Inhoudsopgave van Editie 8 - 2025 - Mijn Geheim

Met veel bewondering heb ik de verhalen in deze Mijn Geheim gelezen van enorm sterke vrouwen, moeders vooral, die zich bij zware tegenslagen staande hielden. Zoals het bijzondere verhaal van de moeder van Mila op blz 46, die door niet op te geven én een positieve instelling een aantal levensbedreigende ziektes overwon. Moeder Suzanne vertelt op blz 34 over haar dochter Emy die niet ouder werd dan zeventien en stierf aan een aangeboren hartafwijking; hoe zij overeind bleef tijdens die zware jaren van haar dochters ziekte, maar ook daarna, hoe ze zich eerder zielsgelukkig prijst om wat er was dan zich verliest in het verdriet. Wat een prachtige en positieve manier om met zo’n groot gemis om te gaan! Ook Ans die hiv kreeg van de vader van haar kindje,…

“Mijn hele leven ben ik in gevecht geweest met mijn haar. Niet de standaard strijd van ‘mijn haar zit niet’, maar een diepere, die raakt aan identiteit en acceptatie. Ik ben geboren met kroeshaar en dat werd in mijn cultuur als ‘niet perfect’ gezien. Mijn moeder had er een hekel aan en deed elke dag haar best om het ‘normaal’ te maken. Vaak verzuchtte ze: ‘Waarom ben jij de enige in de familie met dit rothaar?’ Daarbij groeide ik op in een wit dorp, waar ik echt de dorpsfreak leek. Regelmatig hoorde ik opmerkingen als: ‘Mag ik even voelen?’ of ‘Je haar lijkt wel op een dropsuikerspin’. Tijdens mijn trainingen over culturele sensitiviteit vertel ik hierover, voor de deelnemers is het een eye opener, die strijd om acceptatie is niet…

“Een groot gezin leek me geweldig. Ik droomde van een druk en gezellig huis waar altijd kinderen in- en uitliepen en iedereen kon blijven slapen en eten. Gelukkig dacht mijn man er hetzelfde over. Mijn wens kwam uit en we kregen vier prachtige zonen. Onze jongens groeiden voorspoedig op, ik was de koning te rijk. Moeiteloos doorliepen we alle fasen. Het bleef bij wat onschuldig kattenkwaad hier en daar, een gepikt speelgoedje en een bal door de ruit. Bij ons geen boze docenten, woedende buren of kwade ouders aan de deur. Als ik van mijn vriendin hoorde wat ze soms met haar twee pubers te stellen had, kneep ik mijn handjes dicht. Wat had ik het getroffen. Die gedachte vervloog toen ik onder het bed van de oudste een mes…

“Sinds Siebe geboren is, is er één onderwerp wat ik probeer te negeren. Soms schiet het ineens toch door mijn hoofd, meestal als ik moe ben of juist op een moment waarop alles goed lijkt te gaan. Totaal onverwacht kan het me overvallen. Alsof het duidelijk wil maken dat het te belangrijk is om te verdringen, dat ik er écht iets mee moet. Het is de vraag waar elke ouder van een bijzonder kindje over nadenkt: wat als wij er niet meer zijn? Ik heb er eerder over geschreven. Toen hield ik het redelijk op de vlakte en besloot ik mijn tekst met de opmerking dat ik dat vraagstuk graag nog even voor me uit wil schuiven. Jarenlang lukte het me best goed om niet na te denken over deze…

www.strohuisje.nl Groei van mijn kennis(senkring) Het is een prachtige middag en we zitten aan de rand van de rivier met een schoolvriendje van Feline, zijn broer en zijn moeder. Dat is dan weer een voordeel van een gescheiden moeder zijn, je krijgt er een nieuw arsenaal contacten bij: de andere gescheiden moeders. Ik moet eerlijk bekennen dat daar tegenover de stellen staan, die je ooit als gezamenlijke vrienden beschouwde, maar die het idee hebben dat ze hebben moeten kiezen. En dat die keus niet op jou is gevallen. Of misschien is het wel te confronterend: een stel dat geen stel meer is als het in jouw eigen relatie ook niet zo soepel loopt? Of misschien willen ze alleen afspraakjes met stelletjes en geen oneven aantallen aan de eettafel? Of misschien…

