“Ik beschouwde mijzelf altijd als een door de wol geverfde, uitermate professioneel arts.
Evenwichtig, ervaren en rationeel en in staat over de valkuilen die ons vak kent, heen te stappen. Een daarvan is al te persoonlijke betrokkenheid bij de patiënt.
'Daarin loopt een belangrijke grens,' vertelde ik steevast aan co-schapstudenten. 'En die mag nooit en te nimmer worden overschreden.'
Dat ik zelf die grens een keer zou overschrijden, had ik nooit gedacht. Daar achtte ik mijzelf veel te professioneel voor.
Totdat Marcel op een zonnige ochtend in 2022 mijn spreekkamer binnenliep.
Hij kwam, nadat hij was verhuisd, in ons ziekenhuis terecht voor nazorg van een behandelingstraject voor kanker. Hij was een knappe, Stoere man, maar toch ook heel open, bijvoorbeeld over zijn angst dat de ziekte terug zou keren.
'IK…