“De afgelopen weken heb ik ons dorp Belloc zo veel mogelijk gemeden. We hebben het zo geregeld dat een van ons Feline naar school brengt en op een wisseldag haalt de ander haar uit school. In Belloc zijn, doet heel veel met me. De plek waar ik oorspronkelijk niet wilde wonen, de plek waar ik de afgelopen jaren zo hard mijn best heb gedaan om er een thuis van te maken, de plek die - dacht ik - nooit helemaal Nederland zou kunnen vervangen, de plek die ik, nu ik er niet woon, zo ontzettend blijk te missen. Mijn spulletjes, de indeling van het huis, de poesjes die ’s avonds op schoot kruipen, de tuin waar ik zoveel uren aan besteed heb en die weer tot bloei komt, het fabelachtige…
