Inhoudsopgave van Editie 11 - 2025 - Mijn Geheim

Jaren geleden werkte ik bij een groot Belgisch vrouwenblad en daar was zowat iedereen, we waren met een stuk of twintig vrouwen, permanent op dieet. Elke lunch - in België is dat niet een thuis klaargemaakte boterham aan je bureau, maar in een bedrijfsrestaurant met complete warme maaltijden - hadden we het over wat we wel of niet mochten eten, over afvallen en aankomen, kortom, over ‘de lijn’. Als vrouwenblad brachten we natuurlijk geregeld diëten en ik vond het mijn plicht om alles zelf te testen: het ananasdieet, het hartdieet, koolsoepdieet, Montignac, Weight Watchers, South Beach, Hollywood, Detox, Paleo, Keto… je kon het zo gek niet bedenken. Ik viel overal van af, soms makkelijk, soms met veel moeite - probeer maar eens Atkins met voornamelijk dierlijke voeding als je vegetariër…

‘Vittoria’ is een indringend portret van een vrouw met een vurige wens om een dochter te krijgen. Gebaseerd op ware gebeurtenissen en de hoofdpersonages spelen zichzelf. Jasmine heeft een fijn gezin met haar man en hun drie zonen. Maar na haar vaders dood heeft ze steeds dezelfde droom waarin een jong meisje naar haar toe rent. Jasmine besluit haar wens te volgen om - middels adoptie - een dochter aan hun gezin toe te voegen. Haar onverzettelijkheid zet haar gezin onder druk. Vanaf 5 juni is dit docudrama (80 min.) te zien in de bioscoop…

“Een jaar geleden kocht ik via Facebook een aangepaste driewieler voor Siebe. Op school deed hij al verwoede pogingen zichzelf op een driewieler voort te bewegen, al was sturen een flinke uitdaging voor hem. De door mij aangeschafte fiets bleek te groot en te zwaar voor Siebe, hij kreeg geen beweging in de trappers. Het ding belandde in de overvolle schuur en een jaar lang keken we er niet meer naar om. Tot de eerste lentedag aanbrak en ik besloot nog een keer een poging te doen. Mocht het weer niet lukken, dan kon de enorme driewieler beter naar een ander bijzonder kindje. Toen Siebe zijn fiets zag, begon zijn gezichtje te stralen: ‘Kar! Van mij? Ooooooh!’ Hij gooide zijn kleine beentje over het zadel, ging zitten, zette zijn voeten…

“Hij loopt hier weer in en uit alsof er niets gebeurd is. Sebastiaan heeft vorig weekend toch maar de stoute schoenen aangetrokken om een gesprek met ons aan te gaan. Het woord ‘moeizaam’ dekt de lading nog het meest. Ik heb geprobeerd hem duidelijk te maken dat voor ons de maat echt vol is. Of dat daadwerkelijk tot hem is doorgedrongen, weet ik niet. Sebastiaan laat nooit veel merken. We hebben een actieplan van hem geëist. Weer in intensieve therapie wil hij niet; hij is net zo lekker aan het werk en daar wil hij nu echt meters in gaan maken, zei hij. Daar kan ik me alles bij voorstellen. De angst dat zijn werkgever er klaar mee is, zit er ook bij mij wel in. Naar meetings voor gokverslaafden…

‘Wil je huidskleur tape?’ vroeg mijn fysiotherapeut, terwijl hij tussen de rollen graaide. Zijn hand rustte even boven de beige kleur. Ik keek hem aan en vroeg: ‘Welke huidskleur bedoel je eigenlijk?’ Hij keek op, zijn beweging stokte. Een korte stilte viel. ‘Wauw… daar heb ik nooit bij stilgestaan,’ zei hij zacht. Ik glimlachte. ‘Geeft niks,’ zei ik. ‘Je denkt er nu over na.’ Zo'n klein moment, maar het raakte ons allebei. Eén woord, ‘huidskleur’, dat nog steeds wordt gebruikt alsof we allemaal dezelfde tint delen. Alsof er maar één kleur telt als ‘normaal’ en alles daarbuiten een toevoeging is. Het was niet de eerste keer dat ik daar tegenaan liep. Ik zat als kind op een witte school. Tijdens de eindmusical moesten we een ‘huidkleurige’ panty dragen. ‘Mevrouw,’ zei…

‘‘Soms kom je binnen bij mensen en dan staat de tv aan als een soort ‘behang’. Niemand kijkt, maar het is ‘gezellig’. Vroeger bij ons thuis was het altijd rustig. Geen tv als behang, geen radio als er niet naar geluisterd werd. Op zondagochtend zette mijn moeder vaak een opera op - wat ik dan meteen weer vreselijk vond - maar verder eigenlijk nooit. Mijn ouders gingen ook nooit naar concerten, dat leefde bij ons niet. Mijn eerste echte concert was naar Robbie Williams in de Amsterdam Arena. Ik had een baantje in een kledingwinkel en dit was ons teamuitje. Het leek me best leuk, zo'n concert, maar zodra ik het veld opstapte, draaide mijn maag zich om. Wat een herrie, wat een drukte… kan ik hier eigenlijk wel weg?…

