Inhoudsopgave van Editie 25 - 2025 - Mijn Geheim

Er valt niet aan te ontkomen, zo in de aanloop naar Kerstmis krijg je een tsunami aan kerstsfeer over je uitgestort: straten met kerstverlichting, radiostations die alleen nog maar kerstmuziek draaien, winkels in kersttooi, kerstcommercials op tv… Je hebt mensen die kerstmis haten, die het een schijnheilige nepvertoning vinden, en mensen die het fantastisch vinden. Ik behoor tot de laatste groep, ik hou van het sprookje, van de lichtjes, de gezelligheid. Ik heb serieus eens met een vriendin op een paradijselijk strand op de Bahama's gelegen in augustus en tegen haar gezegd: ‘Ik heb zin in Kerstmis.’ Vriendin, net zo'n grote fan als ik, schoot in de lach en riep ‘Ik ook!’. Dat ze vorig jaar ook nog op eerste kerstdag haar eerste baby kreeg, noemen we een cadeautje van…

‘‘Er hing vroege vorst in de lucht en ik besloot enkele tuinplanten binnen te halen voor hun overwintering. Ik stond op de drempel van de achterdeur aan een zware plantenbak te sjorren en hoorde mijn man thuiskomen. Het geluid van de voordeur die in het slot viel, klonk niet anders dan anders. ‘Ha schat, help me even tillen. Deze moet naar de serre,’ zei ik zonder op te kijken. Bas stond achter mij in de keuken en zei: ‘Laat die planten maar.’ Slechts minuten later was mijn wereld ingestort. Hij was koel en afstandelijk toen hij zei dat hij niet langer van me hield. Hij zei dat de waarheid hard was, maar gezegd moest worden. Hij had een gemeubileerde flat geregeld waar ik naartoe kon. Met de kinderen, want die…

“Toen ik na al die jaren mijn moeder eindelijk weer ging zien, was ik 44 jaar en inmiddels zelf moeder van twee prachtige dochters. Het was dan ook niet gek dat de zenuwen door mijn lijf gierden. Mijn moeder woonde tweeënhalf uur rijden bij me vandaan. Toch heb ik ruim vier uur over die rit gedaan. Eerst omdat ik bij zo'n beetje elk tankstation stopte voor koffie. Vervolgens reed ik verkeerd. Vlak bij haar huis heb ik de auto nog langs de kant van de weg gezet. Om rustig te worden en mezelf moed in te spreken. Toen ik aan kwam rijden, stond mijn moeder voor het huis te wachten, in een paarse jurk, met bloemen in haar hand. Onze omhelzing had eerst iets ongemakkelijks, maar al snel was het…

“Nee, maar echt. Is het alweer kerst?! Althans, nu ik dit schrijf is het bijna kerst. Gisteren stuurde een single vriendin van me nog een voiceapp dat ze zó geen zin had in de feestdagen. Ze voelde zich op voorhand al eenzaam en ellendig. De voorgaande jaren heb ik dat gelukkig al van me afgegooid, maar nu… - hou je vast (en vertel het niet verder!) - heb ik zelfs zin in de kerstdagen. Ik sta er zelf ook versteld van. Ergens ben ik in het afgelopen jaar gegroeid van ‘het kan me geen r*k schelen’ naar ‘oeewww leuk!’. Ik trap dit jaar af met een gezellige kerstborrel van een grote klant in het bedrijfsleven waar ik veel voor werk. De sfeer is er altijd top én mijn gay bestie…

“Al jaren zet ik mij in voor Rocking Up X-Mas, een stichting die in de weken voor kerst gezinnen verrast met een kerstpakket. Wat ooit klein begon, is uitgegroeid tot een organisatie met acht locaties verspreid over Nederland. Als voorzitter ben ik onder meer betrokken bij de contacten met leveranciers, fondsenwerving en samenwerkingen met andere organisaties. Daarnaast ben ik locatiemanager van de locatie Den Haag, waar ik samen met vrijwilligers de pakketten samenstel en bezorg. Dat laatste vind ik misschien nog wel het mooiste, omdat ik dan van dichtbij zie wat voor verschil we maken. Onze pakketten bevatten alles voor een compleet kerstdiner: de ingrediënten voor een driegangendiner met een recept van een chef-kok, ontbijtproducten, iets lekkers voor bij de koffie en cadeautjes voor de kinderen. Soms voegen we ook…

“Van kleins af aan zei ik al dat ik later in het buitenland wilde wonen. Ik ben uiteindelijk toerisme gaan studeren en heb veel gereisd. Ook deed ik in verschillende landen vrijwilligerswerk, onder andere in Kenia. In 2011 ontmoette ik daar Bosco. Hij werkte als social worker in het weeshuis waar ik vrijwilligerswerk deed. De vonk sloeg over en we trouwden. In 2015 emigreerde ik naar Kenia, met het idee om daar voor altijd te blijven. De situatie veranderde echter toen acht jaar geleden ons eerste kind, onze dochter Jaslyn, werd geboren. In Nederland konden we ons kind meer veiligheid en stabiliteit bieden dan in Kenia. Bovendien kon ik in Kenia niet werken, daar heb je een peperdure vergunning voor nodig. Dat betekende dat een reis naar familie in Nederland…

