Inhoudsopgave van Editie 22 - 2022 - Mijn Geheim

De laatste vijf jaar van haar leven was mijn moeder alleen en begon ze wat te sukkelen. Ze werd vergeetachtig, zette een kant-enklaar gerecht met verpakking en al in de oven, nam soms per ongeluk een dubbele dosis slaappillen, en omdat ze ook nog wel eens een slaapmutsje nam, was dat levensgevaarlijk - zo is ze een keer 's nachts van de wc gevallen en pas een paar uur later wakker geworden - en als wij niet voor haar kookten, at ze alleen nog soep uit blik. Mijn zussen en ik mantelzorgden ons suf, laverend tussen gezin, een drukke baan en ons sociale leven… voor zover we daar nog aan toe kwamen. Maar het was nooit genoeg. Toen ze was gevallen en uren op hulp had moeten wachten, ondanks alarmknop…

Mijn Gerecht Voor 4 personen Bereidingstijd: ± 30 minuten Ingrediënten: blaadjes van 1 bosje koriander blaadjes van 1 bosje platte peterselie 1 bosje bieslook 1 bosje dille 200 g doperwten, uit de diepvries 8 eieren 1 tl gemalen komijnzaad 1 tl kaneel zout en versgemalen zwarte peper 1 bosje lente-ui, in ringetjes 2 el Turkse yoghurt, plus extra voor erbij 50 g gedroogde cranberry's 100 g walnoten, geroosterd, gehakt 2 el olijfolie 1 tl sumak, om te garneren Bereiding:…

Column Vorige keer: we moeten afscheid nemen van spullen die ooit nog eens van pas zouden kunnen komen. “Jullie wonen echt in het paradijs,“ I verzucht onze gast wanneer hij zijn koffers heeft uitgeladen en een blik op ons uitzicht werpt. “Die rust, die ruimte, die bergen…”. Na een paar dagen spreken we hem weer. Hij heeft een dromerige blik in zijn ogen. ”Een huis zoals jullie met een stuk grond… Ik zou toch ook wel zoiets willen,” deelt hij zijn fantasieën. Het is niet de eerste keer dat een vakantieganger zijn hart bij ons uitstort en misschien wel een beetje jaloers is op wat wij hier hebben. Ik merk dat veel mensen verlangen naar meer rust in hun leven, naar misschien wat meer simpelheid, maar vooral naar meer tijd.…

Medium Marion Zij geeft antwoord op al je spirituele vragen! Lieve Marian, Mijn naam is Sheila en ik kom oorspronkelijk uit Florida. Toen ik 25 was, heb ik mijn man, een Nederlander, op een vakantie in Amsterdam ontmoet. We werden hevig verliefd en zijn een jaar later getrouwd. Vanwege zijn werk en toekomst zijn we in Nederland gaan wonen. Het was voor mij erg moeilijk om zonder mijn ouders en zusjes te zijn, maar ik hield van hem. We kregen een dochtertje, dat na drie weken overleed. Haar hartje was niet goed. Daar hebben we veel verdriet van gehad. Na een jaar was ik weer zwanger en er was extra controle vanwege het hartprobleem van mijn eerste dochtertje. Al gauw bleek dat ze gehandicapt was. De arts kon niet zien…

In de vinkel vanaf dinsdag 15 november Lisette vertrok met haar gezin naar China 'Het was de start van een avontuurlijk leven' Eigenlijk zag Lisette (52) het niet zo zitten: verhuizen naar China, voor het werk van haar man. Toch besloot ze er op 14 februari 2011 voor te gaan en zo rolde ze met haar gezin van het ene in het andere avontuur. Oekraïners op zolder Oorlog is verschrikkelijk. Marianne en haar man Goos kijken geschokt naar alle heftige nieuwsberichten uit Oekraïne. En besluiten hun zolder beschikbaar te stellen voor vluchtelingen. 'Mijn eigenbelang is even ondergeschikt aan dat van mensen die halsoverkop moeten vluchten.' Genezen van een hersentumor, maar levenslang beperkt ‘De artsen konden niet beloven dat de operatie goed zou gaan, maar we hadden geen keus' Bij Jules…

