Inhoudsopgave van Editie 22 - 2023 - Mijn Geheim

Eigenlijk had deze editie van Mijn Geheim zomaar het predikaat 'hedendaagse helden' kunnen krijgen, maar dat is - spoiler alert - al het thema van ons kerstnummer straks want wat een helden telt deze Mijn Geheim! Van de helden uit het boek 'Heldendaad in de Sahara' tot de de helden van de Pleegzorg, en van de mantelzorghelden tot Rina, wier beide zoons Berry en Mike de ziekte van Batten hebben. Dat is een ongeneeslijke, fatale stofwisselingsziekte die zoon Berry al het leven heeft gekost, en Mike staat hetzelfde einde te wachten. Een afschuwelijk lot, en onvoorstelbaar wreed dat beide kinderen in één gezin deze zeldzame ziekte hebben. Maar Rina blijft sterk: 'Toen de ergste paniek wat was weggeëbd, beseften we dat de tijd die we met onze kinderen zouden hebben,…

''De radio staat aan en een klein kinderstemmetje zingt zachtjes 'la la la'. Mijn man kijkt geconcentreerd naar de weg, mijn ogen zijn gefocust op de navigatie. Nog twintig kilometer, dan zijn we bij de logeeropvang waar Siebe twee dagen en nachten mag gaan slapen, spelen en lol maken. Veel te snel loopt het aantal kilometers terug. Nog tien kilometer. Hebben we alles wel meegenomen? In gedachten ga ik de inhoud van de grote reistas af. Alles is compleet, er is geen enkele reden om om te keren en terug te rijden. We draaien de straat in en Siebe begint te stralen. Hij klapt in zijn handjes, hij weet van de wendag nog precies waar we naartoe rijden. We parkeren de auto, pakken alle spullen en lopen naar de ingang.…

WEEK VAN DE PLEEGZORG PLEEGMOEDER GRIAN VING AL HONDERDEN KINDEREN OP “Ik vergeet vaak dat mijn huishouden best bijzonder is. 's Ochtends weet ik nooit of er 's avonds een wildvreemd kindje aan tafel zal zitten. Pleegzorg kan elk moment bellen voor crisisopvang. De meeste kinderen die ik opvang, hebben een buitenlandse achtergrond. Ik pas me aan hun culturele gebruiken aan. Zo eten de meesten geen varkensvlees en dan geef ik natuurlijk geen frikandel. Binnen pleegzorg leeft dat principe niet zo. De gedachte Ik zou dat nooit kunnen Het boek 'Ik zou dat nooit kunnen Over pleegzorg(en) met een krachtig netwerk' door Alice ten Napel en Claudia Kamergorodski is te bestellen via www.boekscout.nl.…

“Ik heb veel geluk gehad met dit gezin. Ik ben in een warm bad terechtgekomen. Begin 2022 ben ik zelfs officieel door hen geadopteerd. Dat wilde ik al jarenlang, dus ik was er heel blij mee. Toen ik mijn nieuwe achternaam kreeg, hebben we daar met veel gasten best wel een flink feestje van gemaakt. Ik heb nu extra het gevoel dat ik écht bij dit gezin hoor. Het voorkomt ook allerlei vragen, die ik kreeg toen ik nog een andere achternaam had dan mijn ouders. Ik had lang niet altijd zin om die vragen te beantwoorden. Ik ben al zolang ik me kan heugen een pleegkind, dus voor mij is het heel gewoon dat ik hier woon. Het zijn vooral andere mensen die het vreemd vinden. Voor mij is…

“Pleegouder zijn is snoeihard werken, maar fantastisch om te doen. Pleegzorg vraagt om mensen met een groot hart en een beetje ruimte in hun huis. Je weet niet half wat je binnen gaat krijgen en het gebeurt dat ouders je uitschelden of zelfs bedreigen. Die zijn eerst helemaal niet dankbaar dat hun kind bij jou woont. Ze willen er natuurlijk zelf voor zorgen. Maar als je investeert in de band met de ouders en hun vertrouwen weet te winnen, dan is dat zo waardevol. Je krijgt er een systeem bij, een heel netwerk van biologische familie. Hun foto's staan bij ons thuis op het dressoir. En voor sommige kinderen blijf je zomaar altijd zorgen. Zo kwam Raymon hier als baby en blijft hij nu bij ons. Het is een heerlijk…