DEZE KEER: Ellen heeft last van geroddel in haar dorp INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion Mijn vraag is de volgende. Ik ben drie jaar geleden gescheiden. Met mijn ex-man woonde ik in een dorpje in Limburg. Hij heeft mij uitgekocht en daardoor kon ik een leuk appartement in Maastricht kopen. Mijn ex heeft in ons dorp over mij zijn gal gespuwd en allerlei onwaarheden verteld. Zo zou ik volgens hem zijn vreemdgegaan. Daar is niets van waar. Ik was blij dat ik uit het dorp weg kon, want ik werd met de nek aangekeken. Alsof het zo moet zijn, ben ik een jaar geleden een man uit het dorp waar ik gewoond heb, tegengekomen. Het gaat goed tussen ons. Mijn nieuwe vriend wil echter dat ik bij hem kom wonen. Kan…

“Hoe leven mensen verder nadat hen iets verschrikkelijks is overkomen? Dat leek me altijd al een mooie invalshoek voor een interviewserie. Toen mijn collega bij de Volkskrant in 2023 stopte met de rubriek ‘Leven na de dood’, heb ik gemeld dat ik hem graag over wilde nemen. In mijn nabije omgeving kende ik een echtpaar van wie de dochter zelfmoord had gepleegd, ze was toen zestien. Dat heeft mij destijds enorm aangegrepen. Ik dacht vaak: hoe zal het met ze gaan, hoe moet je dan verder? Op de een of andere manier raakte het me verschrikkelijk. Ik heb altijd met bewondering gekeken hoe ze verder zijn gegaan. Daardoor heeft de rubriek voor mij een beetje dezelfde invalshoek: hoe red je het? Wat helpt? En wat biedt troost? Ik krijg regelmatig…

“Op mijn tiende, toen ik bij mijn pleegouders ging wonen, werd ik herboren. Bij hen begon mijn leven eigenlijk pas echt. Ik werd er het kind dat ik al jaren had moeten zijn, en kreeg daar alle ruimte toe. Terwijl andere meiden op die leeftijd hun poppen al aan de kant leggen, haalde ik alle verloren tijd met speelgoed in. Ik had dat tot dan toe nooit gehad. Ik werd geboren in een ziekenhuis dat mijn moeder maar ternauwernood wist te halen. Toen de weeën begonnen, lag ze in een steeg bij te komen van een heroïnerush. Een oplettende passant zag dat haar vliezen waren gebroken en heeft een ambulance gebeld. Een paar uur later zag ik het levenslicht. De eerste maanden van mijn leven moest ik afkicken van het…

“Mijn eerste huisdier was Flodder. Ze kwam in mijn leven toen ik een jaar of zes was. Flodder was een lapjespoesje dat bij ons in de buurt rondzwierf. Mijn moeder haalde haar in huis omdat mijn zusje zo van haar geschrokken was. Dat een kind zo bang was voor een katje, vond mijn moeder niet oké. Daarom besloot ze het maar in huis te halen. Mijn moeders plan werkte, al snel was mijn zusje niet bang meer voor katten. Tussen Flodder en mij was het liefde op het eerste gezicht. Ze was wijs, eigenwijs, dapper en eenkennig, in één woord fantastisch. We werden onafscheidelijk en groeiden samen op. Waar ik was, ging Flodder. Ze was de eerste met wie ik mijn toekomstdroom deelde en tegen wie ik vertelde dat ik…

“In de coronatijd ging ik aan de slag als vrijwilliger voor een organisatie die was opgezet met hulp van de kerken in onze stad. Dat vond ik zo leuk dat ik na de coronaperiode graag vrijwilligerswerk wilde blijven doen. Dus toen ik een paar jaar geleden de kans kreeg om deel te nemen aan Broodnodig, een project voor minderbedeelden en dak- en thuislozen in de stad, greep ik die aan. In de Bijbel staat: draag zorg voor de armen, de kwetsbaren en de zwakkeren in de samenleving. Daar wilde ik in mijn vrijwilligerswerk graag de focus op leggen. Ik heb zelf een heel goed leven, altijd gehad ook. Ik ben gezond, ben gelukkig met mijn partner, met wie ik vier kinderen kreeg, en heb leuk werk als ambulant hulpverlener. Ik…

