Inhoudsopgave van Editie 20 - 2025 - Mijn Geheim

Onlangs was ik weer in Friesland, in het dorpje waar mijn moeder is geboren en waar mijn opa en oma - pake en beppe in het Fries - woonden in een wit huisje aan de rand van het dorp. Weilanden zover het oog reikte aan de ene kant en het oeroude kerkje met wat huizen eromheen aan de andere kant. Pake had zijn boerderij verkocht en hield nog wat koeien op een naburig weiland en kippen op het erf. Mijn broertje en ik waren er elke schoolvakantie. We zwierven door de weilanden, vielen in sloten, werden opgejaagd door zwanen en trokken er 's morgens bij het krieken van de dag op uit om te gaan vissen in de slootjes. Aan die heerlijke tijd kwam abrupt een eind toen pake en…

“Werken in de zorg heb ik niet van huis uit meegekregen. Mijn vader heeft een eigen kozijnenbedrijf, mijn moeder is receptioniste geweest en mijn zus doet sociaal werk. Ik wist nog niet wat ik wilde en deed een opleiding voor verkoper reizen, maar toen ik via een stage bij een dagtriporganisatie terechtkwam die ook uitjes voor ouderen organiseerde, ontdekte ik hoe leuk ik het werken met ouderen vond. Ik heb echt een zwak voor oude mensen. Ik vind het heerlijk om voor hen te zorgen. Ik besloot de opleiding verzorgende te gaan volgen en dat was de juiste beslissing. Dit is mijn droombaan. In de zorg werken is zwaar, soms moeilijk maar vooral ontzettend leuk. Het is veel meer dan alleen maar billen wassen. Ik werk in een verzorgingshuis waar…

“Ik denk dat ik een burn-out heb. Ik heb morgen een afspraak met de huisarts.’ Ik heb een van mijn beste vriendinnen aan de telefoon en zij heeft de afgelopen maanden op haar werk een belachelijk drukke tijd gehad, vertelt ze. Ze is nu ruim een week vrij en gisteren moest ze bijna huilen toen haar favoriete koekjes in de supermarkt uitverkocht waren en dat dit voor haar hét teken was om aan de bel te trekken. Ik luister en leef mee en nodig haar meteen uit bij me te komen eten. Dit weekend heeft ze tijd. Als ik haar ophang, heb ik spijt. Het komt me eigenlijk helemaal niet uit. Ik had dit weekend eigenlijk voor ons gezin vrij willen houden. En daarbij merk ik dat ik ook een…

“Mijn vrouw Linde had al veel langer een kinderwens. Ik wist het niet zo goed. En ja, misschien had ik nog wat wilde haren die ik eerst kwijt wilde raken. Maar het was nog meer dat ik kinderen een heel grote verantwoordelijkheid vond. Ik voelde me daar emotioneel nog niet klaar voor. Zeker vanuit mijn vak als psycholoog weet ik hoezeer je een kind kunt beschadigen tijdens de opvoeding, dat wilde ik niet op mijn geweten hebben. Daarom is het onderwerp een tijdlang van tafel geweest. Linde wist dat ik er nog niet aan toe was en zelf twijfelde ze af en toe ook. We vertelden onszelf: we hebben tijd. Later heb ik mezelf voor die nonchalance voor mijn kop geslagen. Waren we maar eerder begonnen. Toen ik 34 was…

‘Op mijn vensterbank voltrok zich een wonder’ “Na de dood van moeder haalde ik samen met mijn man en broer haar huis leeg. Wat was ik gelukkig geweest hier. Mijn broer en ik waren nog klein, toen mijn ouders gingen scheiden. Ik heb niet veel herinneringen aan mijn afwezige vader, maar aan mijn dappere moeder des te meer. Na jaren avondschool en deeltijdstudie ontworstelde ze zich aan de bijstand en vond een goede baan. Eindelijk kon ze ons geven wat we verdienden, zei ze trots. In werkelijkheid had ze ons ondanks de financiële beperkingen altijd al alles gegeven. Haar liefde, aandacht en onverwoestbare positiviteit waren grenzeloos. Mijn moeder was mijn grote voorbeeld. Haar verliezen deed verschrikkelijk veel pijn en doet dat nog steeds. Bij het leegruimen van mijn moeders huis…

Judith (45) deelt haar privéleven met haar man, Australische herders Rocco en Thiska, poes Capri en zijdehoenders Kuifje en Bollie. “Ik houd ontzettend veel van dieren en vlieg al heel lang als stewardess over de hele wereld. Van sommige vluchten weet je dat je passagiers vervoert naar bestemmingen waar dierenleed in stand wordt gehouden om toeristen te vermaken. Het ritje op de olifant, de selfies met wilde dieren, het is een wreed verdienmodel over de rug van weerloze dieren. Achter die ‘fijne ervaring’ voor de toerist gaat een hel voor het dier schuil en het zou goed zijn als mensen zich dat realiseren. Het is niet altijd onwil. Soms willen mensen echt wel leren, maar is het onwetendheid. Wat mij raakt is de laksheid waarmee sommigen met dieren omgaan. Mensen…

“Ik ontdekte al vroeg dat het bij ons thuis anders ging dan bij m'n vriendinnetjes. In mijn eerste drie levensjaren was mijn moeder er helemaal niet. Ze worstelde met een postnatale depressie en moest herstellen van kanker. Mijn vader was een hardwerkende man. Hij was kostwinner en bijna nooit thuis. Toen mijn moeder werd opgenomen, woonden mijn drie jaar oudere zus en ik tijdelijk bij mijn tante. Toen we later weer thuis kwamen, liep ik altijd op mijn tenen. Mijn moeder kon explosief reageren op iets kleins. Ook zei ze vaak dingen in de trant van: ‘Voor jullie zorgen is heel lastig. Daar mogen jullie me best een beetje bij helpen.’ Ze legde heel veel verantwoordelijkheid bij ons neer. Soms liep ze ook gewoon het huis uit. Dan keken mijn…