''Toen ik mijn baas Philip voor het eerst zag, dacht ik: wat een grijze muis. Saai pak, weinig uitstraling en op geen enkele manier markant. Dat laatste is juist waar ik meestal op val. Ik vind het aantrekkelijk als iemands persoonlijkheid een kamer vult, als een man barst van levenslust en dat uitstraalt. Dus Philip, tja, daar zag ik een prima baas in, maar meer ook niet. Ik ben van nature een flirt, maar voelde bij hem geen enkele behoefte om te flirten. Ik keek niet tegen hem op, misschien zelfs wel wat op hem neer, omdat hij zo gewoontjes leek. Waar ik bij veel mannen onmiddellijk 'aan' sta wat oogcontact en verleiden betreft, haalde ik bij hem mijn schouders op. Hij is eigenaar van een miljoenenbedrijf in transportcontainers en…

Kate (45) is styliste. Samen met Joost (46) heeft ze 'een tweede leg'. Naast Sebastiaan (22) en Lotte (19) uit een eerder huwelijk, voedt ze dochter Lola (9) en dochtertje Olivia (1) op. In Mijn Geheim doet ze verslag van haar hectische huishouden. ''We luisteren naar de geluidsopname van het gesprek dat Joosts ouders vanmorgen met de oncoloog hadden. De opsomming van waar de kanker allemaal zit, komt bij ons allebei keihard binnen. We wisten dat er een uitzaaiing was, maar hier hadden we niet op gerekend. 'De gemiddelde levensverwachting is vijf jaar,' horen we. Dan valt het even stil. 'Dat is niet lang,' reageert mijn schoonvader. De tranen schieten in mijn ogen. Nee, dat is niet lang. En het is een gemiddelde dat, positief gezien, hoger uit kan vallen,…

“Vroeger toen ik klein was, werkten allebei mijn ouders. Als ik uit school kwam, was mijn oma er om op te passen. Oma woonde bij ons om de hoek, dus dat was makkelijk én gezellig. Toen oma wat ouder werd, lukten sommige dingen niet meer zo goed. Ze had bijvoorbeeld hulp nodig bij het tillen van zware boodschappen. In het begin vingen mijn ouders dit op, maar omdat zij het al zo druk hadden, zei ik op een middag: 'Joh mam, laat mij dat maar doen, jij hebt al genoeg aan je hoofd.' Ik vond het ook leuk om bij oma langs te gaan. En aangezien zij mijn hele jeugd voor mij had klaargestaan, voelde het prettig om nu een keer iets voor háár te kunnen betekenen. Aanvankelijk ging ik…

VRAAG Ik ben geen pester! Dionne (37) Ik weet dat ik niet altijd even lekker lig bij andere mensen, want ik ben een flapuit, recht voor zijn raap. Daarnaast ben ik bijna altijd vrolijk en dat laat ik merken ook. Als ik binnenkom, weet iedereen dat ik er ben. Daar kan niet iedereen tegen, maar nu heeft het me zelfs in de problemen gebracht op het werk. Op een dag kwam tijdens de lunch een collega binnen na een bezoek aan de kapper. Marian had haar haar flink laten kortwieken. Het leek een beetje op het kapsel van mijn zoon en dat zei ik tegen haar. Vervolgens werden nog wat grapjes gemaakt. Marian vond het niet zo lollig en is gaan klagen bij de baas. Anderen hebben daar later nog…

''Dit boek is het ultieme eerbetoon aan mijn boezemvriend Peter en zijn vriend Marc. Met Peter heb ik acht jaar lang een verpletterende vriendschap beleefd. Tijdens een woestijnreis door de Sahara in de zomer van 1993 raakten Peter en Marc vermist. Zij gingen puur voor het avontuur, voor Peter was het zijn derde woestijnreis. Hij was gefascineerd door de Sahara, noemde het zelfs een verslaving. Ik werkte in die tijd als verslaggever voor het AD en publiceerde over de vermissing. Vrienden en familie brachten ook op alle mogelijke manieren hun vermissing onder de aandacht in de hoop iets te weten te komen over de jongens, maar alle pogingen om hen te vinden bleken tevergeefs. Van Peter en Marc werd niets meer vernomen, ze leken van de aardbodem verdwenen. Ruim drie…