“Doodsbang was ik ‘s nachts in het donker op dat bankje. Of op dat plekje onder de brug. Me lekker nestelen en mijn ogen sluiten was er niet bij. Met de nieuwsberichten over moord en doodslag op mijn netvlies, mocht ik niet in slaap vallen. Ik had met mijn ouders zoveel mooie, verre reizen gemaakt en veel van de wereld gezien. Maar nu kwam ik erachter dat die wereld minder kleurrijk was dan mij was voorgehouden. Het was een grijze massa vol gevaren en foute mensen. Een wereld waar ik als achttienjarige echt niets van afwist en dat vond ik nogal shockerend. Gelukkig had ik ook wat nachten bij een bekende kunnen doorbrengen, bij een meisje dat in een studio woonde. De eerste periode had ik zelfs regelmatig een hotel…

 Ga uit van een misverstand Ik snap dat dit je raakt. Ik zou het niet meteen als discriminatie zien, het is vast gewoon een misverstand. Mensen denken soms te snel voor een ander. Misschien kun je aangeven dat je gezelligheid belangrijker vindt dan wijn? Zo laat je weten dat je erbij wilt horen en ook wel een keertje mee wilt borrelen. Als die boodschap niet aankomt, dan weet je waar je staat. Nora  Zoek bondgenoten Of het om je afkomst gaat, weet je niet zeker. Maar dit is wel uitsluiting! Mijn advies? Zoek bondgenoten, collega's die het wél leuk vinden om met jou om te gaan. Organiseer dan je eigen borrel. En, als je durft, kaart het dan luchtig aan bij de fulltimers: ‘We gaan ook borrelen, sluiten jullie bij…

‘Mijn broer ging er met tonnen van de erfenis vandoor’ Toen de ouders van Nikkie (51) hun woning verkochten, kwam Nikkies broer ineens wel erg vaak op bezoek. Na het overlijden van hun ouders ontdekten Nikkie en haar zus waarom… ‘Ik ben inmiddels overleden’ Voor zussen Anouk (34) en Sjeel (30) is 21 juni niet alleen Wereld ALS Dag, maar ook de dag waarop hun vader Ingur (64) in 2024 aan deze slopende spierziekte overleed. Ook is hij in de landelijke ALS campagne te zien en te horen. VERBODEN LIEFDE ‘Die week samen, zorgeloos vrijend en lachend, in dat houten huisje achter het hotel, dat was ons geheim, onze zoete zonde’ Bridget werd vijftig ‘Op zoek naar een nieuwe, betere versie van mezelf’ Toen Bridget Maasland de vijftig naderde, besloot ze…

“Angst en dwangklachten zijn zoiets aparts. Je móét iets doen of checken. Ik kan niet precies uitleggen hoe het voelt. Misschien kun je het vergelijken met iemand die een geladen geweer op je hoofd richt. Het is pure doodsangst. En nee, ik had niet van de ene op de andere dag last van dwanggedachten. Dat is een proces geweest. Als jong ventje was ik al gevoelig, verantwoordelijk én vol leven. Op mijn vierde werd ik onderzocht op ADHD en in de rapportage stond dat ik rekening hield met de mensen om me heen. Ik was loyaal, lief en maakte tekeningen voor de onderzoekers. Toen zat dat zorgende er al in. Het is dus ook de aard van het beestje. Ook keek ik weleens, wat veel kinderen doen, drie keer onder…

“Dat ik een eetstoornis ontwikkelde, verbaasde mijzelf misschien nog wel het meest. Ik had nooit een verstoorde verhouding met eten gehad, ik dacht dat anorexia alleen iets voor tienermeisjes met een negatief zelfbeeld was. Mijn eetstoornis begon zonder dat ik het zelf goed in de gaten had. Van buiten leek mijn leven perfect. Ik had een fijne relatie, een goede baan, een druk sociaal leven en een mooi huis. Maar diep onder de oppervlakte broeide er iets. Daar lagen onverwerkte problemen en issues uit het verleden verborgen die ik heel ver weg had gestopt. Mijn manier om met problemen om te gaan was altijd heel hard leren, werken en gewoon doorgaan. Ik had alles onder controle, met mij ging alles prima. Ik was een hoogopgeleide, succesvolle vrouw die middenin het…