VRAAG Vaderfiguur Shirley (31) Ik heb een fantastisch jochie van zeven: Jayden. Hij is slim, gevoelig en zit vol vragen. De laatste tijd vraagt hij vooral naar zijn vader. Maar hij is het gevolg van een vakantieliefde. Zijn vader woont in het buitenland en wil geen rol spelen in zijn leven. Dat hoeft ook niet, maar ik merk dat Jayden wel een vaderfiguur mist. Hij groeit op in een omgeving vol vrouwen. Mijn vader is overleden en mijn twee zussen, allebei ook alleenstaand, hebben dochters. Mannen ziet hij nauwelijks. Laatst had mijn zus een korte relatie en Jayden klampte zich meteen vast aan die man. Hartverwarmend, maar ook pijnlijk toen het een paar maanden later uit was. Zelfs bij de supermarkt zie ik hoe hij opbloeit bij de vakkenvuller die…

Viva la Vida Voor haar boek ‘Viva la Vida’ voerde schrijfster Felicita Vos gesprekken met vrijwilligers, adoptiegezinnen en activisten die zich het lot aantrekken van galgo's en podenco's, de getraumatiseerde jachthonden uit Spanje. Zodra het jachtseizoen voorbij is wordt een groot deel gedumpt of vermoord. In Spaanse shelters wordt 24/7 gewerkt om de mishandelde honden te redden, te rehabiliteren en te laten adopteren. De hartverwarmende verhalen en prachtige fotografie laten de onverwoestbare band tussen mens en hond zien. ‘Viva la Vida’ van Felicita Vos verschijnt op 2 oktober bij uitgeverij De Kring en kost € 24,99. De opbrengst van het boek komt ten goede aan de Spaanse shelter Galgos del Sol. Adventboek A Heart for Christmas ‘A Heart for Christmas’ van Sophie Jomain is een (Nederlandstalig) adventboek: het leest als…

“Het moment dat ik op die bewuste vrijdagmiddag op mijn werk door Juul werd gebeld, staat me nog helder voor de geest. In tranen vroeg ze me of ik alsjeblieft naar huis wilde komen. Daar trof ik Juul vervolgens in foetushouding in een hoek van de bank aan, huilend en creperend van de pijn. Vanwege haar drugsverslaving werd ze ambulant behandeld. Dat ging een paar maanden goed. Tot ze de verleiding niet langer kon weerstaan. Inmiddels had het verdovende middel ketamine zo veel schade aangericht aan haar blaas, dat ze krom liep van ellende. Zelfs gewoon zitten was geen optie meer. Bovendien woog ze nog amper vijfenveertig kilo en had haar lijf niets meer bij te zetten. ‘Ik wil niet meer,’ zei ze. ‘Ik ben klaar.’ Het was hartverscheurend om…

‘DIE ANDER GEEFT ME DE AFFECTIE DIE JOOST ME NIET KAN GEVEN’ “Dat het niet lukte een intieme, emotionele band met mijn vriend Joost op te bouwen, heb ik lange tijd mijzelf verweten. Had ik de lat te hoog liggen voor een relatie? Ik begon te denken dat mijn beeld van hoe twee geliefden met elkaar verbonden zouden moeten zijn, te romantisch was. Veel ervaring had ik niet met relaties, dus ik kon niet goed vergelijken. En Joost zelf leek geen enkel probleem te hebben met hoe wij communiceerden. ‘We kunnen het toch overal over hebben?’ zei hij. En dat was in feite ook zo. Toch leek zijn echte betrokkenheid vaak ver te zoeken. Hij vroeg zelden uit zichzelf hoe het met mij ging, bijvoorbeeld toen ik met een nieuwe…

“Vroeger dacht ik er niet zo over na. Het woord blank hoorde ik overal. Sneeuwwitje was ‘blank van huid’, onze buren waren blank en in geschiedenisboeken ging het over ‘blanke mensen’ en ‘niet-blanken’. Het klonk gewoon neutraal. Niemand leek erbij stil te staan. Tot ik ouder werd, zelf steeds bewuster werd van mijn identiteit en ik ineens in de ogen van de maatschappij ‘donker’ of ‘gekleurd’ bleek te zijn. En toen voelde dat woord helemaal niet meer zo neutraal. Het begon te jeuken. Want blank betekent letterlijk schoon, puur en onbevlekt. En laten we eerlijk zijn: wat zegt dat automatisch over de rest? Over mij? Ben ik dan niet schoon of puur, omdat ik bruin ben? Een klein woordje, maar met een grote lading. Hoe vaker ik het hoorde, hoe…

DEZE KEER: Diny wil het contact met haar moeder herstellen INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Ik ben een vrouw van 42 jaar, gescheiden, geen kinderen. Ik weet van mezelf dat ik niet makkelijk ben. Helaas heb ik in mijn jeugd veel meegemaakt. Mijn vader heeft mijn moeder meerdere malen mishandeld en ik heb dat als kind meegemaakt. Tot ik 12 werd, toen heeft mijn moeder de scheiding aangevraagd en dat is een enorme ellende geweest. Met name voor mijn moeder. Ik ben hierdoor getraumatiseerd en gediagnostiseerd met PTSS. Ik heb mijn moeder van alles de schuld gegeven en dat was fout. Dat zie ik in door therapieën en een opname in het GGZ. Ik heb zoveel nare dingen tegen haar gezegd, terwijl ze altijd goed voor me is geweest. Ik heb…