Inhoudsopgave van Editie 9 - 2025 - Mijn Geheim

Moeders, wat zijn ze belangrijk in ons leven. Want of je nu een liefdevolle relatie hebt met je moeder of een wat moeizamere verhouding, of je moeder nu overleden is of dat je haar om een andere reden niet meer ziet, ze is de belangrijkste persoon in je leven; ze heeft je dat leven immers gegeven. Naar aanleiding van Moederdag spelen moeders in deze Mijn Geheim een hoofdrol. De moeder van de stoere ex-helikopterpilote Dominique, die heel wat gevechtshandelingen meemaakte in haar tijd bij defensie, had niet alleen groot vertrouwen in haar dochter, maar leerde haar ook dat liefde je sterkste wapen is. Op blz 16 laten we moeders aan het woord over elkaar: hoe denkt oma over de moederrol van haar dochter en andersom? Mathilda vertelt op blz 46…

“Zestien jaar geleden beviel ik van mijn zoon. Blond haar, bruine ogen, spierwit. Een prachtig kind, maar al snel kwamen de vragen: ‘Is hij wel van jou?’ Voor vreemden was het een raadsel, maar het antwoord was simpel: zijn vader was wit. Mijn zoon was zes en zag mijn moeder bij de groenteafdeling. ‘OMA!’ riep hij enthousiast. Twee dames keken naar hem, toen naar mij en weer naar hem. Hun blikken spraken boekdelen: dit klopt niet. En ja hoor, het gefluister begon. ‘Dat kind is vast geadopteerd,’ zei de een tegen de ander, alsof ik er niet bij stond. Ik glimlachte en antwoordde: ‘Ja, klopt, ik verzamel witte kindjes, net zoals jij je zegelboekje bijna vol hebt.’ Ze lachten ongemakkelijk, maar het was duidelijk dat ze in verwarring waren. ‘Nee…

“Toevallig reed ik een paar weken geleden langs de plek van het ongeluk, toen er vlak voor mij twee auto's op elkaar botsten. Ik belde 112 en haastte me naar de chauffeur van een van de auto's. We raakten in gesprek en voordat ik het wist, vertelde ik hem welke gruwelijke herinnering er aan dit kruispunt kleeft. Dat hier ruim twee jaar geleden in het holst van de nacht een straatrace plaatsvond, waarbij mijn oudste dochter Senna bruut van het leven werd beroofd. Senna werkte als beveiliger en was die nacht in haar dienstauto op weg naar een melding. Op het moment dat ze het kruispunt overstak, raasden twee auto's naast elkaar door het rode stoplicht. Met een snelheid van zeker 140 kilometer per uur reed een Mercedes daarbij in…

“Een vriendin van me is nu net een aantal maanden single. En eigenlijk vanaf het allereerste moment is ze alweer om zich heen aan het kijken. Is dat een leuke man? Of die? Tja, straks als ik weer een relatie heb dan… Het is ook altijd een van de eerste dingen die deze vriendin aan me vraagt: ‘Hoe is het met de mannen?’ Onwillekeurig ga ik dan toch bij mezelf te rade: waarom heb ik na twee jaar nog geen nieuwe relatie? Ook nu weer, we wandelen samen door het bos en DE vraag komt voorbij: ‘En, nog leuke mannen ontmoet?’ Mijn antwoord, dat al zo'n beetje een jaar mijn standaardantwoord is: ‘Nope, geen mannen in mijn stal.’ Mijn vriendin kijkt me aan met een vragende blik, haalt haar schouders…

www.strohuisje.nl Ik bel Hans op. Er is iets met de elektriciteit en we hebben beloofd elkaar te blijven helpen. Bovendien is hij de beste allround klusjesman die ik hier ken. Ik verwacht niet dat hij direct komt; meestal moet ik meerdere keren vragen of hij iets voor mij wil doen. ‘Weet je wat? Ik kom nu wel even,’ antwoordt hij. Verbaasd hang ik op. Inderdaad staat hij een halfuur later op de stoep. Ik maak koffie en we wisselen wat koetjes en kalfjes uit. Daarna gaat hij aan de slag. Tenslotte slepen we samen nog een zwaar apparaat naar de garage. Tevreden dat het achter de rug is, doe ik de garagedeur weer op slot. Ik wil net afscheid van hem nemen en naar binnen gaan - het begint te…

INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Mijn naam is Therese, ik ben 74 jaar, gezond, maar zo goed als doof. Ik hoor bijna niets meer en word daardoor helaas nog maar zelden uitgenodigd. Dat begrijp ik wel, hoor. Het maakt het ook allemaal niet gemakkelijk. Gelukkig bestaat er Whatsapp en kan ik op die manier wel communiceren met mijn kinderen, kleinkinderen en kennissen. Kennissen heb ik nog maar weinig. Sinds mijn man Ben is overleden, is dat allemaal teruggelopen. Ik mag niet klagen, maar ik doe het toch een beetje. Mijn leven voelt eenzaam. Misschien ben ik het niet, maar het voelt wel zo. Kun jij iets vertellen om me op te beuren? Ik lees je stukjes altijd en ik vind het zo mooi hoe jij de mensen weer blij kunt maken.…

“We hadden een drukke dag voor de boeg met de verjaardag van mijn moeder, een bezoekje aan IKEA en allerlei boodschappen. Ons zoontje ging alvast naar mijn moeder en ons dochtertje mocht naar tante Vicky, in de wijk Roombeek, maar ze koos voor haar andere oma. Nadat we de kinderen naar hun oppasadressen hadden gebracht, gingen mijn man en ik op pad. Terug in Enschede moest ik nog wat ophalen aan de andere kant van de stad, waardoor ik twee keer dwars door Roombeek moest rijden, waar op dat moment al brand woedde. Het was druk op straat, maar ik sloeg er weinig acht op. Vicky belde naar mijn man, haar broer, dat buiten de tuinkussens in brand stonden. Ze woonde achter de papierfabriek, die grensde aan de vuurwerkfabriek. Ze…

“Ik werkte vijf jaar bij de politie in Rotterdam, toen ik de beelden op televisie zag. Toen ik de volgende dag een spoedoproep kreeg, was het voor mij meteen duidelijk dat het voor Enschede was. Met een peleton ME gingen we onder escorte van motorrijders vanuit Rotterdam op weg. Onze taak was het rampgebied afschermen: zorgen dat er niemand in of uit ging, zodat de hulpdiensten ongestoord hun werk konden doen en dat er niet geplunderd zou worden. Het filmpje dat ik had gezien van de explosies gaf al aan hoe intens de klappen waren, maar wat ik ter plekke te zien kreeg, ging al mijn verbeelding te boven. Het was één groot spookgebied. Als je richting de kern liep, zag je bij de eerste huizen nog weinig, bij de…

Kate (46) is styliste. Samen met Joost (47) heeft ze ‘een tweede leg’. Naast haar kinderen Sebastiaan (23) en Lotte (20) uit een eerder huwelijk, voedt ze dochter Lola (10) en dochtertje Olivia (3) op. In Mijn Geheim doet ze verslag van haar hectische huishouden. ‘‘We hadden het Sebastiaan aangekondigd en nu moeten we voet bij stuk houden. Als hij weer zou gaan gokken, zouden we hem het gat van de deur wijzen. Sebastiaan zou nog wel welkom zijn, maar de gokker in hem niet. Het moment was afgelopen weekend daar. Hij heeft de laatste weken wederom een paar duizend euro’s verspeeld met online gokken en we moesten er wederom zelf achter komen. Meerdere keren vroeg ik hem hoe het met hem ging. Iedere keer kreeg ik heel overtuigend ‘Goed!’…