Horoscoop Ik ben al vele jaren een trouwe lezer van Mijn Geheim. En al die tijd volg ik met interesse mijn horoscoop, waarin mijn leven iedere keer weer zo accuraat werd beschreven. Voor mij was dit een belangrijk onderdeel van het blad, want alleen de horoscoop van Mijn Geheim kwam altijd overeen met de gebeurtenissen in mijn leven. Ondertussen heeft mijn leven een andere wending genomen en plots, sinds april, kan ik geen tip meer opvolgen, omdat de horoscoop er niet meer in staat. Dit geeft me geen goed gevoel, net alsof mijn leven is gestopt en dat ik niet meer mag of moet weten wat er allemaal nog op me af gaat komen. Daniëlle Redactie: Op internet zijn er inmiddels veel daghoroscopen te vinden en die precisie kunnen we…

“Ongelooflijk! Ik had het horloge gevonden, waar ik al jaren naar zocht. Heel het internet struinde ik af. Elke tweedehands site checkte ik, maar nooit was het me gelukt het horloge van mijn dromen te vinden. En nu stond het zomaar op Marktplaats en ook nog eens voor minder dan de helft van de waarde! Ik kon mijn ogen niet geloven en deed meteen een bod. Uit angst dat iemand me voor zou zijn, bood ik meteen de vraagprijs. Zenuwachtig wachtte ik een antwoord af. Steeds pakte ik mijn telefoon om te kijken of de verkoper al gereageerd had, maar de hele dag hoorde ik niets. ‘s Nachts kon ik niet slapen, ik bleef mijn telefoon maar checken. Pas na twee dagen kwam er een antwoord van verkoper Rosie. Ik…

“Het is zonnig en ik heb net thee en koffie gemaakt. Hans is op bezoek en we zitten aan de picknicktafel in de tuin met een A4-schrijfblok voor onze neus. De huizen zijn weliswaar af, maar die vragen ook onderhoud. Alleen al de tuin bijhouden, is een enorme klus en dan moet het stucwerk van de eerste gîte ook nog aangepakt worden, er moet een regenpijp worden gerepareerd en de horren hebben herstelwerk nodig. Dat iets ‘af’ is, is een illusie, weet ik inmiddels. Er zullen altijd kraanleertjes, loszittende handvatten en plotseling omhoog komende schroeven zijn. Dus zitten we nu aan tafel en maken we een kluslijst. Het is de eerste keer sinds lange tijd dat we vriendschappelijk samen zitten. Het onderwerp is veilig: ons bedrijf. Geen emoties, geen gevoelige…

‘IK BEN MANTELZORGER VOOR MIJN MAN, MIJN MINNAAR MAAKT DAT IK HET VOLHOUD’ “De relatie met mijn vriend Matteo begon als een sprookje: high school sweethearts, dolverliefd vanaf vier havo, samen jongvolwassenen worden en na onze studies op wereldreis… een onvergetelijke ervaring die we samen delen. Daarna onze eerste echte banen, een eigen huis, een eerste kindje. Het kon niet beter en we vroegen ons weleens af: waar hebben we het aan verdiend? We wilden graag een tweede, maar die liet op zich wachten. Ik vond het jammer, al maakte ik me nog geen zorgen, maar Matteo werd ongeduldig. Na onderzoek bleek hij beperkt vruchtbaar. Onze dochter was een klein wonder geweest. Ik dacht: dan koesteren we dat wonder, maar ik zag Matteo veranderen. De wetenschap dat hij me geen…

VRAAG Buitengesloten Zineb (33) Sinds een paar maanden werk ik samen met vijf andere fulltimers bij een grote kledingzaak. Verder zijn er nog veel parttimers en zaterdagkrachten. Ik heb me nog nooit een buitenstaander gevoeld, maar dat groepje fulltimers geeft me het gevoel dat ik er niet bij hoor. Op mijn elfde ben ik vanuit Marokko naar hier verhuisd. Ik leerde snel Nederlands, maar heb een accent. En ja, je ziet aan mij dat ik niet ‘van hier’ ben. Maar ik heb nooit problemen gehad of het gevoel dat ik anders was. Nu wel. Tot drie keer toe ben ik niet meegevraagd op de zaterdagborrel van de fulltimers. Parttimers en zaterdagkrachten werden sowieso niet uitgenodigd, maar ik dus ook niet. De eerste keer vond ik dat niet gek: ik was…

DEZE KEER: Sandra's dochtertje wil geen vlees meer eten INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Ik mail jou niet voor mezelf, maar voor mijn dochtertje Kyra van zeven. Kyra is dol op dieren. Ze wil altijd naar de kinderboerderij, wil altijd naar de buurvrouw die een hondje heeft. Als er ergens een mogelijkheid tot pony rijden is, wil zij pony rijden. Het gaat zelfs zo ver dat ze weigert vlees te eten. Ze zegt gewoon dat ze geen dieren wil eten, want dieren zijn lief. Ergens geef ik haar gelijk, maar we zijn dit nu eenmaal zo gewend. De huisarts wil liever wel dat ze vlees eet of wijst op alternatieven. Die geef ik haar dan ook en dat eet ze wel. Nu is onlangs haar cavia overleden en ze is ontroostbaar.…