Mijn geheim Mijn oudste kleindochter heeft sinds de scheiding van haar ouders een conflict met haar vader, mijn zoon. Dat doet me veel verdriet en het brengt me soms ook in lastige posities als oma en moeder. Nu viert ze over een paar weken haar 21e verjaardag bij haar moeder thuis - zelf woont ze op een kleine studentenkamer. Ze heeft mijn man en mij ook uitgenodigd, haar vader wil ze nog altijd niet zien. Mijn man vindt dat we niet moeten gaan, ook omdat de ex-schoonouders mijn zoon nooit hebben geaccepteerd. Maar ik denk vooral aan mijn kleindochter en 21 is toch een bijzondere leeftijd. Ik ben nu van plan om stiekem te gaan, al is dat niet zo mijn stijl. Dit geheim wil ik hier graag delen, omdat…

“Als kind wilde ik altijd al leren. Ik kon niet wachten tot ik eindelijk naar school mocht, ik telde de dagen af. Al jong kon ik lezen en vanaf dat moment zat ik met mijn neus in de boeken. Bij ons in het dorp kwam een keer per week een biebbus langs de deuren. Een halfuur van tevoren stond ik al klaar, leende de maximaal toegestane hoeveelheid en had ze meestal allemaal al na een paar dagen weer uit. 'Daar is ons boekverslindende boekenwurmpje,' zei de mevrouw van de biebbus altijd, als ik de bus instapte. Ze had plezier in mijn leeshonger en legde vaak haar eigen favorieten voor me apart. Na de lagere school ging ik naar het voortgezet onderwijs in de dichtstbijzijnde stad. Moeiteloos doorliep ik de havo,…

“Ik kan vaak makkelijk aanvoelen hoe andere mensen zich voelen. Met zo veel kinderen in huis, met zo veel verschillende achtergronden, is mijn empathisch vermogen gegroeid. Later wil ik zelf ook pleegouder worden. Crisis of perspectiefbiedend? Dat maakt me niet zo veel uit. Ik houd ervan om te kunnen helpen, om iets voor een kind te kunnen betekenen. Bij vluchtelingenkinderen deden we dat al door een bed, een bad en eten aan te bieden. Daardoor bloeide zo'n kind al snel op. Het mooiste van pleegzorg is dat je kinderen voor je ogen ziet opknappen. Wel voelt het huis altijd erg leeg als de kinderen weer zijn vertrokken. Pas toen ik een jaar of negen of tien was, besefte ik dat ons gezin eigenlijk best bijzonder was. Maar ik ken het…

Mylans moeder raakte door een hersenvliesontsteking verlamd en kon niet voor haar kinderen zorgen. Zijn vader John stond er opeens alleen voor met zes kinderen. Hij verdrong zijn trauma door veel te drinken. Mylan kan zich zijn leven bij zijn eigen ouders niet meer herinneren. “Mijn moeder overleed toen ik vier was. Het enige wat ik nog van haar weet, is dat ik naast haar bed stond in het verpleeghuis en dat zij moest lachen. Ze was blij om me te zien. Soms zoeken we een foto op en praten we over haar, maar verder vind ik het, net zoals Leandro, moeilijk om erover te praten. Ik was ook nog zo klein toen ik hier kwam. Ik weet niet beter dan dat ik hier woon. Het is gewoon langzaam gegroeid…

“Elk jaar neem ik enkele kleinkinderen in de meivakantie een week mee naar de camping. Dan hebben de ouders ook een weekje vrij. Het aantal kleinkinderen varieert. Het hangt ervan af hoeveel pleegkinderen er meegaan. Iedereen is welkom. Het maakt mij niet uit of ze nog maar net in het gezin zijn of al heel lang. Ik ben ook voor iedereen gewoon oma. Zo noemen ze me direct, hoe kort of lang ze ook blijven. Ik ben geen oma met een vaste oppasdag in de week. Dan zou ik me aan de opvoedregels van de ouders moeten houden en daar heb ik geen zin in. Ik ben een oma die lekker mag verwennen. Bij mijn ene dochter noemen ze me Oma Cadeautje, omdat ik altijd een cadeautje onder hun kussen…

