Inhoudsopgave van Editie 16 - 2025 - Mijn Geheim

Ooit, in een ver verleden, toen ik nog een ‘razende reporter’ was, mocht ik wereldster Céline Dion interviewen. Het was een internationaal big event en vond plaats in Las Vegas, de stad van glitter en glamour. De aanleiding was een nieuw parfum dat Céline op de markt had gebracht, ze verbleef in Las Vegas omdat ze daar haar nieuwe shows zou gaan brengen. Niet zolang daarvoor was ze ook nog moeder geworden - een lang gekoesterde wens die niet zonder moeite in vervulling was gegaan. De bijeenkomst met journalisten van over de hele wereld vond plaats in Caesars Palace en kosten noch moeite waren gespaard om een onuitwisbare indruk op ons te maken. En dat lukte, bij mij in elk geval, ik vergaapte me aan alle pracht en praal en…

Singlereis? Sinds drie jaar ben ik weduwe en dit voorjaar was ik zover dat ik weer op vakantie wilde gaan. Mijn man en ik gingen altijd met de caravan op pad, maar dat was voorbij. Ik wilde een busreis proberen. Niet speciaal voor singles, ik had geen zin in gedoe. Ik koos voor een ‘gewone’ busreis, naar Italië. Het is een mooie vakantie geworden, al waren er vaak momenten waarop ik me alleen voelde. Mijn reisgenoten waren allemaal stellen, op twee na. Maar die twee waren zulke dikke vriendinnen, dat ze ook wel een stel leken. Het was confronterend om hier alleen tussen te zitten. Volgende keer ga ik toch een reis proberen met mensen die ook alleenstaand zijn, hopelijk tref ik dan toch meer gelijkgestemde zielen. Anneke, 72 De…

"Toen ik wat jonger was, bouwde ik een relatie langzaam op. Eerst ging ik eens samen met een jongen uit eten. Als we elkaar leuk vonden, eindigde dat in een kus. Heel soms als ik in een wilde bui was, werd er wat gevoeld onder een T-shirt. Daar bleef het bij. Hoe anders is dat nu! Ik date en meestal blijf ik, als het leuk is tenminste, dezelfde avond meteen slapen. Onlangs ging ik een avond op stap met vriendinnen. Eens in de zoveel tijd pakken we een andere stad en boeken ook een hotel. Deze keer waren we in Groningen. Meteen bij binnenkomst zie ik een leuke man staan. We hebben oogcontact. Later als ik met mijn vriendinnen aan een tafeltje zit, wandelt hij op ons af. ‘Kom je…

"Er is een grens overschreden. Ik heb iets gedaan wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: ik heb een kind geslagen. Het was veel meer dan een tik. De afdruk van mijn hand stond op zijn wang. Ik schrok misschien nog wel meer dan hij en schaam me verschrikkelijk. Ik ben moeder van vier kinderen, allemaal jongens. Er zijn momenten geweest dat ze het bloed onder mijn nagels vandaan haalden en ik heb echt wel eens naar ze geschreeuwd, maar geslagen heb ik ze nooit. Ook niet als ik uitgeput was en niets meer kon hebben en ook niet als ze iets deden wat echt niet kon. Zelfs toen de oudste zijn jongste broertje letterlijk de haren uit zijn hoofd trok, kon ik me beheersen. Mijn zus die erbij was…

"In 2009 ging ik samen met een vriendin voor het eerst serieus wandelen. Twintig kilometer per dag liepen we, toen nog zonder rugzak. Na deze tocht is bij mij het wandelvirus echt mega ingeslagen. Ik ging vaker lopen, soms samen met een vriend of vriendin, vaak alleen. Met jezelf, in je eentje zijn vind ik fijn. Wandelen zorgt voor rust, zeker als je in de natuur loopt. De natuur is inclusief, heeft geen oordeel en zal nooit zeggen dat je er niet bij hoort. Je bent er welkom en letterlijk en figuurlijk altijd op je plek. Op een mooie zomeravond vertelde de man met wie ik toen inmiddels al zeven jaar mijn leven deelde, me dat hij was vreemdgegaan. Ik was verbijsterd en geloofde mijn oren niet. Ik had geen…