‘‘Als klein meisje probeerde ik al dieren te redden. De eerste reddingsoperatie voerde ik uit samen met mijn broer. We vonden een alleenstaande babykoet en plaatsten het bij een moeder waarvan wij dachten dat het de goede zou zijn. Helaas bezorgde onze goedbedoelde poging me een kindertrauma, want de meedogenloze moederkoet verzoop het kleintje direct. Het was duidelijk niet haar kind of het was te lang weggeweest. Toch wist ik, ondanks deze dramatische ervaring, toen al wel dat dit was wat ik zou blijven doen: dieren redden. Vier jaar was ik toen we hond Anro kregen. Daarvoor hadden we wel katten thuis, maar daar herinner ik me niet veel meer van. De komst van Anro veranderde mijn leven. De lieve golden retriever werd mijn soulmate. Ik ben met hem opgegroeid,…

“Na het overlijden van mijn vader, twee jaar geleden, realiseerde ik me dat ik eigenlijk maar weinig wist over het leven van mijn moeder. Ja, ik wist dat ze als baby in de oorlog bij een pleeggezin terechtgekomen was, omdat haar vader en moeder waren opgepakt. En ik wist ook dat mijn opa en oma Joods waren en dat ze waren vergast. Maar over de details, en over wat het met mijn moeder had gedaan, wist ik eigenlijk maar weinig. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben met mijn moeder gaan praten. Uiteindelijk heb ik een boek over dit alles geschreven, met de titel: ‘Wat is haar naam?’ Ik was altijd een vaderskindje. De relatie tussen mij en mijn moeder verliep moeizamer. Die was niet slecht en ik heb…

Stiekem bevriend Sinds een jaar woon ik in een dorp in de Biblebelt, waar veel strenggelovige mensen wonen van verschillende gemeenten. Zelf ben ik van een ‘vreemde’ kerkgenootschap, maar ik dacht dat dit geen probleem hoefde te zijn, anno 2025. Daar heb ik me toch een beetje in vergist. Ik heb in het dorp een vrouw leren kennen, met wie ik bevriend ben geraakt, maar we zien elkaar alleen in het geheim en buiten het dorp. Ze weet dat ze erop aangekeken wordt dat ze met mij omgaat vanwege mijn geloof. Ik wil haar niet in een lastige situatie brengen en daarom ga ik hierin mee, maar het voelt raar. Ik weet nu een beetje hoe het is om gediscrimineerd te worden en heb te doen met iedereen die dit…

“Ik woonde vlakbij Roombeek en was wandelend naar de stad gegaan, met mijn kind in de wandelwagen. Terwijl ik in het centrum liep, werd mijn aandacht getrokken door een enorme wolk die ik in de lucht zag ontstaan. Daarna volgde een gigantische knal. Een omaatje wandelde langs me en door de kracht van de klap raakte ze haar evenwicht kwijt. Ik kon haar nog net opvangen. De angst was in haar ogen te lezen. Ze had de oorlog nog meegemaakt, zei ze. Dat was ook het eerste wat door mijn hoofd ging: het is oorlog, maar wie zou Enschede nu aanvallen? Wat er aan de hand was, was onduidelijk, maar de paniek was overal zichtbaar. Aan mensen op straat vroeg ik of zij wat wisten, maar niemand kon duidelijkheid geven.…

“Voor veel Enschedeërs is de vuurwerkramp pas 25 jaar geleden. Het is een blijvend litteken. Een grote gebeurtenis in de geschiedenis van Enschede én Nederland, die aandacht verdient. Daarom ben ik erover blijven schrijven. Ik woonde zo'n vijf kilometer van Roombeek af en stond buiten bij mijn spelende kinderen, toen er in de verte een vreemde knal klonk, alsof er een schoorsteen opgeblazen werd. En er verscheen een rookwolk aan de hemel. Kort erna volgde een tweede knal, zo hard dat de grond schudde. Hier gaat iets enorm fout, wist ik. Met mijn verslaggeverstas fietste ik die kant op. Hoe dichterbij ik kwam, des te groter was de verwoesting. Glasscherven, brokstukken, volledige woningen die in puin lagen… Ik pakte mijn notitieblok, ging erover schrijven en ben niet meer gestopt. Nu,…