World Adoption Day 9 NOVEMBER Mijn biologische moeder bracht mij en mijn jongere broertje naar een kindertehuis in Seoul, toen ik vijf jaar oud was. Mijn biologische vader stierf op 32-jarige leeftijd aan een hartaanval. Mijn moeder verloor haar woonruimte en vertrok naar haar eigen familie om bij hen in te trekken. Ze besloot haar kinderen ter adoptie op te geven. Ze geloofde dat ze daarmee het best mogelijke voor ons deed. Ze hoopte dat wij een beter leven en meer kansen zouden krijgen buiten Zuid-Korea. Lang hebben mijn broertje en ik niet in het kindertehuis gezeten, want we werden al vrij snel door een Nederlands echtpaar geadopteerd. In die tijd was het populair om kinderen uit Zuid-Korea te adopteren. In Nederland heerste de opvatting dat een kind in Zuid-Korea…

Dagboek Aflevering 139: Verliefd Na de avond in de hamman vorige week vrijdag belanden Roos en Salwa samen op de bank in een innige omhelzing. Dan komt Robert onverwachts binnen van zijn kaartavondje… Zondag Verwoed dweil ik met de mop over de vloer van de badkamer. Het is schoonmaakdag en beneden hoor ik Robert al even fanatiek stofzuigen. Even later haal ik de wasmachine leeg en stop de volgende ronde erin, delicate weefsels, mijn lingeriesetjes in een aparte waszak. Ik laat mijn handen even gaan over het wit kanten setje dat ik vrijdagavond droeg en voel meteen weer hoe een vurige blos zich over mijn wangen verspreidt. Dat schattige behaatje heb ik later van de grond geraapt, maar dat was nadat Robert binnenkwam en Salwa en mij in een innige verstrengeling…

“Het begon met een oproep op Facebook van de Ierse dierenwelzijnsorganisaties Star Rescue en Husky Rescue waarin opvang werd gezocht voor een zwanger teefje uit Oekraïne. Veel honden die oorspronkelijk wel een baasje of opvangadres hadden, waren daar noodgedwongen achtergebleven. Het hondje waar het om ging vond opvang in Polen, maar er was meer hulp nodig. Ik ben gek op dieren én op honden, ik heb zelf een Filo Brasileirokennel, een geweldig ras en kan me een leven zonder mijn honden niet eens voorstellen. Ik zou gek worden als ik mijn huis moest verlaten en mijn honden achter moesten blijven. Ik besloot te helpen en informeerde bij de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit (NVWA) naar de mogelijkheden, regels en beperkingen. De angst dat met ongevaccineerde honden uit Oekraïne ook hondsdolheid mee…

Hoe zag het gezin waarin jullie opgroeiden eruit? May-May: “We hebben een Nederlandse vader, onze moeder komt uit Indonesië. Een deel van onze Indonesische familie woont ook in Nederland. We hebben een grote, gezellige familie, ook aan vaderskant. Femke en ik hebben verder geen broers of zussen. Ik ben tweeënhalfjaar ouder dan Femke en was de grote zus.” Femke: “Ik keek bij alles naar May-May. Wat zij deed, deed ik ook. Maar May-may was serieuzer dan ik. Ik was meer bezig met jongens en feesten en had minder aandacht voor school.” Welke gewoontes hadden jullie vroeger? May-May: “Ik kan me herinneren dat we veel buiten speelden. Stoepranden met de buurtkinderen of slagbal in het park. Allebei zijn we dol op dieren. Zo gingen we samen op paardrijden. We hebben zelfs…

Onlangs zag ik op tv een verhaal over een meisje dat jarenlang last had van naaktfoto's die online van haar waren verspreid. ‘Mijn ex maakte ze in een dolle bui,' zei ze. ‘Geen seconde heb ik erover nagedacht dat het mijn leven zo zou veranderen.' Ik schrok, plots realiseerde ik me dat mijn ex Hans ook ooit naaktfoto's van mij heeft gemaakt met zijn telefoon. Ik opende mijn Whatsapp en vond ze nog terug in onze chatconversatie. Hans en ik hadden zeven jaar een relatie, het liep stuk toen ik ontdekte dat hij kortstondig een ander had gehad. De breuk was niet meer te lijmen. Hij was boos, omdat ik het uitmaakte vanwege ‘een kleine misstap', ik was boos, omdat hij geen begrip had voor mijn gevoelens. Nu, anderhalf jaar…