"Deze column is anders dan wat jullie normaal van mij gewend zijn, lieve lezers. Deze gaat over iemand in mijn leven voor wie ik intens veel respect en bewondering heb: mijn zoon. Hij is geen standaard zestienjarige. Hij houdt niet van feestjes of drinken. ‘Leeg en doelloos,’ noemt hij dat. En daar raakt het. Hij is altijd op zoek naar inhoud. Naar verhalen die ertoe doen. Hij kijkt documentaires, weet alles over dieren, wereldoorlogen, de Amerikaanse politiek. Meneer Google, zo noem ik hem weleens, heeft altijd zijn antwoord klaar. Als hij iets niet weet, dan zoekt hij het op met een soort fanatieke nieuwsgierigheid die me soms verbaast. Anderhalf jaar geleden gebeurde er iets wat geen kind zou moeten meemaken. Zijn vader overleed plotseling. Hij was pas 44 jaar jong.…

www.strohuisje.nl "Voorheen stond Feline vanaf een uur of twaalf al aan de weg als er nieuwe gasten zouden arriveren. Ze begon de zaterdagochtend zelfs een beetje zenuwachtig, zo benieuwd was ze naar haar tijdelijke ‘buren’. Vervolgens trof ik mijn kleine meid gedurende de week regelmatig gezellig kletsend bij een van de huisjes aan. Ze voorzag mensen van tips over de omgeving en vertelde honderduit over haar eigen belevenissen op het Franse platteland. Vijfennegentig procent van onze gasten zijn Nederlands-of Franssprekend en in beide talen is zij prima in staat om je de oren van je hoofd te kletsen. Onze gastenboeken staan volgeschreven over bezoekjes van Feline aan de mensen in de vakantiehuizen, maar tegenwoordig is dat geen standaard meer. Inmiddels is Feline al tien en begint de prepuberteit om de…

"De eerste nacht die ik doorbracht met Dieter voelde echt als zoete wraak. Hier lig ik, moe maar voldaan, vurig bemind. Iemand verlangde naar mij en zal straks, na het ontwaken, weer naar mijn lichaam reiken en het tegen zich aan trekken. Ik word begeerd en gezien. En vooral: nu staan we quitte. Mijn vriend Cas was anderhalf jaar daarvoor vreemdgegaan, ik had hem nagenoeg op heterdaad betrapt. Ik verzorg cursussen en trainingen in het bedrijfsleven en verbleef in die periode wekelijks van dinsdagmorgen tot woensdagavond in de Randstad. Mijn woensdagmiddagtraining viel onverwacht uit, nadat de directeur van het betreffende bedrijf plotseling overleden was. Uiteraard werden alle activiteiten gecanceld. Ik had mijn vriend nog gebeld en geappt, maar kreeg geen gehoor. Anderhalf uur later reed ik nietsvermoedend onze straat in.…

‘Heb jij WiFi?’ Mijn Israëlische buurman kijkt me vragend aan. Het is de laatste dag van mijn Spaanse schrijfvakantie waarover ik eerder al vertelde. Ik heb geen idee of ik WiFi heb, bij het schrijven van een boek heb ik geen WiFi nodig. ‘Of elektriciteit?’ vervolgt de buurman. Mijn hand reikt naar de lichtknop van mijn buitenterras. Ik druk erop en er gebeurt… niks. ‘Nee, blijkbaar niet,’ antwoord ik en richt me weer op mijn scherm. Mijn Israëlische buurman blijft een beetje staan dralen: ‘Maar wat zou er aan de hand zijn dan?’ Ik haal mijn schouders op. Geen idee, het is Spanje, de stroom valt hier vast wel vaker uit. In de verte komt de host van het landgoed aangerend: ‘De stroom is uitgevallen in het hele dorp! Ik…