‘LOES EN IK ZIJN GELIEFDEN, MAAR OOK ELKAARS EX-SCHOONZUSSEN. HOE VERTEL JE DÁT AAN JE FAMILIE?’ ‘‘Toen ze verkering kregen, mijn broer Roy en Loes, vond ik haar meteen leuk en dat liet ik haar merken ook. Ik was zeventien, net uit de kast en overcompenseerde de jaren dat ik niet durfde toe te geven dat ik lesbisch was. Bij iedere vrouw die ik maar tegenkwam - een nieuw klasgenootje, het meisje achter de kassa van de buurtsuper, mijn tennislerares - ging ik na of ik haar aantrekkelijk vond. En zo ja, dan zette ik het op een flirten. Van krampachtig doen alsof ik hetero was, sloeg ik door naar de andere kant. Een vriendin uit die tijd verzuchtte eens: als een jongen zich zou gedragen zoals jij dat doet…

‘De gebruikssporen krijgen de overhand, nog even en ik val uit elkaar’ ‘‘Kunnen we het even over ouder worden hebben? De laatste tijd hoor en lees ik steeds vaker vrouwen zeggen dat ze geen moeite hebben met de gevolgen van ouder worden. Sterker nog, sommigen voelen zich beter dan toen ze jonger waren. Zo hebben ze niets meer te bewijzen en hun leven op de rit. Verder zijn velen blijkbaar reuze zelfverzekerd, een stuk rustiger en weten ze wat ze waard zijn. Ik vraag me af hoe die vrouwen aan die innerlijke rust en vrede komen. Ik ervaar mijn 60-plus periode namelijk verre van rustgevend. In mij bruist de wanhoop als ik in de spiegel kijk en de uitgezakte vellen, de rimpelige armen en teruglopende binnenvering zie. Stukken zekerder ben…

VRAAG Buurtoppas Jessica (29) Het leek zo geweldig om te wonen in een straatje vlak bij de basisschool van onze kinderen. Een kinderrijke buurt, veel jonge gezinnen, dat is leuk en handig, dachten mijn man en ik. Maar onze buurtgenoten vinden het vooral handig dat wij er zijn, denk ik weleens. Ik werk wisselende diensten, veel ‘s avonds en ‘s nachts, zodat ik er overdag vaak kan zijn voor de kinderen. Dat is een bewuste keuze van ons geweest. Leroy werkt in het verzekeringswezen. Deels thuis, maar ook op kantoor. We kunnen onze agenda's zo op elkaar afstemmen dat de kinderen nooit naar de opvang hoeven. Wat deze keuze met zich meebrengt, is dat ons huis is uitgegroeid tot uitvalsbasis voor de vriendjes van onze twee kinderen. Inmiddels worden we…

‘‘Elk jaar hebben we op Siebes school het zogenaamde Goed Leven Gesprek. Hierin praten we met Siebes juf, fysiotherapeut, onderwijsassistent en gedragskundige over zijn vorderingen en stellen we leerdoelen op voor het komende jaar. Als ik een paar weken voor het gesprek de evaluatie krijg, kan ik alleen maar lachen. En oké, een klein, trots traantje verschijnt ook in mijn ooghoek. Want grote, kleine Siebe heeft al zijn doelen behaald. Zelfstandig de trap op en af? Check. Eenvoudige opdrachten begrijpen? Check. Zijn jas en broek uittrekken? Check. Een puzzel maken? Check. Om hulp vragen? Check. Eigenlijk verrast dat me ook niet, want ik zie hem elke dag groeien. Maar dat de held op school dezelfde mooie ontwikkeling laat zien en dat, terwijl hij sinds dit schooljaar in een nieuwe klas…