Inhoudsopgave van Editie 12 - 2025 - Mijn Geheim

‘De Efteling, wat leuk!’ riep ik enthousiast, toen een vriend van mij vertelde dat hij met zijn twee kleine neefjes een dagje naar de Efteling ging. De laatste keer dat ik de Efteling bezocht was met mijn zoontje van toen elf jaar oud, inmiddels twintig jaar geleden. ‘Dat is een van de redenen dat ik hoop dat ik snel kleinkinderen krijg,’ zei ik tegen de betreffende vriend, ‘dan heb ik tenminste weer een excuus om naar de Efteling te gaan.’ ‘Hoezo,’ zei hij verbaasd, ‘waarom heb je daar een excuus voor nodig?’ ‘Daar laten ze toch geen zestigplussers zoals ik zonder begeleiding van een jong kind naar binnen, joh,’ antwoordde ik lachend, ‘daar ben ik veel te oud voor.’ Dat vond vriendlief de grootst mogelijke onzin en ter plekke nodigde…

Voorbeeldmoeder Mijn moeder had geen gemakkelijke start in haar leven. Haar ouders waren allebei alcoholist en konden niet voor haar zorgen. Ze werd uit huis geplaatst en is verder opgegroeid in kindertehuizen en pleeggezinnen. Nadat ze voor de wet zelfstandig was, zocht ze bescherming in de armen van een verkeerde man, mijn vader. Gelukkig heeft ze op een dag het wijze besluit genomen bij hem weg te gaan. Vanaf die tijd ging het alleen maar beter met haar. Het is haar gelukt om mij en mijn broer een beter leven te geven. Toen we pubers waren, ging ze Spaans studeren en later is ze in Spanje een B&B begonnen. Ze is een voorbeeld voor mij hoe je zelf je kansen in het leven moet creëren, ook, of vooral, als je…

“We hadden al even niets gehoord van Nicole, onze draagmoeder. Voordat Joost en ik op vakantie gingen, was de negende poging om zwanger te worden een feit. Bij alle eerdere pogingen hadden we steeds na een week of twee via de WhatsAppgroep Baby in the making een negatieve boodschap gekregen. Nu bleef het verdacht lang stil. Was geen bericht misschien goed bericht? Later hoorden we dat het toch weer was misgegaan en dat Nicole onze vakantie niet had willen verpesten. Heel eerlijk: de moed zakte me in de schoenen. Vooraf was afgesproken dat we het in ieder geval een jaar de kans zouden geven. Daarna zouden we kijken óf en zo ja, hoe we verder wilden. Die twaalfde poging kwam nu wel heel dichtbij. Misschien was het ons niet gegund…

‘‘Als kind begreep ik iets niet. Iets fundamenteels. Waarom moest ik altijd naar huis als mijn Nederlandse vriendin ging eten? Bij ons thuis was het simpel: als je er bent, eet je mee. Of je nou kwam spelen, je fietsband kwam plakken of gewoon spontaan langskwam, er werd altijd een bordje bij gezet. Maar bij haar ging het anders. Midden in onze barbie-flow riep haar moeder: ‘Zo, wij gaan zo eten.’ Ik glimlachte beleefd, klaar om aan te schuiven. Maar toen zei ze: ‘Dus… het is beter als je nu naar huis gaat.’ Verbaasd en stil liep ik weg. In mijn hoofd bleef maar één vraag hangen: had ik soms iets verkeerds gedaan? Bij ons thuis was dat ondenkbaar. Je bent pas écht gastvrij als je iemand minstens drie keer…

‘Ik wil vandaag een onderbroek aan!’ Verbaasd kijk ik mijn dochter, die ik net wakker heb gemaakt en een luier om wil doen, aan. Gaat het dan nu eindelijk gebeuren? Ze is ruim drieënhalf en daarmee het traagst met zindelijk worden van alle vier mijn kinderen. Bij Sebastiaan, Lotte en Lola was het zo rond hun derde verjaardag in één dag geregeld en ze waren meteen dag en nacht zindelijk, op een incidenteel ongelukje na. Ik zag mezelf daardoor altijd als een soort zindelijkheidsexpert, helemaal als ik andere ouders zag struggelen. We hebben met Olivia al een paar keer geprobeerd haar zover te krijgen, maar dat resulteerde in enorme drama’s. Ik heb zelfs een tijdje het potje middenin de kamer gezet, met een ingepakt cadeau ernaast. Ze taalde er niet…