“Ons gezin bestond uit vier kinderen: na mijn oudste broer kwam mijn geadopteerde broer, dan ik en daarna mijn jongste broer. Ik kom uit een normaal gezin, we waren niet rijk, maar hadden alles. Mijn moeder was altijd thuis, zij was huisvrouw. Mijn vader was vaak weg, hij werkte als leraar en was in zijn vrije tijd actief als vrijwilliger in de sport. Onno kwam in ons gezin toen hij ongeveer tien maanden oud was, drie jaar voordat ik geboren werd. Onno was geboren in Zuid-Korea en verbleef onder slechte omstandigheden in een weeshuis daar. De beslissing van mijn ouders om een kindje te adopteren werd ingegeven door oprecht idealisme: ze wilden een kind een beter leven geven. Alles wat mijn ouders deden, hebben ze met de beste intenties gedaan,…

“Jelle was een voorbeeldig kind. Dat zei iedereen. Zijn juffen en meesters, zijn trainer op de voetbal, zijn gitaarleraar en elke oppas die we ooit in huis hadden. Hij kon uren rustig met zijn lego spelen, sliep goed en at alles. ‘Als alle kinderen waren zoals Jelle, wilde ik er wel tien’, zei mijn man altijd. Zijn oudere broer Roel was een heel ander verhaal, aan hem hadden we onze handen vol. Hij kwam altijd thuis met een scheur in zijn broek, modder tot aan zijn kruin en een kapotte knie. Ik had een eigen zaak en maakte lange dagen en mijn man was vaak van huis voor zijn werk bij Defensie. Voor de jongens hadden we altijd oppas aan huis, die er was als ze uit school kwamen, om…

‘IK HEB EEN MINNAAR, EN MIJN VRIEND WEET ERVAN’ “Mijn vriend en ik zijn altijd al heel erg verschillend geweest. Ik ben extravert, hij is een binnenvetter. Ik laat mij leiden door emoties, hij is de rationele van ons twee. We vullen elkaar mooi aan, vond ik altijd. Toen we zo'n vijf jaar een relatie hadden, struikelden we voor het eerst over onze verschillen. Ik maakte een overlijden in mijn familie mee en we gingen hier totaal tegengesteld mee om. Ik had behoefte aan emotionele steun, aan iemand die mijn verdriet meebeleefde. Mijn vriend was daar niet toe in staat. Niet uit onwil, weet ik nu, maar doordat hij simpelweg anders in elkaar steekt dan ik. Hij kon niets met de enormiteit van mijn verdriet, hij sloeg er totaal door…

‘Ik ga het hospice zo bellen en dan vraag ik of zij contact met uw dochter opnemen.’ De huisarts kijkt ons meelevend aan, zonder zwaarmoedig te worden. Ze is ontzettend lief en daadkrachtig. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat het allemaal zo snel zou gaan. Ik had me deze kerstperiode toch anders voorgesteld. Mijn vader bedankt de huisarts en samen lopen we de spreekkamer uit. ‘Nou, dan moeten we maar een bedrijf inhuren om mijn huis leeg te halen. Ik moet mijn ANWB-lidmaatschap ook nog opzeggen. En ik ga even mijn pincode voor jou opschrijven, dan kun je tenminste bij mijn geld komen.’ Wat hij zegt vind ik grappig en tragisch tegelijk. Alsof een ANWB-lidmaatschap nu belangrijk is. En alsof het zo werkt dat met het overdragen van een…

“December is voor heel veel mensen een donkere maand. Het is een maand waarin veel mensen worden geconfronteerd met eenzaamheid. Mijn man Gerard en ik hebben samen een bedrijf en in ons werk wilden we daar iets mee doen. Met onze diensten en begeleiding willen we de wereld een beetje mooier maken. Dat doen we bijvoorbeeld door energetisch werk, maar ook door het aanbieden van creatieve workshops. Het gaat daarbij vooral om bewustwording en reflectie. Je bent niet alleen creatief bezig, je werkt ook aan jezelf. Ik heb het zelf in mijn jeugd niet makkelijk gehad, dus ik weet hoe belangrijk het is om aan jezelf te werken. En omdat ik dat zelf heb gedaan, kan ik nu ook anderen daarin begeleiden. Als je mij nu ziet, is het moeilijk…

VRAAG Onopgevoed Jeanne (64) Oma zijn vind ik geweldig. Mijn kleindochter Elizabeth is inmiddels bijna vijf en haar broer Boris is net acht geworden. Ik heb altijd graag opgepast. Al sinds ze baby zijn, spring ik bij. We zien elkaar elke week wel een keer, soms meer. Die momenten zijn me dierbaar. Toch merkte ik de laatste tijd dat er iets begint te wringen. In deze periode, rondom al die feestdagen, is het nog duidelijker: de kinderen kunnen veel te veel hun gang gaan. Lily, onze dochter, en haar man Rikkert grijpen zelden in. Als Boris zijn zusje plaagt of als Elizabeth haar eten weigert, maakt Lily hooguit een opmerking, maar verder niets. Rikkert houdt zich helemaal afzijdig. Hij zit soms meer op zijn telefoon dan dat hij met de…