''Help! Ik durf dit niet! Ik ben nooit een held geweest met medische dingen. Als jong meisje in groep vijf rolde ik - letterlijk - van mijn stoel, toen de meester een verhaal vertelde over aderlaten, iets middeleeuws om je bloed te zuiveren. Verder weet ik er bijzonder weinig van, want ik lag dus op de grond. Flauwgevallen, zomaar. Vanaf dat moment leerde ik dat mijn zenuwachtige zelf zich spontaan uit kon schakelen als er iets 'eng' was. Ik ben overigens niet de enige thuis die dit heeft. Zowel mijn vader als mijn moeder én mijn twee broers kunnen niet tegen bloed of het idee van bloed. Als klein guppie sprak ik mijn huisarts streng toe: 'Alstublieft meneer, geen medische verhalen!' Zowel mijn huisarts als de doktersassistentes kwamen dan niet…

''Ik was al jong een echt paardenmeisje, ik rijd al paard vanaf mijn vierde. Ik wilde dolgraag met paarden werken en de opleiding paardensport en -houderij doen, maar mijn ouders zagen dat niet zitten. Volgens hen was er in de paardenhouderij geen droog brood te verdienen, ik moest iets anders kiezen. Ik ging handel en administratie doen, afschuwelijk vond ik het. De vervolgopleiding, boekhouding en management, vond ik zo mogelijk nog erger. Eigenlijk wilde ik veearts worden, maar omdat ik geen studiebol was, werd dat door leraren uit mijn hoofd gepraat. Gelukkig kreeg ik van mijn ouders alsnog de kans om toch de opleiding paardensport en -houderij te doen. En toen ze zagen hoe gedreven en enthousiast ik was, hoe hard ik moest werken, maar toch doorzette, hadden ze er…

Marion Berndsen is helderziend en kan contact leggen met overledenen. Deze spirituele gave zet ze graag in om jouw vraag te beantwoorden. INGEZONDEN BRIEF Lieve Marion, Mag ik je zeggen dat ik mijn mail wat gênant vind? Toch heb ik besloten je te vragen of je mij kunt helpen. Je bent de enige die ik vertrouw en van wie ik een oprecht antwoord mag verwachten. Ik ben alleenstaand, verpleegkundige en ik ben 38 jaar. Ik heb via internet een leuke man leren kennen, waar ik nu toch heel erg over twijfel. Hij was zeer geïnteresseerd in mij en mijn leven en we hebben leuke chats uitgewisseld. Na een poosje zei hij verliefd op me te zijn. Zulke mooie en lieve woorden. Ik voelde me eindelijk gezien. Een paar maanden geleden…

SCHORPIOEN 24-10 t/m 22-11 Je kampt met een tergende besluiteloosheid. Het is ook moeilijk om te kiezen zolang je je opties niet helder op een rijtje hebt, Schorpioen. Kijk in eerste instantie naar de praktische haalbaarheid van plannen. Je zult zien dat er dan al verschillende mogelijkheden afvallen. Boogschutter 23-11 t/m 21-12 Op persoonlijk vlak dient een belangrijk inzicht zich aan. De noodzaak tot verandering wordt helder. De eerste stap mag overhaast zijn, daarna even nadenken, Boogschutter. Steenbok 22-12 t/m 20-1 Je zit even wat minder goed in je vel. Toch lukt het je steeds om je dagelijkse taken tot een redelijk einde te brengen. Wees daarom maar extra trots op jezelf, Steenbok! Waterman 21-1 t/m 19-2 Je krijgt soms te weinig terug voor wat je geeft. Schat jezelf wat…

De Stiefacademie 'Een stiefgezin is géén nieuw gezin. Dat wordt het nooit' Karin den Hollander was stiefkind en is stiefmoeder én stiefoma. Vanuit haar ervaring richtte ze 'De Stiefacademie' op, waarbij ze onder meer nieuwe samengestelde gezinnen begeleidt en coacht. 'Er is te weinig aandacht en steun voor stiefouders.' Marnix houdt van jurken… dragen MAAR HIJ DURFT ER NIET MEE UIT DE KAST TE KOMEN Zelfs zijn vrouw weet van niets. En ja, hij is gelukkig getrouwd en nee, hij wil ook niet liever vrouw zijn en gay is hij evenmin. Marnix (27) houdt gewoon van jurken, punt. Amber (26) is veel te vroeg geboren … en heeft daar nog steeds last van Jaarlijks worden er 15.000 baby's te vroeg geboren, velen van hen houden daar levenslange klachten aan over.…