Altijd die piep in je oren Wat een boeiend interview met Manon Spierenburg in Mijn Geheim 21 over haar toenemende slechthorendheid, de sociale gevolgen en de moeilijkheid om dit voor jezelf te accepteren. Zelf heb ik last van een 'tegenovergesteld' probleem: ik heb tinnitus en hoor dus altijd een hoog piepgeluid, vergelijkbaar met het geluid dat je vroeger hoorde bij het testbeeld op tv. Hoe stiller het om me heen is, hoe harder die piep klinkt. Af en toe word ik er gek van, want je kunt er niet aan ontsnappen. Moet je je voorstellen dat het nooit stil is in je hoofd. Mijn man zegt weleens dat ik bof als ik 's avonds de herrie bij de buren niet hoor - vanwege mijn tinnitus - maar die herrie zou…

Versterken Roelie is al haar hele leven mantelzorger Zorgen ”Verschillende mantelzorgtaken zijn als vanzelfsprekend op mijn bordje beland. Dat begon al in mijn vroege jeugd, met een moeder die nogal ziekelijk was. Ze was vaak moe en een deel van het huishouden kwam i op ons, haar kinderen, neer. Ik groeide op met een oudere zus, een oudere broer en een zusje. Omdat ik dolgraag op mezelf wilde zijn, ging ik al op mijn zestiende het huis uit, op kamers. Dat had wel gevolgen voor mijn toekomst, want hoewel ik graag door wilde leren, ging ik toch werken om de huur te kunnen betalen. Ik kende Cas, mijn huidige man, toen al. Die had ik een jaar eerder leren kennen, toen ik een dagje naar het zwembad was geweest. Hij bracht me na…

“De eerste keer dat ik Marco hoorde, vond ik hem maar irritant. Het was op een partijtje van mijn zoon, toen hij achter me kwam staan en vroeg: ‘Woon je hier allang?' Ik weet nog dat meteen alle alarmbellen afgingen bij mij, hij kroop als het ware direct onder mijn huid. ‘Wegwezen, nú!' zei iets in me. Later in therapie leerde ik dat dat animal attraction heet. Sommige mensen zullen dit ‘de vonk die oversloeg' noemen. In werkelijkheid is dat een teken datje eikaars innerlijke pijn triggert. Mijn ingeving ‘wegwezen', was zo gek dus nog niet. Maar uiteindelijk kregen we wat samen. In het begin was het fantastisch. We vulden elkaar aan, samen waren we één. Hij was psycholoog en hij gaf me het gevoel dat ik eindelijk na al…

“Het is eindelijk zover: Olivia gaat naar het kinderdagverblijf. Ik heb het negen maanden volgehouden te werken met een baby In mijn kielzog, maar de rek is eruit. Ik kan me niet concentreren als ze naast me zit te kirren, ik kan haar allang niet meer overal mee naartoe nemen en het ouderschapsverlof van Joost zit erop. Ik heb mijn vrije uren nodig; ik kom om in het werk en zit regelmatig nog in de avonduren of in de weekenden te werken. Maar alsof de duvel ermee speelt, is er op Lola's school uitgerekend vandaag een studiedag en is ze dus thuis. Ach, het gaat bij Olivia nu toch nog maar om een paar uurtjes wennen, dus we maken er maar een leuke ochtend van samen, hebben we afgesproken. Ik…

Mijn vorige baan zegde ik op vanwege seksistisch en racistisch gedrag van collega's. Ik vond geen gehoor bij “Mijn chef voor mijn klachten en besloot zelf ontslag te nemen. Ik was moe gestreden. De nieuwe functie die ik op het oog had, leek geweldig en ook het bedrijf sprak me aan. Het sollicitatiegesprek ging goed en niets leek een leuke baan en werkomgeving in de weg te staan, maar dat pakte anders uit. De eerste dag merkte ik al dat er stiltes vielen als ik langskwam of de kantine in stapte. Als ik aan tafel schoof, stapten de anderen zonder uitzondering op. Als ik me toch aansloot bij een groepje, werd ik genegeerd. Al mijn pogingen om met mensen te praten en contact te maken, liepen op niets uit. Ik…