DEZE KEER: Erica wil graag weten hoe het met haar overleden hond Saartje gaat INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Mijn vriendin en ik zijn echte hondenliefhebbers. We hebben samen al vijf zwerfhonden geadopteerd uit diverse landen. Een hele klus om ze aan ons te laten wennen en ze minder schuw te maken. Nu is mijn vriendin bij jou geweest voor een reading. Zij vertelde dat haar overleden dierbaren zich lieten zien. Je noemde ook een paar honden, maar daar ging je eerst niet verder op door. Maar toen mijn vriendin naar de honden vroeg, deed je dat wel. Daarom stel ik je nu maar een gerichte vraag. Mijn hond Saartje is onlangs overleden. Kun je me vertellen hoe het met haar gaat en bij wie ze nu is? Ik ben heel…

“Mijn eerste echte ervaring met varen was, toen ik Dennis leerde kennen. Of beter gezegd: toen ik hem na jaren weer tegenkwam. We zaten samen op de basisschool en we gingen naar dezelfde middelbare school. We konden het goed met elkaar vinden, maar na de mavo gingen we allebei een andere weg. Ik ging een commerciële opleiding doen en Dennis koos voor een technische studie. Uiteindelijk kwamen we elkaar rond ons dertigste weer tegen en sloeg de vonk over! In die tijd had Dennis een open consolebootje waarmee hij veel op de Loosdrechtse Plassen voer. In de zomer maakten we daar samen graag gebruik van. Ik genoot ontzettend van het varen, maar vond het wel een uitdaging dat we geen bescherming tegen de zon hadden en dat er ook geen…

“Laatst vroeg iemand me: ‘Had jij vroeger ook al last van angsten?’ Plotseling kwam er een gênante en zeer beangstigende herinnering bij me op. Ik kon vroeger namelijk niet fietsen. Misschien zeg je nu: ‘Joh meid, dat moeten we toch allemaal leren?’ Ja, helemaal mee eens. Maar zeg je dat ook nog tegen iemand die bijna twaalf jaar wordt? Ik denk dat ik een jaar of vijf was, toen ik een klein, blauw gespoten fietsje kreeg. Met zijwieltjes. Mijn beste vriendinnetje Marieke lachte. ‘Zijwieltjes? Dat is voor baby’s. Je kunt toch wel gewoon fietsen?’ Ze bedoelde het niet rot. Marieke is namelijk (nog steeds) een van de liefste mensen ter wereld, maar oh, wat voelde ik me lullig. Marieke croste op haar fiets al de hele woonwijk rond. Mijn vader…

Kate (46) is styliste. Samen met Joost (47) heeft ze ‘een tweede leg’. Naast haar kinderen Sebastiaan (23) en Lotte (20) uit een eerder huwelijk, voedt ze dochter Lola (10) en dochtertje Olivia (3) op. In Mijn Geheim doet ze verslag van haar hectische huishouden. “We moeten het niet doen,’ zeg ik net zo resoluut als ik het ineens ook echt voel. De afgelopen weken heb ik volop nagedacht over de mogelijkheden van het stuk grond van de buren kopen en we hebben ons er met z’n allen enorm aan verlekkerd, maar ik merk aan mezelf dat de stress erover nu al te groot is. Het is niet zo dat we over een geldboom beschikken. En ik ben freelancer, wat - hoe goed het ook gaat - op financieel vlak…

‘HIJ IS 34, IK BEN 58. WE WETEN ALLEBEI DAT DEZE RELATIE NIET VOOR EEUWIG IS’ “Oh, ik weet wel wat de mensen zouden zeggen hoor: ‘Hij profiteert vast van haar.’ Ik denk dat ze me zelfs een beetje zielig zouden vinden. Een sneue vrouw op leeftijd, die de illusie heeft dat een jonge man haar aantrekkelijk vindt. Ik weet precies wat de reacties zouden zijn en daarom hou ik mijn verhouding met Ruben verborgen. Ik heb hem ontmoet nadat we een tijdje via een datingapp aan het chatten waren. Ik was een jaar weduwe, na een niet zo’n best huwelijk en toe aan wat aandacht en liefde. Mijn leeftijdswens stond per ongeluk bij een verkeerde categorie aangevinkt. Wist ik veel, de app was nog abracadabra voor me. Het was…

“Een van mijn eerste herinneringen gaat over mijn ruziënde ouders. Hun relatie was niet goed en uiteindelijk gingen ze scheiden. Mijn vader vertrok en ik heb hem nooit meer gezien. Zes jaar was ik toen. Mijn moeder en ik gingen bij mijn opa en oma wonen, die eerder vanuit Rusland naar Kiev waren gekomen, waar mijn moeder woonde en werkte als arts. Het was er? jn, ik was close met mijn grootouders. Het kostte wel tijd voordat mijn moeder over de scheiding heen was, ze was kapot van verdriet, maar raapte zichzelf weer bij elkaar. Er is nog een gebeurtenis uit mijn jeugd die ik me helder voor de geest kan halen: het moment waarop mijn moeder thuiskwam en aan opa en oma vertelde dat ze ziek was. Artsen hadden…