“Het begon met een vraag van pleegmoeder Grian, die ik kende van een interview. Een vrouw voor wie ik grote bewondering koester. Als crisispleegmoeder ving ze de afgelopen decennia al ruim tweehonderd kinderen op. In haar pleegzorgnetwerk zong het al een poosje rond: ze vonden dat er een boek moest komen met een eerlijk verhaal over hoe pleegzorg écht is, met de nadruk op het cruciale belang van een krachtig netwerk om op terug te vallen. Dus klopten ze aan bij mij en fotograaf Claudia Kamergorodski. Wij dragen pleegzorg allebei een warm hart toe en zeiden meteen volmondig ja op deze vraag. Een jaar later rolde het boek van de persen. Maar daarvoor moesten we wel de nodige obstakels overwinnen.” Hartstikke trots “Werken met een grote groep en grote afstanden…

Linda: “Erwin en ik hadden een kinderwens, maar helaas lukte het niet om zwanger te worden. We dachten toen in eerste instantie aan adoptie. Indertijd haalden allerlei beroemdheden kinderen uit het buitenland. Maar uiteindelijk vroegen we ons af of we óns kindje wilden of gewoon een kindje om voor te zorgen. En zo begon het balletje te rollen. Dat er in Nederland zo veel kinderen op zoek zijn naar een warm thuis, gaf voor ons de doorslag om voor pleegzorg te gaan.” Erwin: “De pleegoudercursus was er erg op gericht om mensen af te schrikken. Alleen degenen die niet bang zijn, gaan ermee door.” Linda: “De focus lag op de mogelijke zware problematiek rondom het pleegkind. Die bewustwording is goed, omdat te veel mensen denken éventjes pleegzorg te gaan doen.…

“Ik vond het verschrikkelijk dat onze kinderen naar pleeggezinnen moesten, vooral voor de kinderen zelf. Maar Linda en Erwin zijn twee schatten van mensen. Ik heb het gewoon enorm met ze getroffen. Ons contact is uitstekend. Ze houden me goed op de hoogte. Als er wat is, appen ze en bij een lang verhaal bellen ze altijd even. Indien nodig gaan we met elkaar in gesprek. Ik ben dus geen buitenstaander, want ze betrekken mij voortdurend bij de opvoeding. Sinds kort komen de jongens ook bij mij logeren. Dat is gewoon genieten. Ik vind het verschrikkelijk voor mijn jongens dat ze niet met zijn drieën in één gezin wonen. Maar ja, vind maar eens een adres dat drie kinderen tegelijk kan opvangen. Het is al bijzonder dat Mylan en Leandro…

“Je hoeft niet per se DNA met elkaar te delen om iemand lief te hebben. Dat voelde ik bijvoorbeeld heel sterk bij mijn stiefvader, met wie ik een hechte band heb. Ik wist mijn hele leven al dat ik voor kinderen wilde zorgen. Maar om pleegouder te worden, moest ik de nodige hindernissen nemen. Als jonge, alleenstaande homo voldeed ik niet direct aan het ideaalplaatje van de pleegzorgorganisatie waarbij ik aanklopte. Ze spiegelden me voor dat het lastig ging worden. En dat terwijl ik alleen maar een kind een kans wilde geven. Op Instagram deed ik verslag van dit enerverende traject onder de naam #papainspe. Inmiddels heb ik meer dan tienduizend volger?. Mijn tweede pleegkind, Mylan, leerde ik kennen via mijn pleegoudernetwerkgroep met Grian, Linda en Adriana. Ik zie Grian…

BEIDE ZOONS VAN RINA ZIJN GEBOREN MET DE ZIEKTE VAN BATTEN ''Moeder worden en een gezin hebben, dat was wat ik dolgraag wilde en gelukkig dacht mijn man Bert er net zo over. Onze wens kwam uit. Bert en ik kregen drie prachtige zonen: Berry, Rick en Mike. Maar ons geluk werd wreed verstoord. Bert en ik zouden onze zonen alledrie vroegtijdig gaan verliezen. Dertig jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Ik beviel van een prachtig jongetje, Berry. Ruim een jaar later kwam Rick ter wereld. We konden ons geluk niet op. Anderhalf jaar lang waren we intens gelukkig, maar toen sloeg het noodlot toe. Rick was anderhalf, toen hij omkwam bij een vreselijk ongeluk. Berry, destijds drie jaar, heeft ons er echt doorheen gesleept in die afschuwelijke…