‘‘Elke avond tussen 21.00 en 23.00 uur is het vaste prik: Siebe wordt wakker en begint te huilen. Eerst zachtjes, maar als een reactie te lang op zich laat wachten, begint hij te krijsen. Oorverdovend hard, het gaat door merg en been. We hebben alles geprobeerd: negeren, laten huilen, troosten, streng toespreken, maar niks helpt. Alleen tussen ons in liggen in het grote bed helpt, dan is Siebe stil. Na een paar weken zijn we gebroken. Als we ’s avonds op de bank zitten, staan we op scherp. Horen we iets? Is het nog stil? Niet alleen lichamelijk zijn we doodmoe, maar ook mentaal.
Op een avond heeft mijn man een feestje en ben ik alleen met de jongens. Een dag van tevoren krijg ik een appje van een van…
