“Zestien jaar geleden beviel ik van mijn zoon. Blond haar, bruine ogen, spierwit. Een prachtig kind, maar al snel kwamen de vragen: ‘Is hij wel van jou?’ Voor vreemden was het een raadsel, maar het antwoord was simpel: zijn vader was wit. Mijn zoon was zes en zag mijn moeder bij de groenteafdeling. ‘OMA!’ riep hij enthousiast. Twee dames keken naar hem, toen naar mij en weer naar hem. Hun blikken spraken boekdelen: dit klopt niet. En ja hoor, het gefluister begon. ‘Dat kind is vast geadopteerd,’ zei de een tegen de ander, alsof ik er niet bij stond. Ik glimlachte en antwoordde: ‘Ja, klopt, ik verzamel witte kindjes, net zoals jij je zegelboekje bijna vol hebt.’ Ze lachten ongemakkelijk, maar het was duidelijk dat ze in verwarring waren. ‘Nee…