Leeftijdsverschil In de vorige Mijn Geheim ging het bij Verboden Liefde - een van mijn favoriete rubrieken trouwens - over een groot leeftijdsverschil in een relatie. Mijn man is ‘maar’ twaalf jaar ouder dan ik en dat is nooit een probleem geweest. Maar nu we ouder worden, vind ik het moeilijker. Hij is allang met pensioen en ik moet nog zeven jaar. We leiden daardoor heel andere levens en hebben andere behoeftes. Terwijl hij zich ‘s morgens nog eens omdraait, moet ik aan het werk. En als hij het hele weekend gezellig met mij eropuit wil, ben ik toe aan lekker thuis wat aanrommelen. Overdag heeft hij het huis voor zich alleen, maar ik ben zelden alleen thuis. Hij heeft een betere band met de kleinkinderen dan ik. En zo…

“Op de een of andere manier is pesten op de werkvloer een soort blinde vlek in de samenleving. Als je bijvoorbeeld kijkt naar seksuele intimidatie, waar de percentages veel lager liggen dan bij pesten, doen we daar véél meer aan. Pesten is in die zin ook een bijzondere ongewenste intimiteit, omdat het gaat over groepsgedrag. Dat is heel anders dan bij seksuele intimidatie, waar het veelal om individuele acties gaat. Bij pesten weet de hele afdeling wie het pispaaltje is. Vaak hoor je dan ook dat zo’n pispaaltje, het slachtoffer, maar wat assertiever zou moeten zijn. Zijn of haar mond opendoen en een grens trekken. Maar iemand ís al slachtoffer. Iemand ligt bij wijze van spreken al op de grond. Moet diegene dan ook nog van alles gaan doen? Victim…

“Een keer per week werk ik als vrijwilliger bij de opvanglocatie waar de Koninklijke Hondenbescherming seniorhonden opvangt. Door long covid ben ik helaas beperkt in mijn energie, maar een middag vrijwilligerswerk doen gaat gelukkig meestal wel. Ik ben stapel op honden. Zelf heb ik een cane corso, een hond net zo stoer als ik zelf ben. Ik heb hem Fido genoemd, naar de loyale hond die in Italië veertien jaar op zijn overleden baasje wachtte. Het is mijn grootste wens om een keer met mijn eigen Fido naar Italië te gaan en samen het standbeeld van zijn naamgenoot te bezoeken, want mijn Fido is net zo loyaal en trouw. Ik heb heel bewust voor Fido gekozen. Ik wilde een grote, rustige, kortharige hond, type ruwe bolster. Een hond met een…

“Ik kreeg al een relatie toen ik vijftien was. Echt mijn jeugdliefde. Natuurlijk dacht ik dat we samen honderd zouden worden. Lange tijd leek dat ook te gaan lukken. We gingen allebei in dezelfde stad studeren en huurden daarna samen ons eerste huis. Toen we allebei een baan kregen, konden we het ons veroorloven een eigen huis te kopen. Al snel raakte ik zwanger van een tweeling. Eén kind krijgen zet je leven al op zijn kop, laat staan twee tegelijk. De eerste jaren waren overleven, voor ons allebei. Uiteindelijk heeft dit onze relatie opgebroken. En dus was ik op mijn tweeëndertigste ineens single, na zeventien jaar! Ik had dus ook totaal geen ervaring met andere mannen. In mijn studententijd heb ik een keer in een dronken bui met een…

VRAAG Jaloerse vriendin Miranda (27) Mijn vriend Gideon is de beste die ik me had kunnen wensen. Hij verwent me met bloemen, smeert mijn boterhammen voor de lunch als ik moet gaan werken en vraagt me mee op leuke uitjes. Daarnaast is hij ook nog eens heel knap. We hebben elkaar een klein jaartje geleden ontmoet en ik ben stapelverliefd. Ik kan me geen leven voorstellen zonder hem. Daar maak ik geen geheim van: ik praat graag over onze liefde. Aan iedereen die het maar horen wil, vertel ik hoe geweldig hij is. Mijn collega’s op het werk zwijmelen lekker met me mee, zij zijn blij voor me. Mijn ouders en mijn zus worden er ook blij van, maar er is een iemand die af en toe gek reageert als…