Sjeel: “Onze vader was een echte levensgenieter en heel eigenwijs, maar op een leuke manier. Als hij iets wilde, dan ging hij ervoor. En hij was zó sportief. Fietsen, wandelen, zwemmen… Hij was altijd bezig en vond het fijn om steeds een nieuw doel voor ogen te hebben. Zijn werk in de jeugdzorg was zijn andere passie. Hij was coördinator voor het Centrum voor Consultatie en Expertise (CCE). Samen met consulenten werkte hij aan oplossingen voor lastige vraagstukken binnen de jeugdzorg. Hij was heel erg betrokken, maar ook recht voor z’n raap. Als hij iets vond, dan zei hij dat. Maar altijd met het doel voor ogen om de zorg beter te maken.” Anouk: “Hij was vooral heel lief en zorgzaam. Voor ons, maar ook voor zijn omgeving. Onze vader…

Lieve Marion, Ik schrijf je ten einde raad. Mijn man Olaf is drie jaar geleden overleden. Hij is jarenlang heel ziek geweest. Hoewel ik hem ontzettend mis, was zijn overlijden een opluchting. Het lijden was voorbij. Ik heb uit dit huwelijk twee kinderen. Joey van 33 en Mae van 28. Met Joey heb ik geen problemen. Een heerlijke jongen. Altijd lief en gezellig. Mae, mijn dochter, is ook een scha, maar we botsen vaak, om niets. Ze woont op zichzelf en ik verheug me altijd als ze komt, maar negen van de tien keer gaat het fout. Krijgen we ruzie, echt om niets. Ik weet dat ze van me houdt, ik houd ook zielsveel van haar, maar soms denk ik: misschien moeten we elkaar een poosje niet zien? Ik weet…

“Mijn moeder Elly kreeg op haar 36e al overgangsklachten en dat was geen pretje. Ze heeft echt van alles geprobeerd om er vanaf te komen en hulp te vinden. Deskundige artsen, kwakzalvers, ze heeft ze allemaal bezocht. Ik herinner me dat mijn moeder ooit bij een homeopaat is geweest die een tablet onder haar tong legde en dat ze daarna nooit meer ongesteld is geworden. Mijn oma, de moeder van mijn moeder, ontwikkelde halverwege haar veertigste pleinvrees. Met alles wat ik nu weet, ben ik ervan overtuigd dat ook dat te maken had met de overgang. Ik heb dus van dichtbij meegemaakt hoeveel invloed hormonen kunnen hebben op een vrouwenlichaam en hoe ingrijpend en verwarrend de overgang en de periode daarvoor kan zijn, dus ik was wel enigszins voorbereid op…

www.strohuisje.nl 'Ik ken nog wel een leuke man…’. ‘Waarom probeer je het niet online?’ ‘Ik heb een heel knappe podoloog. Wil je zijn nummer?’ ‘Heb je Tinder al geïnstalleerd?’ Het afgelopen jaar kreeg ik heel veel goedbedoelde tips en aanmoedigingen om me weer op het datingpad te krijgen, maar ik was daar nog helemaal niet klaar voor. Ik zat nog midden in mijn rouwproces, in het loslaten van mijn toekomstbeeld en het verwerken van wat er allemaal gebeurd is tijdens mijn relatie met Hans. En ik was vooral bezig met het terugvinden van mijzelf. Wie ben ik zonder huwelijk en wat zou ík graag willen? Na elf maanden voel ik een verandering. Ik heb weer zin om naar buiten te treden, om te dansen, om mezelf op te maken en…

“Daffy is mijn eerste hond, ik kreeg haar ] tien jaar geleden. Mijn man wilde geen hond, maar als het dan toch moest, het liefst een dobermann. Mijn dochter wilde een golden retriever en mijn zoon een Duitse herder. Die honden kwamen er niet, het werd een field spaniël. Volgens kenners een goede keus voor een beginner zoals ik. Ik geloofde het direct, want als ik mijn dochter naar hockey bracht, kwam ik weleens een mevrouw tegen met een field spaniël en dat vond ik zo’n leuke hond. En omdat ik de hond zou opvoeden en verzorgen en er het meest mee ging lopen, mocht ik beslissen en dus werd het een field spaniël. Ik zocht een gerenommeerde fokker, mocht op audiëntie komen, werd goed bevonden en op de lijst…

Lieve Melissa, natuurlijk heb ik contact met Olaf, je overleden echtgenoot. Je hebt me foto’s van hem gestuurd, dus ik herkende hem zo. Hij maakt het goed aan de andere kant. Hij is ook blij dat alles achter de rug is en daarmee bedoelt hij de ellende van het ziek zijn. Ik voel wel dat hij heel erg geleden heeft. Je vertelde me dat hij ALS had. Dat is een vreselijke ziekte. Natuurlijk had hij langer bij jullie willen zijn, maar dan gezond. Zoals het op het laatst was, ging het niet meer. Hij stuurt zijn liefde en is veel om jullie heen, ook om de kinderen. Ik zie een baby. Je hebt me inmiddels al gemaild dat Joey tot zijn grote blijdschap vader is geworden van een meisje. Olaf…

