“Als je mij tien jaar geleden zou hebben moeten omschrijven, had je vast gezegd: 'Aardige meid, maar een beetje een grijze muis.' En daar had je dan groot gelijk in gehad. Ik ben nooit een opvallende verschijning geweest en dat beviel me. Ik moest er niet aan denken mijn kop boven het maaiveld uit te steken. Liever bleef ik onder de radar en deed ik in stilte mijn ding: werken, lezen, de kat aaien. In tegenstelling tot hoe dat misschien overkomt: ik leed er niet onder.
Ik had er vrede mee een loner te zijn en vond mijn leventje wel best. Ik had een kalm ritme van slapen, opstaan, mijn werk in de boekhandel, boodschappen doen, eten, knuffelen met de kat, lezen en naar bed gaan. Dit had ik gerust,…