"In deze sector heb je twee soorten mannen. Eén: de jongere generatie, die is opgegroeid met het gegeven dat het heel normaal is dat vrouwen in de sport werken. Twee: mannen van rond de zestig met een meer traditionele denkwijze, die stellen dat je die klus vast alleen hebt binnengehaald vanwege je mooie koppie en níet omdat je je sporen hebt verdiend. Bij die mannen denk ik vaak: je ziet mij gewoon als een bedreiging. Toen ik voor de MotoGP werkte, probeerden mannetjes die al twintig jaar ambieerden om zélf in de pit lane te staan zelfs de stoelpoten onder me vandaan te zagen. Ineens stond daar een onbekende, vrouwelijke sportverslaggever, die de kans kreeg om het vak te leren. Ja, in een door mannen gedomineerde sportwereld moet je je…

VRAAG Mama’s kindje Ruby (30) Mijn zoontje Sem is drie jaar en echt een lief kind. Hij is mijn alles. Sinds zijn geboorte ben ik thuisgebleven om er helemaal voor hem te zijn. Omdat ik altijd in zijn buurt ben, is onze band heel hecht. Hij zoekt mij altijd op. Hij houdt mijn hand vast, kruipt op schoot: hij is gewoon heel graag bij me. Het leek me een teken van een sterke band, maar de laatste tijd begin ik daar steeds meer aan te twijfelen. Hij komt nu op een leeftijd dat hij meer interesse zou moeten tonen in leeftijdsgenootjes. Maar als we naar de speeltuin gaan, blijft hij het liefst bij mij. Andere kinderen kijkt hij amper aan. Zelfs zijn nichtje van twee, die onlangs kwam spelen, negeerde…

INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Ik maak me zorgen over mijn dochter. Ze is achttien en ik weet me geen raad met haar. Ze lapt alles aan haar laars. Ik heb totaal geen controle over haar. Haar kamer is een grote chaos. Het stinkt er gewoon. Ze gaat de straat op met vrienden en vriendinnen en de hemel weet wat ze uitvreet. Ik weet wel dat ze blowt, want dat ruik ik aan haar. Ik heb geen rust tot ze weer thuis is en ze heeft maling aan de tijd dat ze thuis moet zijn. Mijn man is niet haar vader en hij zegt dat hij zich niet met haar kan en wil bemoeien. Daarom mail ik jou. Misschien weet jij wat ik kan doen? Veel liefs, Gabriëlla Lieve Gabriëlla, dank…

"De school belde. Of we even wilden langskomen. Als je dat verzoek krijgt, moet er wel iets ernstigs aan de hand zijn. Voor mijn gevoel had dat niet met de scheiding te maken, waarin John (66) en ik verwikkeld waren. Die verliep op zich prima. Wat we wél te horen kregen, overtrof mijn ergste nachtmerries: ‘Weet u dat uw dochter seksueel misbruikt wordt?’ Onze wereld stortte in. Ongeloof, twijfel en wanhoop wisselden elkaar af. Ik kon het niet bevatten. Door wie dan? ‘Door haar opa. Uw vader.’ De ogen waren op mij gericht. Mijn vader? Dat kon toch niet waar zijn? Dit moest een vergissing zijn. Maar kennelijk had Mandy, toen veertien, dit zo verteld en ging het toch echt om mijn vader. Opeens leek mijn jeugd een leugen. Ik…

‘We hadden u, als de kanker alleen in de longen zou zitten, willen behandelen met chemo, immunotherapie en bestraling - met de mogelijkheid op genezing…’ De arts van mijn vader praat heel duidelijk en rustig. Maar in de ‘als’ in zijn zin, klinkt iets onheilspellends. Ik weet zeker dat ie verder gaat met ‘maar’… Ik heb gelijk: ‘Maar uit de MRI van de hersenen die wij gisteren nog gemaakt hebben, kwam iets naar voren dat ons verraste op een onaangename manier. U heeft een uitzaaiing.’ Mijn vader lacht uit beleefdheid en zoekt een beetje naar woorden, zie ik. ‘Daarmee is de kans op een curatieve behandeling verkeken?’ vraag ik. De arts knikt. ‘We kunnen uw vader nu alleen nog maar levensverlengend behandelen. U wordt niet meer beter, maar we kunnen…