“Beelduitingen zijn heel belangrijk voor ons als organisatie. Soms is het beeld leidend, een andere keer ondersteunt het beeld de boodschap. Zonder foto’s en verhalen kunnen we niet laten zien wat er aan de hand is en waarom we mensen vragen te doneren. Het maken en vinden van het juiste beeld is om veel redenen steeds een uitdaging. Zo is het belangrijk stil te staan bij hoé je mensen in beeld brengt. Van tevoren leggen we de mensen die meewerken altijd goed uit waaráán ze meewerken en waarvóór we het beeld gaan gebruiken. We willen vluchtelingen en ontheemden menswaardig en menselijk laten zien. Vluchtelingen zijn niet alleen maar zielig of slachtoffer, ze zijn veel meer dan dat. Het zijn mensen die een vol leven hadden, maar in slechte omstandigheden zijn…

‘‘Aan mijn jeugd heb ik fijne herinneringen. We waren thuis met drie kinderen: mijn zus is anderhalf jaar ouder dan ik, mijn broertje bijna een jaar jonger. Mijn moeder was een lieve, hartelijke vrouw. Mijn vader was een eerlijke en hardwerkende man, maar niet makkelijk in de omgang. Later hadden we wel mooie gesprekken. Hij was erg geïnteresseerd in wetenschap en boeken. Na de middelbare school ging ik uit huis om te studeren en na wat omzwervingen ben ik uiteindelijk gesetteld in een stad op honderd kilometer afstand van mijn ouders. Ik trouwde en kreeg kinderen, maar mijn huwelijk hield geen stand en ik ging verder als alleenstaande moeder. Mijn zus was voor haar werk vaak in het buitenland. Uiteindelijk verhuisde ze definitief naar het buitenland, maar door een akelig…

‘‘Twintig jaar lang had ik een geheime minnaar. Het begon als een zomerliefde, lang voordat ik trouwde en mijn gezin stichtte. We bleven elkaar zien, bijna elk jaar in de zomer, tot hij drie jaar geleden overleed. Alleen een goede vriend van hem en een vriendin van mij hebben van onze verhouding geweten. Ik ontmoette Niko, toen ik op mijn achttiende op Kreta stageliep voor mijn toerismeopleiding. Hij was de uitbater van een klein hotel waarvan de gasten bij mij excursies konden boeken. Tweemaal per week tijdens mijn ronde langs alle gastverblijven, hield ik ook een soort spreekuur in zijn hotel. Ik gaf de toeristen informatie over bezienswaardigheden en nam hun reserveringen voor dagtrips aan. Het kleine hotel lag meestal op het einde van mijn ronde over het eiland en…

“Ik was al vrij jong geïnteresseerd in seks. Toen nog niet vanuit een volwassen perspectief, ik was gewoon kinderlijk nieuwsgierig naar alles wat met seks te maken had. Van hoe worden baby’s gemaakt tot de vraag waarom willen mensen dat dan óók doen als ze géén baby’s willen? Geduldig gaf mijn moeder antwoord op al mijn vragen. Tot op de dag van vandaag ben ik mijn moeder dankbaar hoe ontspannen ze met mijn ontluikende seksualiteit is omgegaan. Ik heb nooit de imprint gekregen dat seks ‘vies’ of ‘verkeerd’ is. Dat is voor veel mensen anders. Toen ik als jongvolwassen meid mijn eerste vriendje kreeg, voelde ik ook alle ruimte om daar met haar over te praten. Ik had natuurlijk wel het een en ander in de meidenbladen gelezen, maar ik…

VRAAG Watervrees Kathleen (38) Onze vijfjarige dochter Lorena is een schatje. Ze hobbelt tevreden door het leven en is echt geen moeilijk kind. Behalve… als er water aan te pas komt. In bad gaan? Wil ze niet. Al jaren sproeien we haar lekker met de douchekop af en klungelen wat met een washandje. Zwemmen? Gaat niet gebeuren, ze wil het water niet in. Op vakantie wil ze best met water spelen aan de rand van een kinderbadje of op het strand in de branding, maar zodra het laagje water boven haar enkels komt, wordt ze hysterisch. Juist omdat ze verder zo makkelijk is, hebben we haar angst voor water altijd serieus genomen. We hebben haar nooit gepusht om verder te gaan dan zij wil. Het gaat vanzelf wel beter, dachten…