kleinzoon paste. We zouden samen naar buiten gaan. Ik rende gauw nog even naar binnen om iets te pakken. Mijn kleinzoon liep achter me aan, maar dat zag ik niet. Wel hoorde ik ineens een gil en daarna barstte hij in huilen uit. Zijn handje zat tussen de deur. Op dat moment voelde ik me echt verschrikkelijk. Ik had dit moeten voorkomen, was mijn eerste gedachte. Gelukkig viel het allemaal mee: hij stopte vrij snel met huilen, ik heb een zalfje op zijn vinger gesmeerd en verder heeft hij er niets aan overgehouden. Op een…

➜ Veilige plek Ik snap je angst om haar kwijt te raken, maar zwijgen is gevaarlijker dan voorzichtig benoemen wat je ziet. Blijf haar een veilige plek bieden en zeg duidelijk dat geweld nooit normaal is. Laat haar weten dat je er altijd bent, zonder oordeel. Het is het belangrijkste dat ze weet dat iemand haar gelooft en naast haar blijft staan, wat er ook gebeurt. M. ➜ Laat haar niet vallen Als je zwijgt, bescherm je Henk meer dan Jasmijn. Hier moet je iets mee. Laat vooral blijken aan Jasmijn dat je haar nooit zult laten vallen, wat er ook gebeurt. Het lijkt erop dat ze zich schaamt en ze de schuld bij zichzelf zoekt, maar blijf haar vertellen dat liefde nooit pijn zou moeten doen. Soms duurt het…